ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ;

Η λέξη «Δημοκρατία» είναι ίσως η πιο καπηλευμένη έννοια της ελληνικής γλώσσας!
Οι αρχαίοι Έλληνες διέκριναν τα πολιτεύματα σε δημοκρατικά και μη δημοκρατικά.Όπως δεν μπορεί μια γυναίκα να είναι «ολίγον έγκυος» και «ολίγον παρθένα», έτσι κι ένα πολίτευμα δεν μπορεί να είναι «ολίγον δημοκρατικό» και «ολίγον κάτι άλλο»! Επομένως, είναι ανεπίτρεπτο να αυτοαποκαλούνται ως δημοκρατικά, πολιτεύματα που δεν εφαρμόζουν τις Αρχές της Δημοκρατίας!
Το πιο διαδεδομένο μη δημοκρατικό πολίτευμα, που το ασπάζονται οι περισσότερες χώρες του σύγχρονου κόσμου, (με διάφορες, βέβαια, παραλλαγές από χώρα σε χώρα), είναι ο Κοινοβουλευτισμός. Ο Κοινοβουλευτισμός είναι ένα ολιγαρχικό πολίτευμα, εφεύρημα των Βρετανών το 1215 μ.Χ., γιατί ήθελαν να μετριάσουν την απόλυτη Μοναρχία. Ο Κοινοβουλευτισμός, όσο κι αν αρέσκεται να αυτοαποκαλείται δημοκρατικό πολίτευμα, διαφέρει σημαντικά από τη Δημοκρατία.
Από τότε που εξαπλώθηκε ο Κοινοβουλευτισμός, έχουμε δει να καταχρώνται του ονόματος της Δημοκρατίας, διάφορα απίθανα καθεστώτα:
- Μοναρχίες με … «διχασμένη προσωπικότητα»! Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το οξύμωρο σχήμα «Βασιλευόμενη Δημοκρατία»;
- Καθεστώτα απολυταρχικά, όπως η «Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας» και η «Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών» (ΕΣΣΔ).
- Θεοκρατικά καθεστώτα, όπως η «Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν».
- Μέχρι και στρατιωτικές δικτατορίες, που κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα, αυτοχαρακτηρίζονται ως Δημοκρατίες! Ας μην ξεχνάμε τη δική μας «Ελληνική Δημοκρατία», κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών.
Και βέβαια η καπήλευση δε σταματάει μόνο σ’ αυτές τις εξόφθαλμα κραυγαλέες περιπτώσεις.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σκοπίμως ψευδή αίσθηση που έχει περάσει στο ευρύ κοινό, ότι οι Εκλογές για την ανάδειξη αρχόντων - κορυφαία διαδικασία του Κοινοβουλευτισμού- αποτελούν τάχα, δημοκρατική διαδικασία! Προς έκπληξη, ίσως, των περισσοτέρων αναγνωστών, δυστυχώς αυτό είναι μία μεγάλη απάτη! Ας αναλύσουμε, όμως, το γιατί:
Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι «…Η κλήρωση θεωρείται δημοκρατικός τρόπος ανάδειξης των αρχόντων, ενώ η εκλογή θεωρείται ολιγαρχικός τρόπος ανάδειξης των αρχών…» (Αριστοτέλης, Πολιτικά Δ, 1294β 8-9).
Ο καθηγητής Αλέξανδρος Κόντος, τεκμηριωμένα αναφέρει ότι: «Στη δημοκρατία τα κληρωτά αξιώματα είναι συντριπτικά πολυαριθμότερα από τα αιρετά. Στην αρχαία Αθήνα η αναλογία είναι: 99,14% κληρωτά αξιώματα, 0,75% αιρετά αξιώματα και 0,09% με διορισμό»! ( «ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ» τεύχ, 38/2004, σελ. 141-151).Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι στη Δημοκρατία η ανάδειξη των αρχόντων γίνεται κατά κύριο λόγο με κλήρωση (μεταξύ όλων των πολιτών) και όχι με εκλογή (συνήθως μέσα από αδιαφανώς στημένες κομματικές λίστες), όπως περίτεχνα κατάφεραν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι εξουσιαστές.
Επομένως, γίνεται φανερό ότι οι εκλογές είναι εργαλείο της ολιγαρχίας, η οποία στην περίπτωση της Ελλάδας, παίρνει σε μεγάλη έκταση τη μορφή της οικογενειοκρατίας! Σκεφτείτε μόνο πόσοι βουλευτές, αλλά και διορισμένοι ανώτατοι δημόσιοι λειτουργοί, είναι μεταξύ τους, πατεράδες και γιοί, θείοι και ανεψιοί, πεθεροί και γαμπροί, αδέρφια, ξαδέρφια, κουμπάροι, μπατζανάκια, συμπέθεροι, κτλ.! Έτσι καταργείται βάναυσα η βασική αρχή της Δημοκρατίας, η οποία προβλέπει ότι όλοι οι πολίτες με τη σειρά τους δικαιούνται (και υποχρεούνται) να αναλαμβάνουν όλα τα πολιτικά αξιώματα. Με αυτόν τον τρόπο, στις σύγχρονες - κατ’ όνομα μόνον - «Δημοκρατίες», η άσκηση της εξουσίας καταντάει μία επαγγελματική, μόνιμη απασχόληση για «κάποιους», και παρά το γεγονός ότι πολύ συχνά αποδεικνύονται (κατ’ επανάληψη) ανίκανοι και ανάξιοι να κυβερνήσουν, ώ του θαύματος, το «σύστημα» καταφέρνει, σχεδόν πάντα να τους επανεκλέξει!
