Πώς να ξεχάσω;;;

Πως να ξεχάσω την φιλόξενη αγκαλιά του ουκρανικού λαού που για 9 χρόνια με καλοδέχτηκε, με σπούδασε, με έθρεψε, με γέμισε με πλούσιες εμπειρίες και αγάπη;

Πως να ξεχάσω τους Ουκρανούς συμφοιτητές μου, που πρόθυμα με βοηθούσαν ιδιαίτερα τον πρώτο χρόνο των σπουδών μου που δεν ήξερα ακόμα καλά τη γλώσσα, και μου έδιναν τις σημειώσεις τους, για να συμπληρώσω τις δικές μου, που δεν προλάβαινα στις διαλέξεις; 

Πως να ξεχάσω τη συμφοιτήτριά μου την Όλια, που μου έφερνε σούπα και γιατροσόφια από τη μαμά της, όταν αρρώστησα και ήμουν μόνος μου στο κρεββάτι του πόνου και ξενυχτούσε  στο προσκεφάλι μου για να με γιατροπορέψει;

Πως να ξεχάσω τη Μαρίνα και την Οξάνα που δούλευαν ως διοικητικό προσωπικό στο πανεπιστήμιό μου, και πάντα προσπαθούσαν με το χαμόγελο στα χείλη να με βοηθήσουν σε ότι πρόβλημα κι αν είχα εντός κι εκτός σχολής;

Πως να ξεχάσω τους αξιοσέβαστους καθηγητές μου που με τόση αγάπη και υπομονή με φώτισαν με τη γνώση τους;

Πως να ξεχάσω τον καθηγητή μου της φιλοσοφίας, τον αξιοσέβαστο κ. Ντίρντα, που με αγαπούσε ιδιαίτερα μόνο και μόνο γιατί ήμουν Έλληνας, απόγονος των μεγάλων φιλοσόφων;

Πως να ξεχάσω τον επιστημονικό υπεύθυνο της διδακτορικής μου διατριβής, τον διακεκριμένο επιστήμονα Αντών Σεργκέγιβιτς Φιλιπένκο, που αφιέρωσε άπειρο από τον πολύτιμο χρόνο του για να με βοηθησει να συγγράψω μία άριστη διατριβή;

Πως να ξεχάσω τους φιλέλληνες Σάσα Τεριάνικ και Νάντια, γονείς του συμφοιτητή μου Πάβελ, που αργότερα έγινε και υφυπουργός Δικαιοσύνης, που μου άνοιξαν πολλές φορές το φιλόξενο σπίτι τους για ότι χρειαζόμουν!

Πως να ξεχάσω την κυρία που καθάριζε και φρόντιζε το σπίτι μου, και με πρόσεχε σα να ήμουν παιδί της, γι αυτό ήθελε να τη φωνάζω μαμά-Λιούσα;

Πως να ξεχάσω τον Όλεγκ, την Βίκα, τον Πετρό Ιβάνοβιτς, τον Γκένα, την Όλγα, την Λιούντα, τον Σεργκέι, την Τάνια, την Ήρα, τη Νατάσσα,... κι ένα σωρό ακόμα φίλους και φίλες, που με τον τρόπο τους ομόρφυναν την ζωή μου στη χώρα τους...

Είμαι ολόψυχα στο πλευρό τους αυτές τις δύσκολες ώρες κι αν αποφασίσουν να έρθουν στην Ελλάδα για να σωθούν από τη μανία του πολέμου, να ξέρουν πως έχουν έναν δικό τους άνθρωπο που θα κάνει ότι μπορεί για να τους βοηθήσει!

Ανάλυση της κρίσης στην Ουκρανία, οι επιπτώσεις και οι προοπτικές της επόμενης μέρας

 

Αν και οι εξελίξεις ακόμη τρέχουν, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μία πρώτη ανάλυση της κατάστασης.

Ως Έλληνες, που βιώσαμε (και βιώνουμε) στο πετσί μας την καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου από την Τουρκία στην Κύπρο, την κατασκευή ψευδοκράτους και την μοναχική αναγνώρισή του από αυτήν, είμαστε υποχρεωμένοι να καταδικάσουμε την παραβίαση των διεθνών συνθηκών από την Ρωσία, τη δημιουργία και αναγνώριση των λεγόμενων «Λαϊκών Δημοκρατιών» του Λουγκάνσκ και του Ντονιέτσκ, αλλά και της Κριμαίας που προσαρτήθηκε τα προηγούμενα χρόνια, και βεβαίως την εισβολή της Ρωσίας στο κυρίαρχο κράτος της Ουκρανίας. Είναι απαράδεκτο στον 21^ο αιώνα, σε πολιτισμένα υποτίθεται κράτη, οι διαφορές να λύνονται με πολέμους που θέτουν σε κίνδυνο τον άμαχο πληθυσμό!

Ακόμη ένας σημαντικότατος λόγος για τον οποίο θα πρέπει η Ελλάδα να είναι εναντίον του πολέμου στην περιοχή, είναι η ασφάλεια των εναπομεινάντων 120.000 ηρωικά επιβιωσάντων Ελλήνων, από ένα σύνολο πολλών εκατοντάδων χιλιάδων, που είναι ΟΙ ΜΟΝΟΙ αυτόχθονες κάτοικοι της περιοχής της νότιας Ουκρανίας και της Κριμαίας, την οποία εποίκησαν από την αρχαιότητα. Τη συνέχειά τους καταμαρτυρούν τα διάσπαρτα αρχαιολογικά μνημεία και τα ελληνικά τοπωνύμια (Οδησσός, Χερσώνα, Μελιτόπολη Σταυρούπολη, Σεβαστούπολη, Ευπατόρια, Συμφερούπολη, Θεοδοσία, Μαριούπολη, κ.α). Ρώσοι και Ουκρανοί εμφανίστηκαν στην περιοχή πολλούς-πολλούς αιώνες αργότερα. Αυτό το αναφέρω όχι για να θέσω θέμα ελληνικής κρατικής οντότητας στην περιοχή, αλλά για λόγους ιστορικής αλήθειας. Δυστυχώς αυτή την ευκαιρία την απωλέσαμε προ πολλού, με τις λανθασμένες επιλογές του Ελ. Βενιζέλου για αποστολή εκστρατευτικού σώματος εναντίον των Μπολσεβίκων, που είχε ως συνέπεια την άγρια δίωξη των Ελλήνων από την πλευρά των Σοβιετικών, αλλά αυτό είναι μία άλλη πονεμένη ιστορία…

Πολύ σωστά λοιπόν, ενώνουμε τη φωνή μας με την υπόλοιπη Διεθνή Κοινότητα, και απαιτούμε την άμεση αποκατάσταση της ειρήνης στην περιοχή και τον σεβασμό των διεθνών συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου. Ο αναθεωρητισμός του status quo που προσδιορίζουν οι διεθνείς συνθήκες θα μας οδηγήσει σε επικίνδυνες ατραπούς, με πολλαπλές επιπτώσεις στον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης και των γεωστρατηγικών ισορροπιών. Βεβαίως αυτά τα λέμε στη Ρωσία, αλλά για να τα ακούει και η Τουρκία, που πρώτη πριν τη Ρωσία έσυρε το χορό των αναθεωρήσεων στα ελληνοτουρκικά.

Πέρα όμως από αυτή την πάγια θέση που πρέπει να έχει η Ελλάδα, θα πρέπει να εξετάσουμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε η όλη κατάσταση, για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τα κίνητρα του Πούτιν, τη θέση των Ουκρανών και τις προσδοκίες των Αμερικάνων και των Ευρωπαίων.

Ουκρανοί και Ρώσοι ως συγγενικά σλαβικά, ομόδοξα φύλα, έχουν μια μακρά κοινή πορεία στο διάβα της ιστορίας. Από το πρώτο κράτος του Κίεβσκιι Ρους, όπου πρωτεύουσα ήταν το Κίεβο, μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, αυτής της μεγάλης κρατικής οντότητας, Ρώσοι και Ουκρανοί συνυπήρχαν και ανέπτυξαν ισχυρούς δεσμούς, παρόλες τις κόντρες που μπορεί να εμφανιστούν στο πλαίσιο αυτής, αλλά και κάθε άλλης συνύπαρξης. Το 22% του πληθυσμού της Ουκρανίας είναι ρωσικής καταγωγής, ενώ ταυτόχρονα πολλοί Ουκρανοί ζουν στη Ρωσία, καθώς επίσης υπάρχει κι ένας σημαντικός αριθμός μεικτών γάμων. Τίποτα δεν προμήνυε αυτό το λυσσαλέο μίσος που αναπτύχθηκε στη μετασοβιετική περίοδο μεταξύ των λαών, μίσος, που τροφοδοτήθηκε και από τους Ευρωπαίους και Αμερικάνους, που είδαν την Ουκρανία σαν ένα ιδανικό πεδίο μάχης, όπου θα μπορούσαν να τη χρησιμοποιήσουν για να πλήξουν την «μεγάλη ρωσική αρκούδα». Η εμπλοκή των Γερμανών ιδιαίτερα, στην περιοχή, κρατάει από παλιά. Η Γερμανία, στην περιοχή της Δυτικής Ουκρανίας είχε «παλιούς γνώριμους» από τον 1^ο, αλλά και τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ο Χίτλερ είχε συστήσει ταξιαρχίες των SS, με Ουκρανούς «καλοθελητές», οι απόγονοι των οποίων σήμερα είναι φανατισμένα εθνικιστικά και νεοφασιστικά στοιχεία. Οι Γερμανοί, με την προσφιλή τους μέθοδο χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα αυτά τα στοιχεία για τις δουλειές τους, όπως άλλωστε κάναν και στη χώρα μας (να θυμίσω τους απογόνους δωσίλογων όπως ο Χριστοφοράκος της Siemens και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ο υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης ΓΑΠ, και αρκετοί ακόμα που δε θα τους κατονομάσω εδώ και τώρα).

Οι Δυτικοί δελέασαν λοιπόν την Ουκρανία, τάζοντάς της να την μπάσουν στα «σαλόνια της Δύσης» εντάσσοντάς την στην Ε.Ε. αλλά και στο ΝΑΤΟ, υποσχόμενοι αμέριστη πολιτική, οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη. Παραμυθιάζοντας λοιπόν τον ουκρανικό λαό με το «European Dream» (κάτι αντίστοιχο του American Dream) που είναι ο καημός κάθε πρώην ανατολικοευρωπαίου, δεν ήθελαν και πολύ για να πεισθούν να αποσπαστούν από το άρμα της Ρωσίας του δεσποτικού Πούτιν, που ήταν ο βασικός κληρονόμος της πρώην ΕΣΣΔ, και να προσδεθούν στο άρμα των Αγγλοαμερικάνων και των Ευρωπαίων (διάβαζε Γερμανών κυρίως) που θέλουν να πλήξουν τη Ρωσία. Άρχισαν λοιπόν να κάνουν συζητήσεις για την πρόθεσή τους να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και επομένως να στηθούν ΝΑΤΟϊκές βάσεις στο «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας.
Οι Ρώσοι βεβαίως επ’ ουδενί δε θα δεχόντουσαν κάτι τέτοιο!
Και για να τελειώνουν μια και καλή με αυτόν τον μπελά, αποφάσισαν την ολοκληρωτική λύση: Την ολομέτωπη επίθεση στην Ουκρανία, και την επιβολή μιας φιλορωσικής κυβέρνησης τύπου Λουκασένκο της Λευκορωσίας ή κάποια άλλη παραλλαγή που θα είχε όμως σαν αποτέλεσμα τον πλήρη έλεγχο της Ουκρανίας από τη Ρωσία.

