Θυμάμαι τον παππού μου τον Πασχάλη, να μου διηγείται ιστορίες από τα παλιά, τότε που οι άνθρωποι ζούσαν σε μικρές κοινότητες χωρίς τη σκλαβιά του σύγχρονου τρόπου ζωής, που σου προσφέρει μεν περισσότερες ανέσεις, αλλά σε αποξενώνει εντελώς από τους συνανθρώπους σου, σε βαθμό που να μην γνωρίζεις καν τον γείτονα σου, πόσω μάλλον να ζητήσεις από αυτον βοήθεια, ή να προστρέξει αυτός να σε βοηθήσει αν χρειαστεί...
Μου διηγούνταν λοιπόν, οτι παρά την φτώχια τους, οι ανθρωποι ήταν δεμένοι μεταξύ τους και θεωρούσαν αυτονόητο ότι ο καθένας πρέπει να συντρέξει στην ανάγκη του άλλου, καθώς στο μέλλον μπορεί οι ίδιοι να χρειαστούν τη βοήθεια των συγχωριανών τους.
Έτσι, όταν κάποιος έχτιζε ένα σπίτι, μια αποθήκη, έναν αχυρώνα, όλοι προσέτρεχαν για να βοηθήσουν, καθώς δεν υπήρχαν χρήματα στους περισσότερους για να προσλάβουν μαστόρους, και βασίζονταν στον εθελοντισμό και την αλληλεγγύη των συγχωριανών, που μπορεί να μην ήξεραν καν αυτές τις λέξεις, γνώριζαν όμως σε βάθος την ουσία τους και ήταν καθημερινό βίωμα τους.
Το ίδιο και στις χαρές και τις λύπες του καθένα! Γίνονταν γάμος;
Οι γειτόνισσες και οι συγγενείς φρόντιζαν για την ετοιμασία του σπιτιού, όλο το χωριό έφερνε καρέκλες και τραπέζια για να στηθεί στις μεγάλες αυλές το γλέντι...
Γίνονταν κηδεία; Οι γειτόνισσες φρόντιζαν για όλα τα διαδικαστικά θέματα, αφήνοντας τους οικείους να θρηνήσουν ήσυχα το νεκρό τους...
Στις σύγχρονες πολιτείες, την ανθρώπινη επαφή και βοήθεια την αντικατέστησε το χρήμα. Το χρήμα, που τρέχεις σαν τον παλαβό όλη μέρα για να το αποκτήσεις, και δεν έχεις το χρόνο και το μυαλό να νοιαστείς, ούτε καλά-καλά για τα παιδιά σου, πόσω μάλλον για τους συνανθρώπους σου ή να νοιαστούν αυτοί για σένα!
Έτσι αναγκάζεσαι να αγοράσεις τα πάντα, ακόμα κι αυτά που θα έπρεπε να είναι ελεύθερα ανθρώπινα αγαθά και να παρέχονται δωρεάν από όλους και σε όλους: το νοιάξιμο, το φιλότιμο, η βοήθεια, η αγάπη, η φροντίδα...
Όλα τα αγοράζεις σε προκατασκευασμένα, φθηνιάρικα (και όχι οικονομικά) πακέτα, και μέσα σ' αυτά προσπαθείς να στριμώξεις τα συναισθήματα και τη ζωή σου...
Κάνεις προκάτ γάμους, τίγκα στην αμερικανιά και την κιτσαρία, προκάτ γλέντια, ακόμα και προκάτ κηδείες, που τις διαπραγματεύτηκαν οι κληρονόμοι σου με έναν εργολάβο κηδειών, ανάλογα με τις προσδοκίες που έχουν από τη διαθήκη σου...
Όμως, υπάρχουν κάποιες ενδείξεις, πως ο υπερκαταναλωτικός τρόπος ζωής που μας επιβλήθηκε και η αποξένωση που προκαλεί το αδυσώπητο κυνήγι του χρήματος, δεν κατάφεραν να αλλοτριώσουν εντελώς την ανθρώπινη φύση μας, και οταν οι συνθήκες είναι κατάλληλες, αυτό το ένστικτο ανθρωπιάς αποκαλύπτεται, και αναζωπυρώνει την ελπίδα ότι δε χάθηκαν όλα!