Μία άλλη βασική αρχή της Δημοκρατίας είναι η διάκριση των εξουσιών σε νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική και η ανεξάρτητη λειτουργία τους. Ούτε αυτή η αρχή τηρείται από τον Κοινοβουλευτισμό, καθώς (τουλάχιστον στην παραλλαγή του, που εφαρμόζεται στην Ελλάδα) η νομοθετική εξουσία, εκλέγει την κυβέρνηση, (άρα την εκτελεστική εξουσία) και η κυβέρνηση διορίζει την ηγεσία της δικαστικής εξουσίας. Δηλαδή η ανεξαρτησία των τριών εξουσιών πάει περίπατο! Επίσης η δικαστική εξουσία, αντί να αποτελείται από κληρωτούς δικαστές με βραχύβια θητεία, στον Κοινοβουλευτισμό συνίσταται από επαγγελματίες δικαστές, που η μονιμότητα της θέσης τους, τους καθιστά ευάλωτους, αν όχι επιρρεπείς στο χρηματισμό.(Βλέπε το πρόσφατο σκάνδαλο του παραδικαστικού κυκλώματος).
Η επόμενη βασική αρχή της Δημοκρατίας, που δεν τηρείται επαρκώς στον Κοινοβουλευτισμό, είναι η αρχή της λογοδοσίας. Στη Δημοκρατία όσο πιο ισχυρή εξουσία απέρρεε από ένα αξίωμα, τόσο πιο βραχύβιο ήταν. Αν και τα περισσότερα αξιώματα ίσχυαν για ένα έτος, υπήρχαν και κάποια όπως αυτό του Προέδρου των Πρυτάνεων που διαρκούσε μόλις μία ημέρα! Και σε κάθε περίπτωση, η λογοδοσία των αρχόντων ήταν όχι μόνο απαραίτητη, αλλά και εξονυχιστική! Αντίθετα στον κοινοβουλευτισμό οι θητείες των αρχόντων είναι μακροχρόνιες και με διάφορα τεχνάσματα για αρκετούς γίνονται σχεδόν ισόβιες. Η λογοδοσία είναι σχεδόν ανύπαρκτη, και όταν γίνεται για κάποια αξιώματα, είναι ελλιπής και η αξιοπιστία της διάτρητη. Το εφεύρημα της βουλευτικής ασυλίας, δήθεν για τη διασφάλιση της ελεύθερης πολιτικής δράσης των βουλευτών, στην πράξη τους απαλλάσσει, ακόμα και από εγκλήματα του κοινού ποινικού Δικαίου! Η αίσθηση της ατιμωρησίας των αρχόντων είναι διάχυτη στους πολίτες και μάλλον, όχι άδικα.
Θα μπορούσα να αναφερθώ και σε πολλές άλλες διαφοροποιήσεις της Δημοκρατίας από τον Κοινοβουλευτισμό, αλλά φοβάμαι ότι θα κάνω κατάχρηση αυτού του φιλόξενου χώρου.
Φιλοδοξία του παρόντος άρθρου είναι να κεντρίσει το ενδιαφέρον όσων το διαβάσουν, για να αρχίσουν να σκέπτονται προς την κατεύθυνση του τι πρέπει να αλλάξει και πώς μπορούν να δράσουν οι ίδιοι για να επιστρέψει, επιτέλους, η πραγματική Δημοκρατία στον τόπο που τη γέννησε! Η συγκυρία για τέτοιου είδους προβληματισμούς κρίνεται ως η πλέον ώριμη, καθώς η λειτουργία του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος αμφισβητείται ολοένα και περισσότερο και η ανάγκη για πραγματική Δημοκρατία είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε!

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΩΝ, ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΤΩΝ ΚΥΡΙΛΕ ΚΑΙ ΤΩΝ ΡΑΣΟΦΟΡΩΝ!

Ο Γιώργος Μπαμπινιώτης στο λεξικό του, ως πρώτη ερμηνεία στο λήμμα «αναρχία», αναφέρει την: «~ κατάσταση που προκύπτει από έλλειψη κανόνων, θεσμών και συνθηκών που συμβάλλουν στην ευταξία και την ιεραρχική οργάνωση». Μάλιστα, ως συνώνυμα αναφέρει τις λέξεις αταξία, ακυβερνησία και ως αντίθετα την πειθαρχία, την ευταξία, την τάξη και την οργάνωση. (βλέπε Γ. Μπαμπινιώτης, Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, σελ. 171).