Δυστυχώς, αυτή είναι η αντίληψη της έννοιας της «δημοκρατίας» από τους μεγάλους και ισχυρούς, όλων των αποχρώσεων και όλων των γεωγραφικών προσανατολισμών, Ανατολής και Δύσης. Να είστε σίγουροι ότι την ίδια αντίδραση με τον Πούτιν θα είχαν και οι Αμερικάνοι, αν η Ρωσία προσέγγιζε π.χ. το Μεξικό για να εγκαταστήσουν εκεί ρωσικές στρατιωτικές βάσεις! Έχουμε βέβαια και την παλαιότερη εμπειρία της Κούβας, που λίγο έλειψε να οδηγήσει στο 3^ο Παγκόσμιο Πόλεμο με την αποτυχημένη εισβολή των Αμερικάνων στον Κόλπο των Χοίρων το 1961. Ίσως θα πρέπει σε κάποια στιγμή να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια της Δημοκρατίας από την αρχή, γιατί αυτό που αποκαλούμε σήμερα ως «Δημοκρατία», δεν έχει καμία σχέση με τις αρχές της πραγματικής Δημοκρατίας, έτσι όπως τις όρισαν οι Έλληνες.
Με βάση αυτές τις αρχές, κανένας, ούτε η Ρωσία, δεν έχει το δικαίωμα να επεμβαίνει στην αυτοδιάθεση ενός κυρίαρχου κράτους, και πολύ περισσότερο να εισβάλλει σ’ αυτό κατά παράβαση όλων των Διεθνών Συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου! Για αυτό και η επιθετικότητα της Ρωσίας ενάντια στην Ουκρανία είναι καταδικαστέα απερίφραστα, και η όποια βάσιμη ανησυχία της Ρωσίας για την ασφάλειά της χάνει το δίκιο της, εφόσον δεν εξάντλησε όλα τα διπλωματικά και άλλα, μη πολεμικά, περιθώρια!

Το κακό όμως έγινε! Ο Πούτιν, σαν πονηρή σουπιά, αφού θόλωσε τα νερά με την αναγνώριση των αυτοανακηρυχθέντων «Λαϊκών Δημοκρατιών» του Λουγκάνσκ και του Ντονιέτσκ, έκανε όλους να πιστεύουν ότι το πολύ να υποστήριζε στρατιωτικά τις νεοσύστατες «Δημοκρατίες» σε ενδεχόμενη επίθεση των ουκρανικών στρατευμάτων για την επιβολή της τάξης στην περιοχή. Όμως, τα σχέδια του Κρεμλίνου ήταν πολύ πιο μεγαλεπήβολα. Η απρόσμενη ολομέτωπη επίθεση προκάλεσε αρχικά… σοκ και δέος (κάπου ξανακούσατε αυτές τις λέξεις, θυμάστε; ), και ξεγύμνωσε τις κούφιες υποσχέσεις των Ευρωπαίων και των Αμερικάνων για εγγύηση της ασφάλειας της Ουκρανίας. Μπάιντεν, Τζόνσον και Ε.Ε. παρά το βαρύ λεξιλόγιο των δηλώσεών τους, δεν αντέδρασαν άμεσα και δραστικά όπως είχαν υποσχεθεί στον απελπισμένο πρόεδρο της Ουκρανίας Ζελένσκι, αλλά περιορίστηκαν σε προσευχές και ευχολόγια, ενώ τα όποια αντίμετρα άρχισαν να απειλούν ότι θα πάρουν εναντίον της Ρωσίας, ήταν μόνο οικονομικής και πολιτικής φύσεως, άτολμα, σε βάθος χρόνου και αμφιβόλου αποτελέσματος…

Δίκαια λοιπόν ο πρόεδρος της Ουκρανίας Ζελένσκι αλλά και ο Ουκρανικός λαός, δηλώνει απογοητευμένος και προδομένος από τους συμμάχους του!

Ο Πούτιν φάνηκε να κερδίζει τις εντυπώσεις με τον αιφνιδιασμό που έκανε, αλλά η ομολογουμένως απρόσμενη, ηρωική στάση του Ζελένσκι, που απέρριψε την πρόταση των συμμάχων του να εγκαταλείψει τη χώρα και δήλωσε ευθαρσώς ότι θα μείνει δίπλα στο λαό του μέχρι τέλους, καθώς επίσης και η ηρωικά σθεναρή αντίδραση του ουκρανικού λαού μετά το πρώτο σοκ που υπέστη, προκάλεσε κύματα συμπάθειας σε ολόκληρο τον κόσμο και έβγαλε τους ανθρώπους στο δρόμο να συμπαρίστανται στην αμυνόμενη Ουκρανία. Ο Πούτιν, αν και προσπάθησε να αποφύγει χτυπήματα στον άμαχο πληθυσμό που θα αμαύρωναν περισσότερο το προφίλ του, μπήκε στο στόχαστρο ακόμα και των ίδιων των συμπατριωτών του που θεωρούν άδικη αυτή την προσπάθεια καθυπόταξης της Ουκρανίας.

Τα γεγονότα τρέχουν και οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, ενώ οι πληροφορίες που έχουμε διαθέσιμες μπορεί να αποτελούν προϊόν προπαγάνδας και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, πράγμα που είναι πολύ σύνηθες σε τέτοιες καταστάσεις, οπότε θα πρέπει να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί!
Επομένως, έχοντας επίγνωση της ρευστότητας της κατάστασης η οποία μπορεί ανά πάσα στιγμή να αλλάζει πολικότητα, θα τολμήσουμε να κάνουμε ορισμένες υποθέσεις για τις οικονομικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις που θα έχει η τελική επικράτηση του σχεδιασμού του Πούτιν.
- Οικονομικά οι επιπτώσεις της όλης κρίσης θα είναι ολέθριες για όλους, αλλά κυρίως για τις ασθενέστερες χώρες που δεν έχουν θωρακισμένη την οικονομία τους με αυτάρκεια παραγωγής σε προϊόντα πρώτης ανάγκης και ενέργειας. Η σημαντική εξάρτηση της Ευρώπης από τους ενεργειακούς πόρους της Ρωσίας και τα δημητριακά της Ουκρανίας και της Ρωσίας που αποτελούν τον σιτοβολώνα της Ευρώπης, θα δυσκολέψουν πολύ την εφαρμογή των όποιων οικονομικών μέτρων αποφασίσει να πάρει η Ευρώπη εναντίον της Ρωσίας. Το τίμημα αυτών των μέτρων, ίσως να είναι βαρύτερο για τους ίδιους τους λαούς της Ευρώπης που θα τα επιβάλουν, παρά για την Ρωσία, η οποία όπως η ίδια δηλώνει έχει εναλλακτικούς δίαυλους, έτσι ώστε να απαλύνει σημαντικά τις επιπτώσεις αυτών των μέτρων. Και αυτό είναι εξαιρετικά πιθανό. Αναμένεται λοιπόν μια μακροχρόνια περίοδο εκτόξευσής των τιμών όλων των προϊόντων, συρρίκνωσης της ανάπτυξης και άρα ανόδου της ανεργίας. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τις ανοιχτές πληγές που έχει η παγκόσμια οικονομία από τις καταστροφές που προκάλεσε η πανδημία του Κορωνοϊού η οποία δεν έληξε ακόμα, και ιδιαίτερα για μας στην Ελλάδα, και οι ανεπούλωτες πληγές από την υπερδεκαετή οικονομική κρίση και τα μνημόνια που βιώσαμε, κάνουν το μέλλον μας να φαντάζει πολύ απαισιόδοξο…

Αντιθέτως η Ρωσία ήδη εκμεταλλεύεται ως χώρα – εξαγωγέας τις πολύ υψηλές τιμές του φυσικού αερίου και του πετρελαίου, κι έτσι έχει προεξοφήσει ήδη σημαντικό μέρος του όποιου κόστους της προκληθεί από τις πιθανές οικονομικές κυρώσεις των Δυτικών. Επομένως, το ερώτημα δεν είναι αν θα αντέξει η Ρωσία τις κυρώσεις της Δύσης, αλλά αν θα τις αντέξουμε εμείς οι ίδιοι που θα τις επιβάλλουμε!

- Στις γεωπολιτικές επιπτώσεις τώρα, φαίνεται να διαμορφώνεται ένα καινούριο και αβέβαιο τοπίο.
Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται η αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ασκήσει το ρόλο παγκόσμιας υπερδύναμης. Επιβεβαιώνεται επίσης η αδυναμία της να αντιδρά γρήγορα και αποτελεσματικά, ενώ για μία ακόμη φορά φαίνεται ο αποτυχημένος ηγεμονικός ρόλος της Γερμανίας που συμπαρασύρει όλες της χώρες της ΕΕ στα δικά της συμφέροντα, που δεν είναι ταυτόσημα με τα συμφέροντα των άλλων κρατών-μελών. Για άλλη μία φορά θα κληθούμε όλοι να πληρώσουμε τα σπασμένα της «Γερμανίδας νύφης». Προσπαθώ να χαριτολογήσω, γιατί η κατάσταση έχει γίνει πραγματικά αφόρητη…

Από την άλλη μεριά, έχουμε και μία νέα, απροβλέπτων διαστάσεων εξέλιξη σχετικά με τη Γερμανία, που εύχομαι να μην οδηγήσει στην επανάληψη του τραγικού σκηνικού που είχε ως αποτέλεσμα τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το γερμανικό Κοινοβούλιο βρήκε την αφορμή για να άρει την «αυτοτιμωρητική» απόφαση της μη δημιουργίας ισχυρού γερμανικού στρατού και την προσεκτική διάθεση των προϊόντων της πολεμικής βιομηχανίας της Γερμανίας σε τρίτες χώρες… Ας ελπίσουμε ότι αυτές οι αποφάσεις δε θα αναγεννήσουν το ναζιστικό γερμανικό τέρας, που τουλάχιστον σε μας τους Έλληνες, ποτέ δεν έδειξαν με πράξεις οι Γερμανοί ότι το αποποιήθηκαν. (Αναφέρομαι στην πεισματική άρνηση επιστροφής του Κατοχικού δανείου και της καταβολής των πολεμικών αποζημιώσεων για τις θηριωδίες που διέπραξαν στη χώρα μας, και άλλες μικρότερης σημασίας συμπεριφορές, που όμως δείχνουν ότι ποτέ δε μεταμέλησαν ειλικρινά).

 

Αν οι στρατιωτικοί στόχοι του Πούτιν στη Ουκρανία τελικά επιτευχθούν, τότε ο όψιμος Τσάρος θα αναθαρρήσει και ίσως προχωρήσει και σε άλλες παρόμοιες ενέργειες και σε άλλες όμορες χώρες, που μπορεί να θεωρήσει ως μελλοντική απειλή. Ήδη ακούστηκαν νύξεις για τη Φιλανδία, αλλά και τη Σουηδία, ενώ δεν είναι απίθανο το ίδιο να συμβεί και με τις χώρες της Βαλτικής και με την Πολωνία, με την οποία οι σχέσεις της είναι ιδιαίτερα τεταμένες. Μπαίνουμε λοιπόν σε μία νέα «Θερμοπολεμική» περίοδο, που μπροστά της ο Ψυχρός Πόλεμος της περιόδου της Σοβιετικής Ένωσης θα μοιάζει με παιδική χαρά.