Τα διάφορα εθελοντικά κινήματα και κινήματα αλληλεγγύης, που πολλαπλασιάζονται όσο οι σύγχρονες συνθήκες επιβίωσης αγριεύουν, ειναι μια απόδειξη ότι η φλόγα ακόμη σιγοκαίει. Η εμπειρία μου με τους Ενεργούς Πολίτες Λάρισας, μου το επιβεβαιώνει!
Όμως αυτό που δεν περίμενα, είναι ότι αυτή η αυθεντική, άδολη και πηγαία διάθεση αλληλεγγύης που μου περιέγραφε ο παππούς μου ότι υπήρχε στα νιάτα του, εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα και σήμερα σε κάποιες απομακρυσμένες κοινότητες ανθρώπων, μακρυά από τη φρενίτιδα της πόλης.
Αυτό το υπέροχο πνεύμα αλληλεγγύης το συνάντησα ψηλά στον Όλυμπο, στο γραφικό χωριουδάκι της Καλλιπεύκης!
Ο περασμένος χειμώνας ήταν βαρύς εδώ στα ορεινά και προκάλεσε αρκετές ζημιές στα σπίτια. Έτσι και στο δικό μας εξοχικό κατέρρευσε από το πολύ χιόνι ένα υπόστεγο που είχαμε.
Οι καιροί είναι δύσκολοι και προμηνύονται ακόμη δυσκολότεροι, με αποτέλεσμα η διόρθωση της ζημιάς να φαντάζει άπιαστο όνειρο για τα πενιχρά οικονομικά μου. Μαθημένος από τις συνθήκες της πόλης, όπου όλα τα "φίδια" καλείσαι να τα βγάλεις μόνος σου από την τρύπα, έπεσα σε απελπισία καθώς έβλεπα ότι η επανακατασκευή του υποστέγου ήταν μάλλον όνειρο απατηλό.
Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι στο χωριό της ανθρώπινης ζεστασιάς και της αλληλοβοήθειας! Οι καινούργιοι φίλοι μου εδώ, ο Panagiotis Papaioannou και ο Ιωάννης Παπαδόντας, όχι μόνο με εμψύχωσαν να παρω την απόφαση να αποκαταστήσω τη ζημιά, αλλά και προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν αφιλοκερδώς με τη δική τους προσωπική εργασία! Μου υπεδειξαν έναν εργάτη απο την Αλβανία μονιμο πλεον κάτοικο του χωριού, τον Πέτρο, που με πολύ φιλότιμο και κατανόηση στις οικονομικες του απαιτήσεις έκανε την προετοιμασία του χώρου. Ο Παναγιώτης μετις γνωριμιες του φρόντισε να προμηθευτώ με οικονομικά δομικά υλικά. Εκείνο όμως που με εξέπληξε είναι ότι ο Παναγιώτης, αν και συνταξιούχος δάσκαλος είναι πολυτάλαντος και απίστευτα επιδέξιος μάστορας στην ξυλουργική, και ανέλαβε με ιδαίτερη τέχνη και μεράκι να κατασκευάσει - ουσιαστικά μόνος του - με την πενιχρή δική μου βοήθεια, αλλά και του αγέραστου και αεικίνητου Γιάννη, ένα υπέροχο υπόστεγο που θα το ζήλευε ακόμα και ο καλύτερος επαγγελματίας μάστορας!
Η ευγνωμοσύνη μου ειναι απερίφραστη! Κάθε βίδα που βιδώθηκε, κάθε καρφί που καρφώθηκε, στερέωσε ακόμη περισσότερο τη φιλία μας, που μπορεί να καθυστέρησε να εκδηλωθεί, αλλά που από τοτε που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας και που διαπιστώσαμε πως ταιριάζουν τα χνώτα μας, μέρα με την ημέρα διαρκώς μεγαλώνει.
Η φιλία αυτή θα γίνει ένας τεράστιος πλάτανος σαν αυτούς που υπάρχουν στην πλατεία του χωριού, και θα χαρίσει τη δροσιά του σε όλο το χωριό!