Όταν λοιπόν τασσόμαστε ενάντια στην αναρχία, θα πρέπει να αναφερόμαστε σε ΟΛΟΥΣ όσους την προκαλούν, και να μη τους διαχωρίζουμε ανάλογα με τις …. ενδυματολογικές τους επιλογές! Δεν πρέπει δηλαδή, να καταδικάζουμε και να αντιδρούμε σθεναρά ΜΟΝΟ στα παιδιά που φορούν τζιν παντελόνια και κασκόλ στο πρόσωπό τους (που τις περισσότερες φορές είναι όχι για να κρυφτούν, αλλά για να προστατευτούν από τα δακρυγόνα). Πρέπει να καταδικάζουμε και να αντιδρούμε σθεναρά ΚΑΙ σε όσους φορούν γραβάτες ή ράσα και με τη συμπεριφορά τους δημιουργούν αναρχία! Βεβαίως είναι καταδικαστέα η βίαιη συμπεριφορά αυτών που σπάνε και καταστρέφουν την ξένη ιδιοκτησία, έστω κι αν αυτή είναι των τραπεζών, που αποκτήθηκε με ανήθικο τρόπο. Ο Σωκράτης άλλωστε, πίνοντας το κώνειο, μας δίδαξε πως πρέπει να εφαρμόζουμε τους νόμους έστω κι αν αυτοί είναι άδικοι. Κανένας, όμως, Έλληνας φιλόσοφος δε μας αποτρέπει με τη διδασκαλία του να παλεύουμε για να αλλάξουμε τους άδικους νόμους!
Μαζί λοιπόν με την καταδίκη μας σε όσους με βίαιο τρόπο καταστρέφουν ξένες περιουσίες για να διαμαρτυρηθούν, θα πρέπει να καταδικάσουμε με το ίδιο σθένος, όσους «καθωσπρέπει κυρίους», καταπατούν με το γάντι τους νόμους, αδικούν παράφορα τους πολίτες, πλουτίζουν αναίσχυντα εκμεταλλευόμενοι την εξουσία τους, καταλύουν κάθε έννοια δικαιοσύνης και ηθικής, για να εξυπηρετήσουν τα ποταπά συμφέροντά τους.
Απευθύνομαι λοιπόν σε όσους πολίτες αγανάκτησαν – εν μέρει δικαίως – με τους διαδηλωτές, που ξέσπασαν την οργή τους στις τράπεζες, και βγήκαν στους δρόμους με καδρόνια για να βοηθήσουν τα, διατεταγμένα σε επιχειρησιακή απραξία, ΜΑΤ. Άθελά τους (ή μήπως συνειδητά;) ανασύστησαν άτυπα, τις περιβόητες ομάδες των ΤΕΑ, που δυστυχώς θυμίζουν αλήστου μνήμης εποχές!
Και εν πάση περιπτώσει, εφόσον νοιάζονται τόσο πολύ αυτοί οι πολίτες για την τύχη της περιουσίας τους, γιατί δεν κυνήγησαν με τα καδρόνια και τις τράπεζες, που τόσα χρόνια πίνουν το αίμα τους, κατάσχουν τις περιουσίες τους και αισχροκερδούν εις βάρος τους;
Γιατί οι τίμιοι αυτοί φορολογούμενοι πολίτες, δεν αντέδρασαν το ίδιο σθεναρά στις ανήθικες προτάσεις της εφορίας για «περαίωση», που σημαίνει κουκούλωμα των ατασθαλιών των φοροφυγάδων με αντάλλαγμα ένα μικροποσό;
Γιατί δεν κυνήγησαν με τα καδρόνια και τους πολιτικούς που τους τάζουν σε κάθε εκλογές ανάπτυξη και βοήθεια, που ποτέ όμως δεν έρχεται, ενώ αντίθετα τους επιβαρύνουν με ληστρικούς και άδικους φόρους; Γιατί δεν κυνήγησαν με τα καδρόνια τους «μπίζνεσμαν καλογέρους» και τους άπληστους μητροπολίτες, που διεκδικούν με οθωμανικά φιρμάνια τα σπίτια και τα χωράφια μας, ενώ ταυτόχρονα τους πληρώνουμε, σαν πρόβατα επί σφαγή, με τον οβολό μας, αλλά και μέσω της φορολόγησής μας;
Αυτή η επιλεκτική αγανάκτηση ορισμένων πολιτών, εναντίων μόνο των «αναρχικών» με τα τζιν και η βουβή ανοχή και υποτακτικότητα απέναντι στους εξίσου «αναρχικούς» με τις γραβάτες και τα ράσα, αν δεν προέρχεται λόγω εγκεφαλικής ανεπάρκειας (δηλαδή βλακείας), τότε αγγίζει τα όρια του μαζοχισμού και προκαλεί ερωτηματικά και υποψίες.

Γράμμα στον Αϊ - Βασίλη

Αγαπητέ Αϊ – Βασίλη,

Φέτος θα ήθελα να σου ζητήσω ένα παράξενο δώρο, που δε μοιάζει με τα παιχνίδια που σου ζητάνε συνήθως τα άλλα παιδάκια.