 

Ο αναθεωρητισμός του Πούτιν, και η εγγραφή στα παλαιότερα των υποδημάτων του των Διεθνών Συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου, ίσως να δώσει θάρρος σε «μιμητές» του στη γειτονιά μας και τολμήσουν να πάνε παραπέρα τις ήδη πολύ προκλητικές κινήσεις που εδώ και πολλά χρόνια κάνουν. Αναφέρομαι στους Τούρκους, αν και ούτε τα μεγέθη Τουρκίας - Ρωσίας είναι ίδια, ούτε η θέση της Ελλάδος με το αξιόμαχο του στρατού της και τις διεθνείς της συμμαχίες την βάζουν στην ίδια θέση με την Ουκρανία. Είναι όμως ένα πιθανό σενάριο…

 

Τέλος, και θα σταματήσω εδώ προς το παρών με τις πιθανές επιπτώσεις, η όλη κατάσταση έτσι όπως διαμορφώνεται, οξύνει περισσότερο τις σχέσεις της Ρωσίας με τη Δύση, και ωθεί τη μεγαλύτερη προσέγγιση της Ρωσίας με την Κίνα. Λαμβάνοντας υπόψη και την θετική για τη Ρωσία στάση στον ΟΗΕ και της Ινδίας (και των Αραβικών Εμιράτων), στο μυαλό μου ήρθε μια εικόνα που δεν άκουσα να αναφέρεται από άλλους αναλυτές.
Αναφέρομαι στην ξεχασμένη συμμαχία των B.R.I.C.S. (Brazil, Russia, India, China, South Africa), μία δια-ηπειρωτική πολύπλευρη συμμαχία γιγάντων, που αν ενεργοποιηθεί και προχωρήσει, θα πρόκειται για τη μεγαλύτερη υπερδύναμη με διαφορά σε όλον τον πλανήτη, που θα αλλάξει τα πάντα όπως τα ξέραμε μέχρι σήμερα!

 

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφερθώ στο ρόλο που θα έπρεπε να παίξει η Ουκρανία σαν ανεξάρτητο κράτος με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στην περιοχή.

Το πρώτο έχει να κάνει με την γεφύρωση των εσωτερικών της χασμάτων, που με μία συνετή πολιτική θα μπορούσε να επιτευχθεί. Η Ουκρανία είναι ένα πολυπολιτισμικό κράτος με αρκετές εθνότητες στους κόλπους της (Ουκρανοί, Ρώσοι, Εβραίοι, Έλληνες, Τατάροι, κ.α.), που προέρχεται επίσης από ένα ακόμη πιο πολυπολιτισμικό κράτος (την πρώην ΕΣΣΔ) όπου όλοι οι λαοί συμβίωναν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα για πάρα πολλά χρόνια. Το γλωσσικό θέμα μεταξύ Ουκρανόφωνων και Ρωσόφωνων θα έπρεπε να είχε επιλυθεί χωρίς φανατισμούς και αντεγκλήσεις της μίας πλευράς προς την άλλη, γιατί απ’ ότι αποδεικνύεται η γλώσσα που μιλάει ο καθένας σε ένα τέτοιο κράτος δεν τον κάνει λιγότερο ή περισσότερο πατριώτη! Να υπενθυμίσω ότι και ο εβραϊκής καταγωγής πρόεδρος Ζελένσκι είναι από ρωσόφωνη οικογένεια!
Το δεύτερο έχει να κάνει με τον ρόλο που πρέπει να παίξει η Ουκρανία με βάση την ιστορική και γεωγραφική θέση που κατέχει στην περιοχή. Είναι δικαίωμα κάθε κυρίαρχου κράτους να επιλέγει το δρόμο που θέλει να ακολουθήσει και τους συμμάχους που θέλει να έχει. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι πάντα οι επιλογές των κρατών είναι και οι πιο σωστές!
Κατά την άποψή μου ο ρόλος που θα ταίριαζε καλύτερα στη Ουκρανία αλλά και προς όφελος της ευρύτερης ειρήνης στην περιοχή, δεν είναι, ούτε ο ρόλος του πειθήνιου «δορυφόρου» της Ρωσίας, αλλά ούτε και ο Δούρειος Ίππος της Δύσης στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας. Ο ρόλος που θα ταίριαζε στην Ουκρανία είναι συνενωτικός και όχι διαχωριστικός! Θα μπορούσε να είναι η Ουκρανία ένας δίαυλος επικοινωνίας και συνεννόησης μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, που θα οδηγούσε σε δυνατότητες κοινής συνεργασίας προς όφελος όλων!
Ας ελπίσουμε με κάποιον τρόπο να εξομαλυνθεί αυτή η άγρια κατάσταση που εξελίσσεται τώρα και πως θα καταστεί δυνατόν η Ουκρανία να αποτελέσει πεδίο συμφιλίωσης και συνεργασίας της Δύσης και της Ανατολής και όχι πεδίο πολέμου και καταστροφής!

2022

 

Γυρνάμε στα παλιά λοιπόν!

Το κοντέρ μηδένισε και φτάσαμε κιόλας στο 22! 

Θέλω να πιστεύω ότι θα είναι το 22 το καλό, σαν τα παλιά σέρτικα τσιγάρα της ελληνικής καπνοβιομηχανίας του Γεωργιάδη ( μην πάει ο νους σας στο κακό, όχι του Άδωνη), τα τσιγάρα που φούμαραν οι μερακλήδες, για να πνίξουν με τον πλούσιο αρωματικό καπνό τους τα ντέρτια τους...

Το άλλο το 22, το κακό, είναι το '22 της Μικρασιατικής Καταστροφής. Τότε που η Μεγάλη Ιδέα, που όσο την πιστεύαμε φτιάξαμε την Ελλάδα των 2 ηπείρων και των 5 θαλασσών, νικήθηκε από την αιώνια κατάρα του έθνους μας: τη διχόνοια! 

Ας ελπίσουμε ότι αυτό το 22 θα είναι και πάλι το καλό, και θα ορίσει την απαρχή της λύτρωσής μας από τις απανωτές κακοδαιμονίες που μας κατατρέχουν τόσα χρόνια...

Ξέρω, ξέρω αυτό ακούγεται σαν απραγματοποίητο όνειρο... 

Αλλά μήπως και η Μεγάλη Ιδέα δεν έμοιαζε το ίδιο, μέχρι που (σχεδόν) την πραγματοποιήσαμε; 

Αρκεί να μην νικήσει πάλι η κατάρα του έθνους μας, η διχόνοια, που ακόμα μας εμποδίζει να προκόψουμε...

Κοιτάμε μπροστά λοιπόν, με το κεφάλι ψηλά, γυρεύοντας αυτά που μας ενώνουν, κι όχι αυτά που μας χωρίζουν!

Αφήστε τα παιδιά να ονειρευτούν...

 Όχι! Οι απαντήσεις που δίνουν τα παιδιά: "να έχει ο μπαμπάς μου δουλειά", "δε θέλω τίποτα για μένα, ας πάει στα φτωχά παιδάκια", "να έχουμε ρεύμα στο σπίτι", "να μη βλέπω τους γονείς μου να κλαίνε κρυφά" κ.α. παρόμοιες, δεν είναι φυσιολογικές για την ερώτηση: "Τι θέλεις να σου φέρει ο Άη-Βασίλης"! Τέτοιες απαντήσεις σημαίνουν πως έχουμε αποτύχει σαν κοινωνία, σαν ανθρωπότητα, και στερήσαμε από τα παιδιά μας την ξεγνοιασιά της παιδικής τους ηλικίας. Τα παιδιά θα πρέπει να ζητάνε παιχνίδια για να πραγματώσουν την αχαλίνωτη φαντασία τους, κάστρα για να γίνουνε βασιλιάδες και πριγκίπισσες, σπαθιά για να κατακτήσουν τον κόσμο, κούκλες για να διοχετεύσουν την φροντίδα και την αγάπη τους, αυτοκινητάκια, τραινάκια, ποδήλατα, πατίνια για να ταξιδέψει το μυαλουδάκι τους... Έχουμε ψαλιδίσει πρόωρα τα όνειρά τους, τα έχουμε στριμώξει στα καλούπια της μιζέριας που εμείς δημιουργήσαμε και τα "ωριμάζουμε" πριν την ώρα τους, για να δουν την κόλαση που εμείς φτιάξαμε... Και με αυτή τη βεβιασμένα χαμένη αθωότητα των παιδιών μας, χάνεται και η ελπίδα να ζήσουν έστω και για λίγο την ψευδαίσθηση της ευτυχίας, που όμως είναι τόσο σημαντική για την ανάπτυξη του ψυχισμού τους... Αφήστε λοιπόν τα παιδιά να ονειροπολήσουν! Αφήστε τα να περιπλανηθούν στον μαγευτικό κόσμο των παραμυθιών... Μην τα προσγειώνετε ανώμαλα στον φρικτό κόσμο των μεγάλων... Θα έχουν μια ολόκληρη ζωή να παλαίψουν με τα τέρατα που εμείς δημιουργήσαμε! Μην δηλητηριάζετε από τώρα τις ψυχούλες τους...

ΖΗΣΕ!!!

Γιατί βαρυγκομάς με της ζωής τις δυσκολίες;

Γιατί αισθάνεσαι φτασμένος επειδή απέκτησες χρήμα και δόξα;

Γιατί νομίζεις ότι είσαι σοφός, επειδή ο τοίχος σου γέμισε με πτυχία;

Στη ζωή αυτή δεν ήρθες για να βολευτείς! 

Αν ήταν έτσι, τότε ας έμενες στη βολή της απέραντης λήθης όπου βρισκόσουν πριν αντικρίσεις το φως της ημέρας καθώς ξεμυτούσες από τη μήτρα!

Εδώ ήρθες για να πονέσεις, να κλάψεις, να τυραννηθείς, να ιδρώσεις, να ματώσεις, να θυμώσεις, να αγανακτήσεις αλλά και ταυτόχρονα να φχαριστηθείς, να γελάσεις, να ηδονιστείς, να δημιουργήσεις, να απολαύσεις, να καμαρώσεις, να χορτάσεις...

Με άλλα λόγια, εδώ ήρθες να ΖΗΣΕΙΣ!

Ε ζήσε λοιπόν τη ζωή σου σε όλη της την τραγικότητα και σε όλο της το μεγαλείο, και μη την σπαταλάς σε καυχησιές και κλάψες! 

Ζ-Η-Σ-Ε !!!

Αποχαιρετισμός στο Μίκη

Ο Μίκης Θεοδωράκης δεν πέθανε!

Άνθρωποι σαν τον Μίκη Θεοδωράκη, δεν πεθαίνουν ποτέ!

Ούτε πέρασε σήμερα στην αθανασία....

Στην αθανασία έχει περάσει προ πολλού, με τους αγώνες του για την ελευθερία από κάθε σκλαβιά, ξένη ή ντόπια!

Στην αθανασία έχει περάσει με το απίστευτο σε όγκο και ποιότητα μουσικό έργο του!

Στην αθανασία πέρασε με τις ρηξικέλευθες ιδέες του, που μπορεί να μη συμφωνούσες μαζί του σε όλα, αλλά ήταν σίγουρα πολύ πιο μπροστά από την μίζερη εποχή του!