Άγιε μου Βασίλη πολύ στενοχωρήθηκα με το παιδάκι, τον Αλέξη, που τον σκότωσε εκείνος ο άγριος σερίφης με το πιστόλι του, που υποτίθεται ότι μας προστατεύει από τους κακούς. Φταίει όμως μόνο ο σερίφης, ή μήπως φταίει και ο άλλος κύριος με το όνομα ενός λόρδου ποιητή και με το λιγδωμένο μαλλί, που φούσκωνε τα μυαλά του σερίφη, λέγοντάς του ότι είναι «πραίτορας» της πόλης και άλλες τέτοιες ακαταλαβίστικες λέξεις; Μήπως τώρα πληρώνουμε τόσο ακριβά τις μεγαλόστομες φανφάρες του και την ανικανότητά του;
Άμ’ ο άλλος ο κύριος, με τα κάτασπρα μαλλιά, που πήρε τη θέση του «λόρδου» και υπέβαλε -στα ψέματα - την παραίτησή του, γιατί είναι ακόμα στη θέση του; Δε φταίει αυτός καθόλου που ο κακός σερίφης έγινε τόσο κακός; Δε φταίει που ΔΕΝ κατάλαβε ότι ο σερίφης είναι τόσο κακός, για να τον απολύσει; Τότε ποια είναι η δουλειά του;
Θα σου ζητούσα άγιε μου Βασίλη να αναστήσεις τον αδικοχαμένο Αλέξη, όπως ο Χριστούλης το φίλο του το Λάζαρο, αλλά φοβάμαι πως ο Αλέξης δε διαθέτει τόσο γερό «μέσον». Μπορείς όμως να κάνεις τους σερίφηδες να κυνηγάνε μόνο τους κακούς και να μη σκοτώνουν τα παιδάκια, έστω κι αν αυτά είναι λιγουλάκι άτακτα; Αυτό είναι το μόνο δώρο που σου ζητάω.
Απευθύνομαι σε σένα Άγιε μου Βασίλη, γιατί ο άλλος χοντρός κύριος με την όμορφη ξανθιά κυρία, που έπρεπε να μου κάνει αυτό το δώρο όπως μου υποσχέθηκε πριν τις εκλογές, μου φαίνεται πιο ανύπαρκτος και πιο ψεύτικος από σένα!


Με αγάπη

Ο μικρός Νικολάκης από τη Λάρισα

Η παθογένεια του Ελληνικού Τραπεζικού Συστήματος

Το τραπεζικό σύστημα σε μια οικονομία, θα μπορούσε να παραλληλιστεί με το κυκλοφορικό σύστημα στο ανθρώπινο σώμα.
Όπως μέσω του κυκλοφορικού συστήματος διοχετεύεται το αίμα στα διάφορα όργανα του σώματος για να αναπτυχθούν και να λειτουργήσουν, έτσι και το τραπεζικό σύστημα (θα έπρεπε να) συγκεντρώνει τα κεφάλαια από τους αποταμιευτές και (να) τα διοχετεύει στις διάφορες οικονομικές δραστηριότητες, που εξυπηρετούν τις ανάγκες των πολιτών, δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και γενικά συμβάλλουν στην ανάπτυξη της κοινωνίας.
Βεβαίως, αυτή η σημαντική λειτουργία που (θα έπρεπε να) επιτελούν οι τράπεζες, αποφέρει ένα σημαντικό θεμιτό κέρδος για τις ίδιες, που εκφράζεται με τη διαφορά των επιτοκίων χορηγήσεων και καταθέσεων. Το ύψος αυτής της διαφοράς, (θα έπρεπε να) είναι συνάρτηση από τη μια μεριά, του επιχειρηματικού ρίσκου των σχεδίων που επέλεξαν να χρηματοδοτήσουν οι τράπεζες, και από την άλλη, του επιπέδου των διαθέσιμων κεφαλαίων που κατάφεραν να συγκεντρώσουν.
Επειδή ακριβώς, ο ρόλος του τραπεζικού συστήματος είναι κορυφαίας σημασίας για την οικονομία, (θα έπρεπε να) υπάρχει, αφενός μεν, ένα συγκεκριμένο πλαίσιο κανόνων που (να) προσδιορίζουν τον επιθυμητό προσανατολισμό της λειτουργίας του, και αφετέρου, το τραπεζικό σύστημα (να) υπόκειται σε αυστηρό και συνεχή έλεγχο, που (να) διασφαλίζει την ομαλή και χρηστή λειτουργία του.
Όπως πιθανώς παρατηρήσατε στις προηγούμενες παραγράφους, χρησιμοποίησα συχνά τη φράση «θα έπρεπε να» μέσα σε παρένθεση, γιατί η πραγματικότητα στη λειτουργία του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, δυστυχώς είναι διαφορετική.
Είναι γεγονός πως οι τράπεζες - ελλείψει ενός σοβαρού συστήματος ελέγχου και κυρώσεων από το κράτος – έχουν καταφύγει σε μεθόδους εύκολου και θεαματικού πλουτισμού, εις βάρος πάντα της ανάπτυξης του τόπου και της τσέπης των πολιτών.
Αντί οι τράπεζες να χρηματοδοτούν τις επιχειρηματικές προσπάθειες, αναλαμβάνοντας μαζί με τον επιχειρηματία το ρίσκο που τους αναλογεί – και για το οποίο, άλλωστε, πληρώνονται αδρά με τους αντίστοιχους τόκους που επιβαρύνουν το δανειζόμενο ποσό – προτιμούν την εύκολη οδό της τοκογλυφίας!
Με την εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία πότε να «σφυρίζει αδιάφορα» και πότε να τους «κλείνει το μάτι» με ευνοϊκές-χαριστικές διατάξεις και «παράθυρα» νόμων, οι τράπεζες εξαπατούν τους πολίτες, ποντάροντας στην αφέλειά τους, που το ίδιο το σύστημα καλλιεργεί μέσω των Μέσων Μαζικής Αποβλάκωσης (γνωστά και ως ΜΜΕ) και της στρατευμένης στα συμφέροντά του «Παιδείας».
Μας «βομβαρδίζουν» καθημερινά με παραπλανητικές διαφημίσεις για εύκολα στη σύναψη, αλλά πολύ δύσκολα στην εξόφληση, δάνεια.
Εθίζουν τους πολίτες στον υπερκαταναλωτισμό δημιουργώντας επίπλαστες ανάγκες.
Συνωμοτούν με άλλες επιχειρήσεις, για να τους φορτώσουν με πιστωτικές κάρτες που έχουν αστρονομικά επιτόκια, τη στιγμή που τα επιτόκια καταθέσεων σκοπίμως είναι καθηλωμένα στο ναδίρ.
Παραβιάζουν την προσωπική ζωή των πολιτών, τηλεφωνώντας τους συνεχώς, - ακόμα και σε ακατάλληλες ώρες, - για να τους πουλήσουν εορτοδάνεια, διακοποδάνεια, και πάσης φύσεως καταναλωτικά δάνεια, αποσκοπώντας να παγιδέψουν το μέλλον όσων «τσιμπήσουν», στη σαγήνη της ματαιοδοξίας τους.
Τον τελευταίο καιρό μάλιστα, η αποθράσυνσή των τραπεζών έχει σπάσει κάθε ηθικό φραγμό. Χρησιμοποιούν απροκάλυπτα μαφιόζικες μεθόδους για να τρομοκρατήσουν τα εγκλωβισμένα θύματά τους. Παραβιάζοντας παράφορα το Σύνταγμα και κάθε έννοια ανθρώπινου δικαιώματος, οι τράπεζες έχουν προσλάβει πληρωμένους τραμπούκους (κομψότερα : εισπρακτικές εταιρείες), που ασκούν ψυχολογική βία, σε όσους πελάτες-θύματά τους καθυστερήσουν να πληρώσουν κάποια δόση του δανείου τους. Με εκβιασμούς και φοβέρες εμπλέκουν το συγγενικό, εργασιακό και κοινωνικό περιβάλλον του οφειλέτη, αποσκοπώντας να σπιλώσουν την υπόληψη του θύματός τους και να καταρρεύσει η προσωπικότητά του, καθιστώντας το έρμαιο στις απαιτήσεις τους. Ούτε ο αρρωστημένος εγκέφαλος του ναζιστή Γκέμπελς δε θα μπορούσε να συλλάβει τέτοιο σχέδιο ηθικής εξόντωσης!
Κι όλα αυτά συμβαίνουν με την επίσημη Πολιτεία να κρατά μια παγερά αδιάφορη στάση στις κραυγές των - ολοένα και περισσότερων - θιγόμενων πολιτών∙ στάση, που την καθιστά συνυπεύθυνη!
Η επιλογή αυτής της πρακτικής των τραπεζών έχει τη «λογική» εξήγησή της.
Οι τράπεζες εκμεταλλευόμενες την εγκληματική έλλειψη κανόνων και τον πλημμελή έλεγχο από τις αρμόδιες αρχές, ασυδοτούν και αποκλίνουν από την ουσία του κεντρικού ρόλου τους στη λειτουργία της οικονομίας.
Οι τράπεζες προτιμούν τις τοκογλυφικές δραστηριότητες, που τους εξασφαλίζουν γρηγορότερα, τεράστια κερδοφορία.
Βλέπετε, η χρηματοδότηση στην παραγωγή, που θα έδινε αναπτυξιακή ώθηση στην οικονομία, απαιτεί σχετικά μεγάλα κεφάλαια, εμπεριέχει ρίσκο και τα κέρδη έρχονται με σχετική καθυστέρηση. Και οι τραπεζίτες, τυφλωμένοι από την απληστία τους, βιάζονται να υπερπλουτίσουν. Έτσι, με την ανοχή της Πολιτείας, επικεντρώνονται στην προσφορά μικροδανείων σε αφελείς και επιπόλαιους πολίτες, στοχεύοντας να τους παγιδέψουν και να βάλουν στο χέρι τις περιουσίες τους. Με τη βοήθεια μάλιστα του Τειρεσία, αυτής της κατασκοπευτικής οργάνωσης, που είναι επιφορτισμένη να «φακελώνει» τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών, οι τράπεζες «μαρκάρουν» - όπως τα ζώα - τα υποψήφια θύματά τους, ώστε να ξέρουν ποιους αξίζει να «ξεζουμίσουν» περισσότερο.
Με τις εκατοντάδες κατασχέσεις ακινήτων και αυτοκινήτων που βλέπουμε καθημερινά να δημοσιοποιούνται στις εφημερίδες, οι τράπεζες μοιάζουν περισσότερο με κτηματομεσιτικά γραφεία ή μάντρες αυτοκινήτων, παρά με πιστωτικά ιδρύματα. Με τόσα ακίνητα που περνάνε στην κατοχή τους, συναγωνίζονται επάξια το κτηματολόγιο της μονής Βατοπαιδίου!