Στην αθανασία θα περάσει ως Αυθεντικός Έλληνας, με όλη την πολιτισμική σημασία που εμπεριέχει ο όρος Έλληνας: Ήταν αγωνιστής μέχρι τέλους, ήταν βαθιά καλλιτεχνική φύση, ήταν αυθόρμητος και πληθωρικός, ήταν γενναίος πολεμιστής σε όλα τα πεδία μαχών της ζωής, ήταν ενεργός πολίτης που πάντα ενδιαφέρονταν για τα κοινά μέχρι τα στερνά του, ήταν πατριώτης, αλλά και κοσμοπολίτης, εθνικός, αλλά και παγκόσμιος...

Με μία λέξη ήταν ΕΛΛΗΝΑΣ!

Αισθάνομαι μεγάλη τιμή και ιδιαίτερα τυχερός, που μου δόθηκε η ευκαιρία να τον γνωρίσω από κοντά, το 2011, στο ξενοδοχείο Ηλέκτρα Παλλάς στην Θεσσαλονίκη, στη συνάντηση των συντονιστών των Σπιθών, και να συνομιλήσω μαζί του και κυρίως να ακούσω ή μάλλον κυριολεκτικά να ρουφήξω τις αφηγήσεις για τη ζωή του, που αποτελούν τη ζωντανή ιστορία του τόπου μας.

Ήταν τότε που συντάχτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη στην Σπίθα, την προσπάθεια του Μίκη να συνενώσει όλους τους Έλληνες, ενάντια στους νέους ύπουλους κατακτητές, που φορώντας την προβιά του φίλου και σύμμαχου, υποδούλωσαν την Ελλάδα και το λαό μας με τα μνημόνια. Τότε, που ΚΑΝΕΝΑΣ από όλους αυτούς που θα τους δείτε σήμερα στα κανάλια να χύνουν ποτάμια από κροκοδείλια δάκρυα και θα εκφωνήσουν με τρεμάμενα λόγια πομφόλυγες και φληναφήματα, και που ΚΑΝΕΝΑΣ τους δεν τόλμησε να συμπαραταχθεί στον αγώνα του, που ήταν αγώνας ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας όλου του έθνους, και που αντιθέτως, αμέσως ή με χρονοκαθυστέριση, προσκυνήσαν τελικά τους νεοαποικιοκράτες... Τουλάχιστον ας σωπάσουν αυτή την ύστατη στιγμή από ντροπή, αν τους έμεινε καθόλου τσίπα...

Στον Μίκη λοιπόν δεν πρέπουν δάκρυα, αλλά χαμόγελα και τραγούδια, γιατί ο Μίκης μεταβαίνει στα Πεδία των Μακάρων πλήροις ημερών και έργων!

Όποια ειλικρινά δάκρυα ανέβουν στα μάτια μας, σ' εμάς που μοιραστήκαμε μαζί του κοινά οράματα, θα είναι δάκρυα όχι γι' Αυτόν, αλλά δάκρυα βωβού θρήνου για τη μοίρα του λαού μας, που χάνει τον τελευταίο ίσως στυλοβάτη του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, χωρίς δυστυχώς να διαφαίνεται ότι υπάρχει ισάξιος αντικαταστάτης του...

Καλό πέρασμα Μίκη μας...

Δρ. Νίκος Α. Παντελίδης

Συντονιστής της Σπίθας Λάρισας

Βεγγέρα στην Καλλιπεύκη

 Καλλιπεύκη Ολύμπου, προχωρημένο απόγευμα Παρασκευής μετά από την καθιερωμένη μεσημεριανή σιέστα. 

Φτιάχνω καφέ κι ανοίγω την τηλεόραση μηχανικά, από συνήθεια...

Παντού μαυρίλα. 

Καμμένα δέντρα, καμμένα σπίτια καμμένες ζωές...

Οι δημοσιογράφοι, σαν πολεμικοί ανταποκριτές χώνουν αδιάκριτα και ξεδιάντροπα το μικρόφωνο στα μούτρα των απελπισμένων πυρόπληκτων, για να πουλήσουν τα δάκρυα και την αγωνία τους για μερικές μονάδες τηλεθέασης...

Κάνω ζάπινγκ. 

Τίποτα καλύτερο... Μασκοφόροι πολιτικοί ορκίζονται αφοσίωση στα οφίτσια που ανέλαβαν από τον νέο ανασχηματισμό... Λόγια, λόγια, λόγια! Τους μάθαμε πια! 

Πιο κάτω διαφημίσεις, ατέλειωτες διαφημίσεις! Οι σύγχρονες Σειρήνες που μας ξεμυαλίζουν, κι ως άλλες Κίρκες μας μετατρέπουν σε υπερκαταναλωτικά γουρούνια... 

Κλικ στο τηλεκοντρόλ και πέφτω σε πολλοστή επανάληψη χαζοχαρούμενου σήριαλ...

Απελπίστηκα... 

Σβήνω το χαζοκούτι. 

Πιάνω το κινητό. 

Με το πρώτο κλικ στο facebook, βγαίνει μπροστά μου η υπενθύμιση από τον Μορφωτικό Σύλλογο Καλλιπεύκης, ότι απόψε το βράδυ έχει στο χώρο της αυλής του σχολείου μουσικοθεατρική παράσταση με τον πολύ ιδιαίτερο τίτλο, για ένα κτηνοτροφικό χωριουδάκι χαμένο κάπου στα 1054 μέτρα του ορεινού όγκου του Ολύμπου, "Ερωτοτρόπια"...

Αποφασίζουμε με τη γυναίκα μου να πάμε, χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες...

Στην αυλή του σχολείου μαζεύεται σιγά-σιγά ο κόσμος. Η βραδιά είναι γλυκιά... Η δρόσος του  βουνού των θεών μας κάνει να φορέσουμε τις ζακέτες μας. Η άψογη διοργάνωση της βραδιάς από τη μεριά του συλλόγου, διαθέτει και πρόχειρο μπαρ! Προμηθευόμαστε μπύρες από μια χαμογελαστή εθελόντρια, και καθόμαστε σε σχολικά καρεκλάκια, που μου θύμισαν τα παιδικά μου χρόνια. 

Ησυχία, η παράσταση αρχίζει, και μαζί της αρχίζουν μια σειρά από ευχάριστες εκπλήξεις! 

Μιά καταπληκτική ορχήστρα από νέους που κατάγονται από το χωριό χάιδεψε τα αυτιά μας, με δύο υπέροχες φωνές, τόσο η γυναικεία όσο και η ανδρική, πού με άφησαν κατάπληκτο! Το ρεπερτόριο είχε πολύ ψαγμένα έντεχνα τραγούδια, που δεν θα ακούσεις να παίζονται συχνά από τα δημοφιλή ραδιόφωνα... Η πρώτη εντύπωση κερδίθηκε!

Κάτι ωραίο γίνεται εδώ! Ακολούθησε μια εναλλαγή θεατρικών σκέτς, μουσικών κομματιών, αφηγμάτων και χορού, από ταλαντούχα παιδιά του χωριού που έβλεπες στις κινήσεις τους, στις φωνές τους, στις εκφράσεις τους, το πάθος της αγάπης αυτού που κάνουν, που δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτα τις ερμηνείες φτασμένων ηθοποιών! 

Ζήσαμε μαζί τους όλο το φάσμα των συναισθημάτων του έρωτα, την αγωνία, την εγκαρτέριση, τη χαρά, την ηδονή, τη διάβρωση από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, την μετουσίωση σε συντροφική αγάπη, αλλά και την απόρριψη και τον πόνο του χωρισμού, έτσι ώστε να δικαιολογείται πλήρως ο τίτλος "Ερωτοτρόπια". Η σκηνοθεσία της παράστασης κατάφερε με τις εναλλαγές μουσικής και θεατρικής δράσης να κρατήσει ακμαίο το ενδιαφέρον του κοινού σε όλο το δίωρο της παράστασης και να απολαύσουμε όλοι μια υπέροχη βραδιά! 

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους συντελεστές της παράστασης και τους εμπνευσμένους και ακούραστους εθελοντές του Μ.Ε.Σ.Α.Κ. Καλλιπεύκης για τη σπουδαία δουλειά που κάνουν, για να κρατήσουν ζωντανό και πολιτισμικά ενεργό το χωριό τους. Αποτελούν φάρο ελπίδας μέσα στα αποκαΐδια της αλλοτρίωσης του ξένου προς τον ελληνικό, τρόπου ζωής που υιοθετήσαμε!

Δεν υπάρχουνε θεοί…

 

 

Ναι, δεν υπάρχουνε οι Έλληνες θεοί,
αν δεν θωρείς τις μορφές τους καθώς αγναντεύεις τις κορφές του Ολύμπου!

Ναι, δεν υπάρχει ο Νεφεληγερέτης Δίας,
αν δε νιώθεις τη δύναμή του στη βροντή του κεραυνού και το βλέμμα του στη λάμψη της αστραπής!

Ναι, δεν υπάρχει η Πανομφαία Ήρα,

αν δεν σε τυλίγει η αύρα της κάθε φορά που αγκαλιάζεις τη σύντροφο της ζωής σου!

 

Ναι, δεν υπάρχει ο Ενοσίγαιος Ποσειδώνας,

αν δε διακρίνεις τα γένια του στους αφρούς της αγριεμένης θάλασσας!

 

Ναι, δεν υπάρχει η Γλαυκώπις Αθηνά,

αν δεν τη βλέπεις να σου χαμογελά κάθε φορά που κατακτάς μια καινούρια γνώση!

 

Ναι, δεν υπάρχει ο Μουσηγέτης Απόλλωνας,

αν δεν ακούς τη γλυκόχορδη λύρα του μέσα στην πανδαισία χρωμάτων του δειλινού!

 

Ναι, δεν υπάρχει η Καλλίπυγος Αφροδίτη,

αν δεν έχεις γευτεί τον πραγματικό έρωτα σε όλο του το μεγαλείο!

 

Ναι, δεν υπάρχει ο Κερδώος Ερμής,

αν δεν τον βλέπεις να φτερουγίζει πάνω από τους πάγκους της πολύβουης αγοράς!

 

Ναι, δεν υπάρχει η Αγλαόκαρπος Δήμητρα,

αν δεν αισθάνεσαι την ενέργειά της στο βλαστάρι που τρυπά το χώμα για να βγει στο φως!

 

Ναι, δεν υπάρχει ο Τειχεσιπλήτας Άρης,

αν δεν χτυπούν δυνατά οι φλέβες σου, όταν σε καλεί η πατρίδα να την υπερασπιστείς!

 

Ναι, δεν υπάρχει η Αγροτέρα Άρτεμις,

αν δεν διακρίνεις τη θωριά της να κρύβεται ανάμεσα στα πανύψηλα δέντρα του δάσους!

 

Ναι, δεν υπάρχει ο Κλυτοτέχνης Ήφαιστος,

αν δεν γροικάς το σφυρί και το αμόνι του σε κάθε περίτεχνο κομψοτέχνημα των θνητών!

 

Ναι, δεν υπάρχει η Αείπυρος Εστία,

αν δε νιώθεις τη θαλπωρή της ζεστασιάς να σε πλημμυρίζει κάθε φορά που γυρνάς στο σπίτι σου!

 

Ναι, δεν υπάρχει ούτε ο Διόνυσος, ούτε οι Νύμφες, ούτε οι Μούσες, ούτε οι Χάριτες, ούτε όλες οι θεότητες της Ελληνικής Φύσης,

αν η καρδιά σου δε χτυπά ελληνικά και δεν έχεις αγαπήσει βαθιά τούτον τον ιερό τόπο που λέγεται Ελλάς, που πάει να πει, η Χώρα του Φωτός!