Εύλογα ερωτήματα αναζητούν πειστικές απαντήσεις:
- Υπάρχει, διέξοδος από το σημερινό τέλμα που μας οδήγησε η απληστία των τραπεζών;
- Μεσούσης της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, υπάρχει δυνατότητα θωράκισης της ελληνικής οικονομίας και κατά συνέπεια των Ελλήνων πολιτών;
Ζούμε την πτώση του ιδεολογήματος του νεοφιλελευθερισμού του Milton Friedman, όπου η έννοια της ελευθερίας της αγοράς, συγχέονταν και ταυτίζονταν με την έννοια της ασυδοσίας των ισχυρών. Ταυτόχρονα, η εμπειρία του απόλυτου κρατισμού καταδικάστηκε εκ των πραγμάτων, με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Η λύση – όπως πάντα - βρίσκεται κάπου στη μέση! Το κράτος, επιτέλους, πρέπει να αναλάβει το ρόλο που του αρμόζει. Πρώτον, να θεσπίσει αυστηρούς, αλλά δίκαιους κανόνες, με βάση τους οποίους θα λειτουργεί η οικονομία. Δεύτερον, να φροντίσει να παρεμβαίνει με τους μηχανισμούς του, για να ελέγχει την τήρησή τους. Παραβάτες θα υπάρχουν πάντα, αλλά σε μια ευνομούμενη πολιτεία, οι παραβάτες δε μένουν ατιμώρητοι!
Το κράτος μπορεί και πρέπει να αντιδράσει στην απόλυτη εξουσία των τραπεζών. Η ανίερη σιωπηλή συνωμοσία των τραπεζιτών με τις υπόλοιπες μορφές εξουσίας, εις βάρος των πολιτών, πρέπει επιτέλους να τερματιστεί.
Υπάρχουν εργαλεία που μπορούν να επιβάλλουν την τάξη και τη δικαιοσύνη.
Για παράδειγμα, οι εισφορές των ασφαλισμένων που εισρέουν στα Ασφαλιστικά Ταμεία. Αντί να «επενδύονται» μέσω των τραπεζών - και των άλλων ληστρικών συμμοριών, - σε δομημένα ομόλογα και άλλες «τοξικές» επενδύσεις, ας αξιοποιηθούν άμεσα από τα ίδια τα Ασφαλιστικά Ταμεία. Να ιδρύσουν τα Ασφαλιστικά Ταμεία τραπεζικά ιδρύματα, που θα παρέχουν στους ασφαλισμένους τους χαμηλότοκα δάνεια σε σχέση με τα δάνεια των άλλων τραπεζών. Η λύση αυτή είναι συμφέρουσα και για τα Ταμεία, αλλά και για τους ασφαλισμένους τους – δανειολήπτες.
Έτσι το επιχείρημα «περί δήθεν ελεύθερου ανταγωνισμού» που χρησιμοποιούν μέχρι σήμερα οι τράπεζες για να δικαιολογήσουν τις ασυδοσίες τους, θα γυρίσει ως μπούμερανγκ για τις ίδιες. Από τη μια, θα αναγκαστούν και οι τράπεζες να μειώσουν τα επιτόκιά τους για να ανταγωνιστούν τα χαμηλά επιτόκια των Ταμείων. Και από την άλλη, θα χάσουν τη «χρυσοφόρα αγελάδα» (δηλαδή τα Ταμεία) που «άρμεγαν» τόσα χρόνια δίνοντάς τους αστεία επιτόκια για τις τεράστιες καταθέσεις τους, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιες θησαύριζαν εις βάρος τους.
Βλέπουμε λοιπόν πως η λύση στο βραχνά των τραπεζών, απαιτεί πολιτική τόλμη και εντιμότητα!
Τα διαθέτει, όμως, κανένας από τους σημερινούς πρωταγωνιστές του πολιτικού μας βίου;;;

ΠΟΣΟ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ;

"Για να γίνεις άνθρωπος, πρέπει πρώτα να γίνεις Έλληνας", είπε κάποιος γάλλος φιλόσοφος! Ξέρουμε όμως τι πραγματικά σημαίνει Έλληνας; Θα ήθελα να σας παρουσιάσω πως προσδιορίζει την έννοια του όρου «Έλληνας», ο σπουδαίος συγγραφέας και ερευνητής, Μάριος Βερέττας:
[….. Έλληνας! Τι σημαίνει άραγε αυτό; Ή μάλλον τι μπορεί να σημαίνει σήμερα αυτό; Πόσο σπουδαίο είναι; Έχει κανένα νόημα, ή απλά καθορίζει το φορολογούμενο πολίτη-υπήκοο ενός γραφειοκρατι­κού κοινοβουλευτικού και στην ουσία, πλουτοκρατικού εθνοκράτους, από τα 200 περίπου που υπάρχουν σήμερα στον πλανήτη;
Όποιος δεν συνειδητοποιεί - έστω και στο ελάχιστο - την απροσμέτρητα φωτοβόλα έννοια της λέξης Έλληνας, ας πάψει αμέσως να διαβάζει αυτό το κείμενο! Δεν τον αφορά! Μπορεί να συνεχίσει ανενόχλητος το ψηλάφισμά του στο σκοτάδι. Ακόμη κι αν του συμβαίνει να είναι ελληνόφωνος. Η απλή χρήση της ελληνικής γλώσσας δεν αρκεί προκειμένου να προσδώσει σε κάποιον την ιδιό­τητα του Έλληνα. Υπήρξαν και υπάρχουν γνησιότατοι Έλληνες, που οι συγκυρίες δεν τους επιτρέψαν να μάθουν να μιλούν Ελ­ληνικά. Όπως υπάρχουν και πάμπολλοι ελληνόφωνες, οι οποίοι καμία συνειδησιακή σχέση δεν διατηρούν με την Ελλάδα.