 

Ύμνος εις την Ελευθερία 200 χρόνια μετά

Σήμερα είναι η Παγκόσμια μέρα της Ποίησης και έχω την τιμή να σας παρουσιάσω το καινούριο μου ποίημα που μόλις έγραψα, με αφορμή τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821.Θα ήθελα να σας ζητήσω συγνώμη για το θράσος μου, καθώς η ιδέα αυτού του ποιήματός μου είναι να αποτελέσει μια συνέχεια του Ύμνου εις την Ελευθερίαν του μέγιστου Διονυσίου Σολωμού, συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε ο εθνικός μας ποιητής και συνεχίζοντας την αφήγηση των γεγονότων για 200 χρόνια μετά, διατηρώντας τον ίδιο ρυθμό στο στίχο. Γι αυτό και το ποίημά μου ονομάζεται: "Ύμνος εις την Ελευθερία 200 χρόνια μετά".
Παρακαλώ, κρίνετέ με με επιείκεια και συγχωρέστε το θράσος μου...








Ύμνος εις την Ελευθερία
200 χρόνια μετά
1.
Πέρασαν 200 χρόνοι
από κείνη τη στιγμή,
που οι παίδες των Ελλήνων
σφίξαν όλοι την πυγμή,
2.
κι αποφάσισαν πως θέλουν
να ‘ναι λεύτεροι στη γη
δίχως μπέηδες κι αγάδες
να τ'ς ορίζουν τη ζωή.
3.
Αλλά φευ! Ευθύς αμέσως
μόλις διώξαν την τουρκιά,
τους εβρήκε στο κεφάλι
άλλη μία συμφορά.
4.
Ονομάζεται διχόνοια
κι είναι τόσο τρομερή,
που θερίζει τον λαό μας
σαν του Τούρκου το σπαθί.
5.
Κι αν τον Τούρκο τον γνωρίζεις,
τον λογίζεις για εχθρό,
πως ν’ αντέξεις να σκοτώνει
αδερφός τον αδερφό;
6.
Κωλλέτηδες, Μαυροκορδάτοι, 
κοτζαμπάσηδες, δεσπότες,
της τουρκιάς οι οσφυοκάμπτες,
κήρυξαν τους ήρωες, προδότες!
7.
Το μυρίστηκαν κι οι ξένοι
και σκεφτήκαν πονηρά,
πως θα μας διαφεντέψουν
ρίχνοντας λάδι στη φωτιά.
8.
Τον σπουδαίο Κυβερνήτη
που είχε οράματα πολλά,
δυστυχώς τον εσκοτώσαν
ανθελληνικά σκυλιά.
9.
Κι έτσι όπως τα καταφέραν,
με τον δόλο οδηγό,
στην Ελλάδα μας θρονιάσαν
βασιλέα Βαυαρό.
10.
Και αντί η Δημοκρατία
στη γενέτειρά της να ‘ρθει
φέρανε την τυραννία
του Όθωνα οι υποτακτικοί.
11.
Ω Ελλάδα προικισμένη
με το κλέος των προγόνων
πώς κατάντησες παιχνίδι
αναξίων επιγόνων;
12.
Μα θα ήταν αδικία
όλους να τους τσουβαλιάσεις
και το στάρι με την ήρα
στα σκουπίδια να πετάξεις.
13.
Όπως το αγνό το μέλι
στην κορφή βρωμιές ξεβράζει
έτσι κι ο έρμος ο λαός μας
σκάρτους κυβερνήτες βάζει.
14.
Μα ο λαός δεν είναι σκάρτος,
η μεγάλη πλειοψηφία
είν' ανθρώποι προκομένοι
με φιλότιμο κι ανδρεία.
15.
Και παρά τις δυσκολίες,
και των ξένων τις παγίδες
καταφέραν να προκόψουν
και να θρέψουν τις ελπίδες.
16.
Η Ελλάδα μεγαλώνει
και ανοίγει τα φτερά της
για να πάρει πάλι πίσω
τα εδάφη τα δικά της.
17.
Όμως πάλι η κατάρα
της διχόνοιας και των ξένων
εμποδίζουν το λαό μας
να καλπάσει προς το μέλλον.
18.
Τη Μεγάλη την Ιδέα
που πιστέψανε πολλοί
την μετάτρεψαν οι αχρείοι
σε εθνική καταστροφή.
19.
Πόντος και Καππαδοκία
και παράλια ιωνικά,
πατρογονικές πατρίδες
παραδόθηκαν στη φωτιά.
20.
Τον λαό μας τον πλακώνει

φτώχεια, προσφυγιά, λιμός
μα απ’ όλα πιο βαρύς
ο εθνικός μας διχασμός.
21.
Αχ Ελλάδα φτωχομάνα
τα παιδιά σου κατατρεγμένα,
στην αγκάλη σου κουρνιάσαν να τραφούν,
απ’ τα στήθη σου τα μαραμένα.
22.
Με πείσμα και πολλή δουλειά

ο λαός μας δεν το βάζει κάτω,
ορθώθηκε για άλλη μια φορά

και με μισοαδιασμένο πιάτο!
23.
Όμως το μαύρο του το ριζικό,
που να ησυχάσει δεν του δίνει,
έριξε τον λαό ξανά
στου πόλεμου τη δίνη.
24.
Οι μεγάλες οι δυνάμεις,
που τον κόσμο κυβερνάνε,
δεν τα βρήκαν μεταξύ τους
και πάνω στους λαούς ξεσπάνε.
25.
Ιταλοί φασίστες ήρθαν
την Ελλάδα να πατήσουν
μα το φρόνιμα των Ελλήνων
δίχως να υπολογίσουν.
26.
Κι έτσι μια φορά ακόμα
έγραψε η Ιστορία
άλλη μια χρυσή σελίδα
για των Ελλήνων την ανδρεία.
27.
Όμως πριν χαρούν τη νίκη
και πριν να την πανηγυρίσουν
Γερμανοί μπήκαν στη χώρα
ότι βρήκαν να γκρεμίσουν.
28.
Λυσσασμένοι από το μίσος
που οι Έλληνες τους ντροπιάσαν,
διαλύσανε τα πάντα,
κλέψαν, σκότωσαν, βιάσαν.
29.
Μα ο ηρωικός λαός μας
αντιστάθηκε γενναία
και δεν άφησε σε ησυχία
τον βάρβαρο τον εισβολέα.
30.
Με λόγια μεγαλόστομα
οι Σύμμαχοι μας φλομώσανε,
αλλά στην πράξη τα οφειλόμενα,
ποτέ δε αποδώσανε.
31.
Ερήμην των λαών
Άγγλοι, Ρώσοι, Αμερικάνοι
μοιράσανε τον κόσμο
όπως αυτούς τους κάνει.
32.
Και στην Ελλάδα σπείρανε
το μίσος, τη διχόνοια
κι αδελφοκτόνο πόλεμο
για άλλα πέντε χρόνια.
33.
Κι έτσι η Ελλάς αν και νικήτρια,
βγήκε τελικά χαμένη,
κι από τους ηττημένους πιότερο
φτωχή και διαλυμένη.
34.
Ακολούθησαν χρόνια δύσκολα,
να στυλωθεί στα πόδια
για να γιατρέψει τις πληγές
από τα φίλια βόλια.
35.
Τα παιδιά της αναγκάστηκαν
να φύγουν μετανάστες
και η χώρα στο έλεος έμεινε
από ξένους μεταπράτες.
36.
Παρ’ όλα αυτά κατάφερε
πάλι να ορθοποδήσει
και να σταθεί αξιοπρεπώς
σ’ Ανατολή και Δύση.
37.
Οι ξένοι όμως δεν την άφηναν
να αποχτήσει ανεξαρτησία,
τα πάντα τα δοκίμασαν
ως και τη δικτατορία!
38.
Άμοιρε ελληνικέ λαέ
πόσο είσαι αδικημένος!
Αν κι είσαι πάντα νικητής,
πάντα είσαι ο χαμένος!
39.
Στο γύψο χρόνους επτά
μας βάλαν οι συνταγματαρχαίοι
που οι στολές τους στην ούγια γράφανε
made in U.S.A.
40.
Και σαν επιτέλους ήρθε η στιγμή
για να απαλλαγούμε
χάσαμε την Κύπρο την μισή
κι ακόμα τη θρηνούμε!
41.
Μας φέραν τον Καραμανλή
σαν ήρωα απ’ τη Γαλλία
εκεί όπου πήγε να κρυφτεί
για μια επταετία.
42.
«Η Κύπρος κείτεται μακράν»
είπε σουφρώνοντας τα φρύδια,
αυτός που μας τον φέρανε
για Εθνάρχη με… γονίδια!
43.
Μα οι καιροί αλλάξανε
κι η Ευρώπη ενωμένη
την Ελλαδίτσα ζήτησε
να έχει ερωμένη!
44.
Για μια μακρά περίοδο
ζούσαμε σ’ ουτοπία
νομίζαμε πως έχουμε
λεφτά κι ανεξαρτησία.
45.
Και πάνω που νομίσαμε
πως παν τα βάσανά μας
μας θύμισαν για τα καλά
ποιοι είν’ τ’ αφεντικά μας.
46.
Την πάθαμε σαν αγράμματοι
που καθόλου δεν τους κόβει
κι εκεί που μας χρωστούσανε
μας πήραν και το βόδι!
47.
Μας κάναν να πιστέψουμε
πως είμαστε χρεωμένοι
πως είμαστε τεμπέληδες
άξεστοι και καημένοι.
48.
Εμείς που με τον πολιτισμό
τους βγάλαμε απ’ το σκότος,
τώρα δεν μας χρειάζονται
τους είμαστε άχρηστο κόστος.
49.
Λιμπίστηκαν τα πλούτη μας
που είναι σ’ αφθονία,
χρυσός, ενέργεια, ορυκτά,
φύση και γεωγραφία.
50.
Μας φόρεσαν Μνημόνια
οι ντόπιοι τους συνεργάτες
πάντα εδώ θα αφθονούν
Πηλιογούσες κι Εφιάλτες.
51.
Μας δέσαν χειροπόδαρα,
μας κάναν αποικία,
χάσαμε δικαιώματα
και ανεξαρτησία.
52.
200 χρόνοι πέρασαν
κι ακόμα διεκδικούμε
τη λευτεριά και το ψωμί
κι ανθρώπινα να ζούμε!

Λόγια ...καραντινάτα!

Ένα τσιπουράκι ρε παιδιά! Ένα τσιπουράκι, τι ζητάω; 

Κι όχι για το τσίπουρο.... Ούτε για το μεζέ... 

Αυτά τα έχω και στο σπίτι μου άμα γουστάρω...

Την ατμόσφαιρα πεθύμησα ρε γαμώτο!

Την καλή παρέα, τις μυρωδιές, το μπουζουκάκι που εστιάζει το αυτί μου να παίζει, χαμένο μέσα στην οχλαγωγία του μαγαζιού!

Το ημισόβαρο, ημικουμπωμένο ύφος στην αρχή, που όσο αδειάζουν τα καραφάκια γίνεται όλο και πιο αλέγρο, πιο τολμηρό, πιο παιχνιδιάρικο και προς το τέλος μοιάζει με σωστή εξομολόγηση... 

Ώσπου μαζί με τη λυπητερή, να έρθει και το γλυκάκι, (καζάν ντιπί ή γιαoύρτι με γλυκό καρότο συνήθως), για να ισορροπήσει το ph+ του στόματος, αλλα και να κατακαθίσει η θολούρα του νου...

Αυτές οι μικρές- μεγάλες μαγικές στιγμές μου λείπουν στην κλεισούρα της καραντίνας! 

Αυτές οι φαινομενικά ασήμαντες, αλλά ουσιαστικά ζωογόνες μυσταγωγίες ρουτίνας, όπου στο ίδιο τραπέζι πίνουν μαζί σου και ο θεός της σύνεσης Απόλλωνας και ο θεός του γλεντιού Διόνυσος, που είναι συνυφασμένες με την ψυχή και την ταυτότητα του Έλληνα, και που δεν τις αλλάζω με τίποτα στον κόσμο!

Δε με φοβίζει τόσο η απώλεια της ζωής, όσο η αλλοτρίωση της ψυχής, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράλογο...

Σεληνιακή Άλως

 

Του φεγγαριού το αλωνάκι,

βγήκα απ' το μπαλκόνι μου να δω,

το κουρασμένο βλέμμα μου να ξαποστάσει

και μες τους φωτεινούς κύκλους του να χαθώ.



Λουσμένος στο χλωμό φως της Σελήνης,

τη φευγαλέα νιότη μου αναπολώ,

όλα όσα γλέντησα ως τώρα στη ζωή μου,

κι όσα με κατατρέχουν σαν στοιχειό.



Γλυκιά η σιγαλιά της κοιμισμένης πόλης,

μα την πλακώνει πέπλο θανατερό,

σαν περιστέρι η ψυχή μου φτερουγίζει,

για να γλιτώσει απ' τον άγριο καιρό.



Ω Θεία Σελήνη υδατογητεύτρα,

συ που διαφεντεύεις το γλυκό και τ' αλμυρό νερό,

στείλε ενέργεια με τις αργυρές σου ακτίνες,

και ξόρκισε κι ετούτο το κακό!

ΦΑΛΛΟΚΡΑΤΙΑ Ή ΑΙΔΟΙΟΚΡΑΤΙΑ;;;

 

(Αφήστε τα μίση, κι αρχίστε... τη διαφυλική συμφιλίωση)! Είναι αλήθεια ότι χωρίς το αιδοίον, ο φαλλός δεν είναι άλλο από μια μαραγκιασμένη και θλιβερή απόληξη του ουροποιητικού μας συστήματος, ένα κρεάτινος μαλθακός αγωγός αποβλήτων του οργανισμού, ανίκανος να δώσει ηδονή και να γεννήσει ζωή... Το αιδοίον είναι αυτό που κυριολεκτικά τον ζωντανεύει, τον θεριεύει και του δίνει την όψη του πολιορκητικού κριού, ώστε να καταστεί ικανός να σκορπίσει την ηδονή και την απόλαυση και να αναπαράγει τη ζωή! Αντιστοίχως, το αιδοίον ορφανό φαλλού, είναι απλά μια τσεκουριά ανάμεσα στα πόδια της γυναίκας, οχετός υγρών αποβλήτων του οργανισμού και σκοτωμένου αίματος, που μάταια καρτερούσε να θρέψει τη νέα ζωή αμέσως μετά τη σύλληψή της! Ο φαλλός είναι αυτός του εισερχόμενος εντός του, του δίνει ζωή, το κάνει να πάλλεται και να βουρκώνει από τη συγκίνηση, που θα καταστεί ο φορέας της νέας ζωής! Επομένως, φαλλός και αιδοίον, λειτουργούν συμπληρωματικά και σε αγαστή συνεργασία μεταξύ τους! Γι' αυτό οι σχέσεις μεταξύ τους θα πρέπει να διέπονται από αλληλοεκτίμηση, αμοιβαίο θαυμασμό, αγάπη και φροντίδα. Η "φαλλοκρατία" ή η "αιδοιοκρατία", μόνο συμπλέγματα κατωτερότητας και ενδείξεις μειωμένης αυτοεκτίμησης μπορούν να σημαίνουν, για τους κατόχους των πρώτων συνθετικών των δύο παραπάνω λέξεων...

Και μετά την Υγειονομική Κρίση τι;

Μετά την υγειονομική κρίση που έφερε ο Κορονωϊός (ή ο τρόπος αντιμετώπισής του), δε θέλουμε να γυρίσουμε πίσω στην "κανονικότητα των Μνημονίων" που ήταν πριν τον Κορωνοϊό, ούτε στην "κανονικότητα των Λαμογίων" που βασίλευε για πολλές δεκαετίες πριν τα Μνημόνια....
Πολύ απλά γιατί αυτές δεν ήταν κανονικότητες!
Όσο κι αν είναι δύσκολη η περίοδος που ακολουθεί, όλα αυτά που περάσαμε, μας δίδαξαν αρκετά σημαντικά πράγματα που θα πρέπει να αποτελέσουν τις βάσεις την Νέας Κανονικότητας που πρέπει ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι να διαμορφώσουμε, απαλλαγμένοι από την πίστη σε μύθους, "δράκους" και "Μεσσίες" που μας νανούριζαν για να μας κρατάνε κοιμισμένους!
1) Καμία "αλληλέγγυα" Ευρώπη δεν υπάρχει, όλοι κοιτάνε την πάρτη τους και όποια "βοήθεια" αποφασίσουν έστω και πολύ αργά να μας δώσουν, μας τη δίνουν με το αζημίωτο, σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι μάλλον βραχνάς, παρά βοήθεια...
2) Κατόπιν τούτου αναδεικνύεται η ανάγκη για ριζική αναδιαμόρφωση των παραγωγικών μας δυνάμεων, ώστε να μπορούμε να επιτυγχάνουμε την μεγαλύτερη δυνατή επάρκεια σε προϊόντα πρώτης ανάγκης τουλάχιστον, που θα μας βοηθήσει να επιβιώνουμε και να μην καταρρέουμε σε τέτοιου είδους κρίσεις, που από δω και πέρα μάλλον θα είναι όλο και πιο συχνές! Και τη δυνατότητα αυτή την έχει η χώρα μας γιατί και πλούσια είναι και ικανό ανθρώπινο δυναμικό διαθέτει, σε αντίθεση με την λυσσαλέα προπαγάνδα που κάνουν περί του αντιθέτου, όσοι επιβουλεύονται να μας καταρρακώσουν το ηθικό για να μας υποτάξουν...
3) Το φαντεζί "american dream" και η θεοποίηση του υπερτιμημένου ιδιωτικού τομέα "ξεβρακώθηκαν" με την ανικανότητά τους να προστατεύσουν τον Άνθρωπο, που σε περιόδους σοβαρών κρίσεων καταφεύγει στο κατασυκοφαντημένο δημόσιο τομέα, που παρά τις όποιες ανεπάρκειες του, αποδεικνύεται συνεχώς πολύ πιο αποτελεσματικός και φιλάνθρωπος, από τον αδηφάγο, άπληστο και τελικά λειτουργικά ανίκανο ιδιωτικό τομέα, ειδικά στις μεγάλες κρίσεις.
4) Απομυθοποιούνται οι ικανότητες των πολυδιαφημιζόμενων και υπεροπτικών "προηγμένων" δυτικών κρατών, που έδειξαν ότι μάλλον αυτά είναι περισσότερο ανίκανα να διαχειριστούν κρίσεις, παρά εμείς, που τόσον καιρό μας κατηγορούσαν!
5) Είναι πλέον αυταπόδεικτη η αναγκαιότητα του θεμελιώδους ανασχηματισμού του παραγωγικού μας μοντέλου που δεν πρέπει να στηρίζεται μονόπαντα σε ελάχιστους μόνο τομείς της οικονομίας (όπως ο Τουρισμός π.χ.) αλλά να αναπτύξει ισόρροπα και τους άλλους παραγωγικούς τομείς όπου έχουμε σοβαρά συγκριτικά πλεονεκτήματα, όπως ο αγροτικός τομέας, η ελαφρά μεταποίηση, η υγεία, η παιδεία, η ενέργεια, η έρευνα και η καινοτομία κλπ, τομείς όπου μπορούμε να διαπρέψουμε αν κάνουμε σωστό σχεδιασμό.
Το πρωτόγνωρο οικονομικό περιβάλλον που ξεδιπλώνεται μπροστά μας, μπορεί και να μην είναι τελικά τόσο καταστροφικό όσο μας το παρουσιάζουν για να το δούμε φοβικά, αλλά αν το εκλάβουμε σαν μια μεγάλη ευκαιρία, με τον κατάλληλο σχεδιασμό, μπορεί να αποτελέσει την απαρχή για να εγκαταλείψουμε λανθασμένες πρακτικές του παρελθόντος και να αξιοποιήσουμε σημαντικές δυνάμεις μας, που μέχρι τώρα, για διάφορους λόγους, τελούσαν εν υπνώσει!
Ας δούμε το μέλλον ως πρόκληση λοιπόν, και όχι με μοιρολατρία...

Για σένα, που φοβάσαι τον θάνατο...

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ψηλά στον Ταΰγετο, ένας αετός επιτίθεται σε ένα άγριο περιστέρι και το ξεσκίζει με τα γαμψά νύχια του...
Στα βάθη του Ειρηνικού Ωκεανού ένας λευκός καρχαρίας έχει γραπώσει από τη ράχη με τα σουβλερά δόντια του έναν τόννο, ο οποίος μάταια σπαρταρά για να ξεφύγει βάφοντας τη θάλασσα κόκκινη με το αίμα του...
Την ίδια στιγμή, στη σαβάνα του Κογκό ένα λιοντάρι κατασπαράσσει μια αντιλόπη καθώς την δάγκωσε με τα φοβερά δόντια του στον ντελικάτο λαιμό της....
Πάνω ψηλά στην Πίνδο, ένα κοπάδι πρόβατα ξεπαστρεύει ένα λιβάδι μασουλώντας υπομονετικά με τα δόντια του ότι φυτό βρίσκει μπροστά του...
Αλλά και στον αστερισμό της Ανδρομέδας, ένα Σουπερνόβα εκρηγνύεται και μετατρέπεται σε κοσμική σκόνη, ενώ μια Μαύρη Τρύπα ρουφάει αδυσώπητα και εξαφανίζει διαπαντός, όποια μάζα μπει στην εμβέλεια του μαγνητικού της πεδίου...
Ταυτόχρονα, αν ζουμάρουμε στον μικρόκοσμό μας, θα δούμε χιλιάδες μικρόβια να προσπαθούν να μας σκοτώσουν, και εκατομμύρια λευκά αιμοσφαίρια να σκοτώνονται προσπαθώντας να μας προστατεύσουν....
Ένα απέραντο σφαγείο είναι ο κόσμος μας, κι ας μοιάζει τόσο ειδυλλιακός και γαλήνιος με την πρώτη ματιά....
Κι εσύ φοβάσαι το θάνατο;
Το πιο οικείο φαινόμενο που υπάρχει παντού γύρω σου;

Μια χαμένη Άνοιξη...

 

 

Ετούτη την Άνοιξη δεν την υποδεχτήκαμε

στους λουλουδιασμένους αγρούς...

Μηδέ της μυγδαλιάς χαρήκαμε

τον παράτολμο πρώτο ανθό...

Ούτε προϋπαντήσαμε τον γυρισμό

της ξενιτεμένης χελιδόνας...

Μήτε αφουγκραστήκαμε το κελάηδημα του Γκιώνη

να σπάει τη σιγαλιά της ανοιξιάτικης νυχτιάς...

Η ψιχάλα του Μάρτη,

δεν μας έπιασε στο δρόμο με τις ανθισμένες μανόλιες...

Ο μυρωδάτος Απρίλης κατσούφιασε,

που κανείς μας φέτος δε του χαμογελά...