Για να είναι κάποιος Έλληνας δεν αρκεί, απλά, να γεννηθεί στην Ελλάδα από Έλληνες γονείς. Κατά την Αρχαιότητα υπήρξαν μεγάλες μορφές του Ελληνικού Πνεύματος, οι οποίες δεν γεννή­θηκαν στην Ελλάδα, ούτε είχαν Έλληνες γονείς. Παράδειγμα, ο Αίσωπος, ο οποίος ήταν από τη Φρυγία, ή ο ποιητής Αλκμάν που γεννήθηκε Λύδιος και τιμήθηκε όσο λίγοι στη Λακεδαιμόνα.
Η γέννηση από μόνη της δεν αρκεί προκειμένου να προσδώσει σε κάποιον την ιδιότητα του Έλληνα.
Ούτε η καλή ή κακή χρήση της Ελληνικής Γλώσσας. Ο Γεώρ­γιος Σχολάριος, για παράδειγμα, γνώριζε άριστα Ελληνικά, αλ­λά διατυμπάνιζε ότι δεν είναι Έλληνας. Δίδαξε, μάλιστα, Ελ­ληνικά στον Τούρκο σουλτάνο Μωάμεθ το Β' κι εκείνος τον αντάμειψε πλουσιοπάροχα γι' αυτές και τις «άλλες» υπηρεσίες του. Αντίθετα, σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες του έθνους, έχυσαν άφθονο το αίμα τους άνθρωποι που δεν γνώρι­ζαν Ελληνικά, αλλά καλλιεργούσαν μέσα στην ψυχή τους μια καθαρότατη Ελληνική Συνείδηση.
Ούτε η μόνιμη διαβίωση εντός των γεωγραφικών ορίων της Ελλάδας προσδίδει την ιδιότητα του Έλληνα. Αναρίθμητοι αλλο­εθνείς γεννήθηκαν, έζησαν και πέθαναν στην Ελλάδα. Ποτέ τους δεν ένιωσαν Έλληνες. Ήσαν Τούρκοι, Βούλγαροι, Αλβανοί, Σαρακηνοί, Αθίγγανοι, Γότθοι, Ενετοί, Εβραίοι κ.ά. Τυπικό πα­ράδειγμα, ο σύγχρονος εθνικός ήρωας της Τουρκίας, ο Κεμάλ Ατατούρκ, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Όλοι αυτοί έζησαν και πέθαναν µε αλλοεθνή συνείδηση κι ας μην έφυγαν οι περισσότεροι ποτέ τους από την Ελλάδα. Από την άλ­λη, αναρίθμητοι Έλληνες γεννήθηκαν από αλλοδαπούς στην αλ­λοδαπή, ενδεχομένως δεν έμαθαν ποτέ τους να μιλούν Ελληνικά κι ακόμη, δεν τους συνέβη να ζήσουν ούτε μια ώρα στην Ελλά­δα. Κι όμως ήσαν και είναι Έλληνες.
Τι είναι λοιπόν αυτό που προσδιορίζει την ιδιότητα του Έλληνα;
Οι σχετικές νομοθεσίες των δυο τελευταίων αιώνων, ακολουθώ­ντας τη λογική των γραφειοκρατικών διατάξεων, απέτυχαν, όταν κλήθηκαν να διατυπώσουν τον ορισμό του Έλληνα.
Θεώρησαν ως προϋπόθεση την καταγωγή. Απέτυχαν!
Θεώρησαν ως προϋπόθε­ση τον τόπο διαμονής. Απέτυχαν επίσης!
Θεώρησαν, ακόμη, ως προϋπόθεση τη γνώση της Ελληνικής Γλώσσας. Απέτυχαν παρο­μοίως!
Θεώρησαν, τέλος, ως προϋπόθεση -και κατά τρόπο ασυγ­χώρητα ανιστόρητο- το χριστιανικό θρήσκευμα. Απέτυχαν πατα­γωδώς και, συνάμα, εγκλημάτησαν αποπέμποντας εκτός Ελλάδος γνησιότατους Έλληνες, επειδή συνέβη οι πρόγονοί τους να υιοθε­τήσουν βίαια ή θεληματικά την ισλαμική ή άλλη θρησκεία…
Με δυο λόγια: όλη η γραφειοκρατική προσέγγιση για τον προσδιορισμό της Ελληνικότητας, όπως διατυπώθηκε κατά τους τελευταίους δυο αιώνες από τη νομοθεσία του νεοελληνικού κρά­τους απέτυχε, επειδή βασίστηκε σε κριτήρια -καταγωγή, γλώσσα, διαμονή, θρήσκευμα- τα οποία είναι ανίκανα να προσδιορίσουν την ιδιότητα του Έλληνα.