Μα που πήγαν τα παιδιά;

Που χάθηκε το γέλιο τους, οι φωνές τους;

Γιατί είναι έρημες οι κούνιες κι οι πλατείες;

Μα που πήγαν όλοι;

Μια χαμένη Άνοιξη,

μια αναντικατάστατη απώλεια στη ζωή μας...

Γιατί μη θαρρείτε, δεν μας περισσεύουν οι Άνοιξες

για να τις σπαταλάμε τόσο άδοξα...

Κι ήρθεν ο καιρός...

 

 

- Κι ήρθεν ο καιρός, που σε κρατάνε κλεισμένο στο κλουβί σου, να κελαηδάς ολημερίς στο facebook και το twiter!

Ας νιώσεις κι εσύ επιτέλους, όπως νιώθουν τα καναρίνια σου!

 

- Κι ήρθεν ο καιρός, που σου απαγορεύουν ακόμα και να βήξεις, να βγεις απ' το σπίτι σου, να πας να πιείς ένα ποτήρι με τους φίλους σου βρε αδερφέ!

Ας νιώσεις κι εσύ επιτέλους, πως νιώθουν οι σώγαμπροι!

 

- Κι ήρθεν ο καιρός, που ο ήλιος σου χαμογελά, η θάλασσα σου γνέφει, η ανθισμένη φύση σε καλεί, αλλά εσύ πρέπει να μείνεις κλεισμένος στο σπίτι σου...

Ας νιώσεις κι εσύ επιτέλους πως νιώθει ο μπατίρης, ο άνεργος, ο απόκληρος της ζωής!

 

- Κι ήρθεν ο καιρός, που βλέπεις αστυνομία και τρέχεις να κρυφτείς, γιατί δεν έχεις τα απαραίτητα χαρτιά μετακίνησης.

Ας νιώσεις κι εσύ επιτέλους. όπως νιώθουν οι λαθρομετανάστες!

 

- Κι ήρθεν ο καιρός, που δε σου επιτρέπουν να πας στην εκκλησιά να τελέσεις τα θρησκευτικά σου καθήκοντα.

Ας νιώσεις κι εσύ επιτέλους, πως νιώθουν οι Έλληνες Εθνικοί που τους απαγορεύουν 17 αιώνες οι χριστιανοί, να ιερουργήσουν στους ναούς των προγόνων τους!

 

- Κι ήρθεν ο καιρός, που όλα τα χρυσοπληρωμένα τοτέμ, άξεστοι ποδοσφαιριστές, ξιπασμένοι μεγαλοτραγουδιστάδες, ψωροφαντασμένοι ηθοποιοί, κούφια βεγγαλικά, δημιουργήματα του star-system, φάνηκαν πόσο υπερτιμημένους τους είχες!

Ας νιώσεις κι εσύ επιτέλους, πως απέναντι σε όλους αυτούς τους θεοποιημένους τενεκέδες που βγάζουν απλώς μεγάλο κρότο, σημαντικότερος είναι ο ηρωικός γιατρουδάκος κι ο νοσοκόμος, ο απαξιωμένος σκουπιδιάρης, ο ταλαίπωρος ντελιβεράς, η κακοπληρωμένη υπάλληλος του σούπερ μάρκετ, ο ανήσυχος δάσκαλος που βρίσκει τρόπους να διδάσκει τα παιδιά του, έστω κι από απόσταση, κι ένα σωρό άλλοι αφανείς ήρωες της καθημερινότητας....

 

- Κι ήρθεν ο καιρός, να έχεις ξαφνικά άπλετο χρόνο, να τον μοιραστείς με την οικογένειά σου, να κάνεις πράγματα που πριν έλεγες ότι ήθελες, αλλά δεν προλάβαινες να κάνεις, να συγυρίσεις το σπίτι σου, να διαβάσεις βιβλία, να αναπτύξεις ένα χόμπι...

Ας νιώσεις κι εσύ επιτέλους, πόσο υποκριτής ήσουν και πως η θέληση σου έλειπε, κι όχι ο χρόνος!

 

- Κι ήρθεν επιτέλους ο καιρός να νιώσεις στο πετσί σου ότι από γεννησιμιού σου ήσουν σκλάβος όλων αυτών των ψεύτικων εικόνων, των ανούσιων πραγμάτων και των κατασκευασμένων καταστάσεων, χάνοντας τις πραγματικές αξίες και την ουσία της ζωής!

Ας νιώσεις λοιπόν, έστω και για μία φορά, πως είναι να είσαι πραγματικά ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!

Τι είναι ο άνθρωπος;

Είναι τα νανουρίσματα που άκουσε σαν μωρό, που χάραξαν για πρώτη φορά την άγραφη ακόμα πλάκα της συνείδησής του...

Είναι το κλίμα που επικρατούσε στην οικογένεια που μεγάλωσε: Οι αγάπες και τα μαλώματα, τα γέλια και τα δάκρυα, ο αλληλοσεβασμός και η έπαρση, η αυτοθυσία και η αδιαφορία, όλα τα φανερά και πνιγμένα συναισθήματα που συνέλαβαν οι κεραίες του στο οικογενειακό του περιβάλλον...

Είναι οι πρώτοι δάσκαλοι στο σχολείο, ο τρόπος που τον δέχτηκε αυτό το παράξενο, καινούριο περιβάλλον όταν για πρώτη φορά εγκατέλειψε τη σιγουριά της μητρικής αγκαλιάς...

Είναι οι φιλίες και οι έχθρες με τους συνομήλικους, η αποδοχή και η απόρριψη, τα πρώτα αθώα ερωτικά φτερουγίσματα της καρδιάς, η πρώτη μύηση στην ιεροτελεστία του έρωτα...

Είναι τα μουσικά ακούσματα που συνόδεψαν τις χαρές και τις λύπες του, οι ρυθμοί στους οποίους χόρεψε για να εκφράσει τα συναισθήματά του, είναι τα βιβλία που διάβασε και ακόνισαν τη φαντασία του, είναι οι θεατρικές παραστάσεις και οι κινηματογραφικές ταινίες που τον καθήλωσαν, οι συναυλίες που τον συνεπήραν, τα έργα τέχνης που τον σημάδεψαν...

Είναι τα ταξίδια που έκανε, η επαφή με άλλους λαούς και άλλες κουλτούρες, είναι η συνειδητοποίηση της διαφορετικότητάς του και η ενσυναίσθηση του που ανήκει...

Είναι οι παρέες που έκανε, τα δημιουργήματα και οι καταστροφές που προκάλεσε, οι όρκοι που τήρησε κι αυτοί που πάτησε...

Είναι οι σπουδές του, ο κόσμος της γνώσης που κατέκτησε, οι δάσκαλοι που του έδειξαν τον δρόμο, τα ρίσκα που ανέλαβε ή που δεν τόλμησε, και οι ψευδαισθήσεις που διέλυσε ή που εγκλωβίστηκε μέσα τους...

Είναι οι ηδονές που απόλαυσε ή που του έμειναν ως απωθημένα, τα "ναι" που αποδέχτηκε και τα "όχι" που ξεστόμισε...

Είναι όλα όσα έπραξε, καλά και κακά, και όσα δεν πρόλαβε να κάνει...

Είναι όλα όσα κατάλαβε από αυτό το φωτοχημικό φαινόμενο που ονομάζουμε ζωή, και όλα όσα πέρασε και ούτε καν άγγιξε...

Είναι εν τέλει, το πιο έντονο αποτύπωμα που θα αφήσει ανεξίτηλα στις μνήμες των άλλων και γι αυτό θα τον θυμούνται ή η λήθη που θα τον σκεπάσει, σα να μην πέρασε ποτέ από αυτή τη ζωή...

Αυτό είναι ο άνθρωπος και μόνος του καθορίζει ποιος τελικά θα είναι!

Περί Πολιτισμού

Η λέξη Πολιτισμός προέρχεται από τη λέξη "πόλη".
Και "πόλη" δεν είναι ένα σύνολο κτηρίων, αλλά πρωτίστως οι ίδιοι οι πολίτες της!
Και πολίτες δεν είναι μια μάζα ανθρώπων αγομένη και φερόμενη από επιτήδειους εξουσιαστές, (όπως είναι οι υπήκοοι), αλλά σκεπτόμενοι, αυτεξούσιοι και αυτόνομοι άνθρωποι.
Άρα, Πολιτισμός είναι εκείνη η κοινωνική δομή, που έχει τοποθετήσει στο επίκεντρό της, ως κορωνίδα της τον Άνθρωπο-Πολίτη, και όλα πηγάζουν από αυτόν και λειτουργούν γι αυτόν!
Επομένως, Πολιτισμό κατάφεραν να δημιουργήσουν μόνον οι Έλληνες, γιατί κανένας άλλος λαός στις κοινωνικές δομές του δεν είχε ως επίκεντρο τον Πολίτη. Δεν είχαν καν πολίτες, καθώς αγνοούσαν παντελώς την έννοια ...
Όποιος "πολιτισμός" λοιπόν, δομήθηκε μετά τον Ελληνικό, έως σήμερα, είναι απλά αντίγραφο του Ελληνικού προτύπου και συχνότατα δυστυχώς, κακέκτυπό του...
Για να εξηγούμαστε!

Εμάς να κλαίμε!

 

Μην κλαίτε για τους Κούρδους!

Αυτοί πολεμούν για την πατρίδα τους χρόνια ολόκληρα, κι ας μην υπάρχει καν στον παγκόσμιο πολιτικό χάρτη χώρα με το όνομα Κουρδιστάν. Κι όποιος πολεμά για τα ιδανικά του δεν είναι για λύπηση, αλλά για σεβασμό!

Να κλαίτε για τους εαυτούς σας, που μας υποδούλωσαν αμαχητί Γερμανοί κι Αμερικάνοι... 

Μας προστάζουν να παραχωρήσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα σε άλλα προτεκτοράτα τους κι εμείς το κάνουμε ανερυθρίαστα... 

Καταπίνουμε αμάσητες τις τουρκικές προκλήσεις που γίνονται με την ανοχή (αν όχι με την ηθική αυτουργία) των "συμμάχων" μας κι εμείς εφησυχαζόμαστε στη βολή μας... 

Μας φόρεσαν, με τη συναίνεσή μας, τις αλυσίδες της οικονομικής σκλαβιάς με τα Μνημόνια, κι εμείς τους χειροκροτούσαμε σαν σωτήρες μας...

Εμάς να κλαίμε και την κατάντια μας, που αφού αποψιλωθήκαμε από ιδανικά και αξίες, απεμπολούμε συνεχώς κυριαρχικά δικαιώματα στα εδάφη μας, την εθνική περιουσία μας και τις ζωές μας, μέχρι να χάσουμε πλήρως και τυπικά την εθνική μας υπόσταση ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος...

Και το χειρότερο είναι πως, ότι κι αν πάθουμε θα μας αξίζει, γιατί δεν το παλέψαμε, δεν διεκδικήσαμε, δεν θυσιάσαμε τη βόλεψή μας για την ελευθερία μας... 

Κι όπως είπε ο Θουκυδίδης, "ή θα είσαι ελεύθερος ή θα είσαι ήσυχος, και τα δύο μαζί δε γίνονται"!

Συγνώμη που διατάραξα την ησυχία σας...

Λόγος στερνός...

Παιδί μου...

...Κι αν γέρος πια κι ανήμπορος να σου προσφέρω κάτι,

με ξεχάσεις σε μια γωνιά και συνεχίσεις τη ζωή σου χωρίς εμένα,

να ξέρεις πως θα δακρύζω περήφανος,

γιατί τουλάχιστον κατάφερα σαν πατέρας,

να σε κάνω να ζεις ελεύθερος, ανεξάρτητος, αυτόνομος,

χωρίς να μ' έχεις πια καμιάν ανάγκη!

....Κι αν πάλι,

-παρόλο που δε μ' έχεις πια καμιάν ανάγκη-

εσύ μ' αγκαλιάσεις και με κρατήσεις δίπλα σου,

φροντίζοντας να περάσω όσο γίνεται πιο υποφερτά τα άθλια γηρατειά μου,

να ξέρεις πως πάλι θα δακρύζω,

διπλά υπερήφανος,

γιατί κατάφερα σαν πατέρας,

να σε κάνω Άνθρωπο!

Αχάριστοι Έλληνες!

Ακατανόητο!
Μα τι σόι λαός είμαστε;
Τι αχάριστος και αγνώμων λαός;
Έρχονται οι ξένοι εταίροι και φίλοι μας, να μας δώσουν τα ωραία τους λεφτά, κι εμείς οι αχάριστοι δε θέλουμε ούτε να αγοράσουμε τα υποβρύχιά τους που γέρνουν, ούτε να αγοράσουμε τις πανάκριβες φρεγάτες τους, ούτε να δώσουμε τα δημόσια έργα μας και τις προμήθειες μας με πολλαπλάσιο κόστος στις τίμιες εταιρείες τους, όπως η SIEMENS, VOLKSWAGEN, HOCHTIEF, DEUTSCHE TELECOM και λοιπά ευαγή ιδρύματα...
Μας προσφέρουν αυτοί οι άγιοι άνθρωποι τα ωραία τους λεφτά σχεδόν τζάμπα και χωρίς αποικιοκρατικούς όρους, κι εμείς οι αχάριστοι αντί να πούμε ευχαριστώ και να τους φιλήσουμε τα πόδια, αντιδρούμε και δε θέλουμε ούτε τα αμπέλια μας να ξηλώσουμε, ούτε να τους δώσουμε όλη την περιουσία μας να τη διαχειρίζονται αυτοί, που ξέρουν καλά οικονομικά και είναι φίλοι μας και θέλουν το καλό μας, ακόμα και ενάντια στα δικά τους συμφέροντα....
Αλλά τέτοια γαϊδούρια είμαστε, και τυραννάμε αυτούς τους άγιους ανθρώπους!
Ευτυχώς που οι κυβερνήτες μας είναι πιο μυαλωμένοι και κάνουν αυτό που τους λένε οι φίλοι μας Ευρωπαίοι, και δεν βάζουν τον λαό μας σε περιπέτειες, με εθνική κυριαρχία, αυτοδιάθεση, δημοκρατία και άλλες τέτοιες αηδίες....
Μας κρατάνε στη σιγουριά και την ασφάλεια της σκλαβιάς και της υποτέλειας οι σωτήρες μας... να 'ναι καλά!!!
Ο θεός να μας κόβει μισθούς και συντάξεις, και να τους δίνει μίζες και βουλευτικές αποζημιώσεις!

Έλλάδα: Η Σπιναλόγκα της Ευρώπης

Ότι μετανάστες και πρόσφυγες δε θέλει να δεχτεί η "πολιτισμένη" και "καθαρή" Ευρώπη, τους στοιβάζει σα να ήταν λεπροί, στο λεπροκομείο που λέγεται Ελλάδα!
Κατάντησαν τη χώρα αποθήκη ψυχών, δυστυχώς με τη συναίνεση και τη συνενοχή των ανδρικέλων που μας κυβερνάνε!
Όχι "κύριοι" ευρωπαίοι!
Αν θέλετε να σπέρνετε τον πόλεμο στις χώρες των μεταναστών για να προωθείτε τα συμφέροντά σας, αν θέλετε να πλουτίζετε λεηλατώντας τα πλούτη των κρατών της Αφρικής και της Ασίας αφήνοντας τους κατοίκους τους στην πείνα και την ανέχεια, τότε θα πρέπει να υποστείτε εσείς οι ίδιοι τις συνέπειες των εγκλημάτων σας, και να περιθάλψετε στις χώρες σας τους απελπισμένους ανθρώπους που ξεσπιτώσατε, μη αφήνοντάς τους καμία ελπίδα για να επιβιώσουν στις χώρες τους!
Οι Έλληνες είναι φιλόξενοι από τη φύση τους... Δεν είναι όμως  μαλάκες για να πληρώσουν τις βαριές συνέπειες αμαρτημάτων που άλλοι διέπραξαν! Έξω τώρα από τη συνθήκη Δουβλίνο 2, παροχή ταξιδιωτικών εγγράφων σε πρόσφυγες και μετανάστες και προώθησή τους στις χώρες προορισμού τους!

Ούτε αργία, ούτε απεργία... είναι σκέτη κοροϊδία!

Τόσα χρόνια αγώνες του εργατικού κινήματος...
Τόσο χυμένο αίμα αγωνιστών...
Τόσο ξύλο από τις δυνάμεις προάσπισης των συμφερόντων της ελίτ...
Τόση καπήλευση από διάφορα κομματοκρατούμενα συνδικάτα, που προσπαθούν λυσσαλέα να καπελώσουν την ανεξαρτησία του εργατικού κινήματος...
Κι όμως, οι εργαζόμενοι πολίτες, με κόπο και αίμα, κατάφεραν να κατακτήσουν ορισμένα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, που αφορούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, καλύτερη ασφάλιση, καλύτερες αμοιβές, λιγότερο χρόνο εργασίας χωρίς μείωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, αφού η εξέλιξη της τεχνολογίας το επιτρέπει!
Ο δρόμος για Δικαιοσύνη ήταν ακόμη μακρύς, αλλά είχε επιτευχθεί κάποια πρόοδος...
Και ήρθαν τα Μνημόνια των "φίλων και συμμάχων" μας Ευρωπαίων, που τους άνοιξαν ορθάνοιχτα την κερκόπορτα όλοι οι ντόπιοι υπηρέτες τους, με όποια προβιά κι αν φορούσαν (σοσιαλιστές, φιλελεύθεροι, κεντρώοι, δεξιοί, εθνικιστές, αριστεροί)...
Κι έτσι γυρίσαμε πάλι στον Μεσαίωνα: Μισθοί και συντάξεις πείνας, άγρια φορολόγηση, τσεκούρωμα όλων των κεκτημένων δικαιωμάτων, σύνταξη (όσοι πάρουν) στα βαθιά γεράματα, τεράστια ανεργία, ωράρια γαλέρας, άθλιες δημόσιες παροχές υγείας, εκπαίδευσης κοινωνικής πρόνοιας...
Και να έχεις κι από πάνω, και τους "πραίτορες" του συστήματος, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες, να λειτουργούν ως βαλβίδες ασφαλείας του συστήματος, για να εκτονώνουν την όποια εξασθενημένη εναπομείνασα αντίδραση του τρομοκρατημένου και αγωνιστικά ευνουχισμένου κόσμου, προτρέποντας σε γλυκανάλατες, ανούσιες 24ωρες απεργίες ή επετειακές εθιμοτυπικές απεργίες όπως η σημερινή, που δεν αποτελούν απειλή για το σύστημα! Όπως ακριβώς κάνουν οι πυροτεχνουργοί προκαλώντας μικρές ελεγχόμενες εκρήξεις, για να εξουδετερώσουν τις βόμβες!
Μη μου θέτετε λοιπόν υποκριτικά διλήμματα, αν η Πρωτομαγιά είναι αργία ή απεργία... Κοροϊδία είναι, για να κρατάνε το λαό σε λήθαργο! Συνειδητοποίηση χρειάζεται αυτής της κοροϊδίας, και ανατροπή της σκλαβιάς που μας επιβάλλουν αυτοί και τα αφεντικά τους!
Ή αυτό θα συμβεί, ή θα πεθάνουμε ραγιάδες στην πατρίδα μας, που δε θα μας ανήκει πια, ούτε τυπικά!
Καλή Πρωτομαγιά!

Το παράπονο του πατέρα

 

-Τι θέλεις να σου φέρει ο "Άη- Βασίλης" Μελίνα;

- Ότι του περισσέψει, κι αν δεν περισσέψει δεν πειράζει...

(Μελίνα, 7 χρονών παρά 2 μήνες)

Δεν ξέρω πως να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου...

Από τη μια μεριά νιώθω χαρά και περηφάνια που τα παιδιά είναι συνεσταλμένα, αντιλαμβάνονται τις δυσκολίες και θέλουν να βοηθήσουν κι αυτά όπως μπορούν...

Από την άλλη όμως, ένας κόμπος δένει το στομάχι μου, κι ένας λυγμός με πνίγει, καθώς σκέφτομαι πως σ' αυτή την τρυφερή ηλικία, τα παιδάκια θα έπρεπε να είναι ανέμελα, να κάνουν όνειρα μεγάλα και να έχουν επιθυμίες, ίσως και απραγματοποίητες...

Ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ;;; πλανάται γύρω μας, και θα μας στοιχειώνει όσο το αφήνουμε αναπάντητο και δεν εξαλείφουμε τις αιτίες που το προκαλούν...

-Τι θέλεις να σου φέρει ο "Άη- Βασίλης" Μελίνα;

- Ότι του περισσέψει, κι αν δεν περισσέψει δεν πειράζει...

Η "σούπερ" γιαγιά-Βάσω

 Η υπέροχη "σούπερ" γιαγιά Βάσω, πήγε στο ΚΔΑΠ Αμπελοκήπων και μετέφερε στα παιδιά θύμησες από τη γιορτή των Χριστουγέννων, όπως γίνονταν παλιά, στα δικά της παιδικά χρόνια! 

Έδειξε στα παιδιά παιχνίδια που έπαιζαν τότε, που δεν υπήρχε η αφθονία της εποχής μας, αλλά που οι άνθρωποι ήξεραν να εκτιμούν τα ελάχιστα που είχαν, και να ζουν πιο ευτυχισμένα με αυτά...

Τους έδειξε τα έθιμα, τότε που επικρατούσαν άλλα ήθη, τους τραγούδησε τα κάλαντα της Ανατολικής Ρωμυλίας, τους είπε σκωπτικά στιχάκια, τους διηγήθηκε αληθινές ιστορίες, τους κέρασε μελομακάρονα και Χριστουγεννιάτικους μποναμάδες, και σκόρπισε στην αίθουσα το γιορτινό άρωμα μιας άλλης εποχής...

Τα παιδιά μαγεύτηκαν και κρεμόντουσαν από τα χείλη της, της έκαναν ερωτήσεις διψώντας να μάθουν περισσότερα, παίξανε με τα παλιά παιχνίδια, την πάνινη κούκλα, τον αργαλειό στην κεραμύδα, τα πεντόβολα, την πάρτα-όλα, τα σέγγια (κλειδώσεις από τα πόδια του αρνιού) που έλκουν την προέλευσή τους από τους πανάρχαιους "πεσσούς".

Και για να την ευχαριστήσουν, της πρόσφεραν τα δικά τους μελομακάρονα, που έφτιαξαν χωρίς ψήσιμο, και της δώρισαν χειροτεχνίες τους για να θυμάται την συνάντησή τους...

Πόσο όμορφες είναι αυτές οι διαγενεακές ανταλλαγές και πόσο ενδυναμώνουν και θωρακίζουν τις νέες γενιές ενάντια στην λογική του "τίποτα” που θέλει να σβήσει τις μνήμες για τα πάντα...