Μα τι προσδιορίζει επιτέλους τον Έλληνα;
Ο Ισοκράτης, ο μέγας αυτός Αθηναίος ρήτορας, το αποσαφήνισε μια για πάντα:Έλληνας είναι όποιος μετέχει της Ελληνικής Παιδείας!Δεν υπάρχει άλλος ορισμός.
Και προσέξτε καλά αυτό το ρήμα μετέχω.
Δεν σημαίνει μόνον «συμμετέχω». Σημαίνει, επίσης, «άπτο­μαι κάποιου πράγματος», «αποτελώ μέρος κάποιου πράγματος» και, πάνω απ' όλα, «ενέχω κάτι μέσα μου». Από τον παθητικό, μάλιστα, τύπο του ρήματος ενέχω, δηλαδή ενέχομαι, προκύπτει και η λέξη ενοχή. Και ένοχος είναι ο υπεύθυνος κάποιας πράξης.
Εάν, λοιπόν, μετέχω της Ελληνικής Παιδείας, αυτό δε σημαί­νει απλά και μόνον ότι τη γνωρίζω∙ κανένας άνθρωπος δεν είναι σε θέση να γνωρίζει όλη την Ελληνική Παιδεία, εφόσον οι αντικει­μενικές διαστάσεις της υπερβαίνουν κατά πολύ τις νοητικές δυνα­τότητες ενός και μόνον ανθρώπου σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Όποιος «μετέχει» της Ελληνικής Παιδείας τη γνωρίζει ως ένα βαθμό - μεγάλο ή μικρό. Αλλά δεν αρκεί μόνον η γνώση, η οποία παραμένει πάντοτε ατελής. Όποιος «μετέχει» της Ελληνικής Παιδείας, συνάμα «άπτεται» της Ελληνικής Παιδείας, δηλαδή την αγγίζει και τον αγγίζει, βρίσκεται σε διαρκή επαφή μαζί της, κατά τρόπο, επιτρέψτε μου να πω, ερωτικό.
«Άπτομαι» λοιπόν της Ελληνικής Παιδείας, δεν σημαίνει ότι τη γνωρίζω. Βεβαίως, εν μέρει τη γνωρίζω, αλλά πάνω απ' όλα, ση­μαίνει ότι βρίσκομαι σε επαφή μαζί της κι είμαι ερωτευμένος μαζί της. Με όλες τις δυναμικές προεκτάσεις της έννοιας του έρωτα.
Για τούτο και η επόμενη σημασία του ρήματος μετέχω είναι ακόμη πιο σαφής: «αποτελώ μέρος κάποιου πράγματος»! ...
Μετέχω, δηλαδή, της Ελληνικής Παιδείας σημαίνει, επίσης, ότι έχω αποδεχθεί να είμαι μέρος της, τμήμα της και μάλιστα, όχι άψυχο εξάρτημα, αλλά δυναμικό µέλος, ένα ακόμη υπερδρα­στήριο κομμάτι της.
Και πώς διασφαλίζεται αυτή η υπερδραστηριότητα του µέ­λους της Ελληνικής Παιδείας; Από πού αντλεί την απαιτού­μενη ενέργεια;
Η τελευταία και ανώτερη σημασία του ρήματος μετέχω τα λέει όλα: «ενέχω κάτι μέσα µου», όπως ακριβώς η μήτρα των γυναικών ενέχει το αντρικό σπέρμα. Διότι όταν ενέχει μέσα της η μήτρα το σπέρμα, η προοπτική της δημιουργίας της ζωής βρίσκεται ήδη εκεί!
Και τι γεννά το ζωντανό σπέρμα και η ολοζώντανη μήτρα που το «ενέχει»;
Τη Ζωή φυσικά!
Εάν, λοιπόν, «ενέχω την Ελληνική Παιδεία μέσα µου» όχι μό­νον απολαμβάνω την ηδονή που μου προσφέρει, αλλά είμαι ήδη σε θέση να γεννήσω και πάλι Ελληνική Παιδεία.
Με λίγα λόγια, «μετέχω της Ελληνικής Παιδείας» σημαίνει ότι γνωρίζω ως ένα βαθμό την Ελληνική Παιδεία, είμαι συνάμα ερωτευμένος µε την Ελληνική Παιδεία, βρίσκομαι σε διαρκή επαφή µε την Ελληνική Παιδεία, είμαι μέρος της Ελληνικής Παιδείας και αναπαράγω δημιουργικά την Ελληνική Παιδεία!
Ποιος γραφειοκράτης μπορεί να διατυπώσει έναν τέτοιον ορισμό; Ποιος «εκλεγμένος νομοθέτης» μπορεί να εισηγηθεί μια παρόμοια διάταξη, ικανή να συμπεριλάβει σ' ένα κοινοβουλευ­τικό σύνταγμα και τη σχετική νομοθεσία; Κανείς!
Κι όμως, αυτός είναι ο αληθινός ορισμός του Έλληνα. Έλληνας δεν είναι όποιος γεννήθηκε από Έλληνες γονείς, ούτε όποιος μιλάει Ελληνικά, ούτε όποιος γεννήθηκε στην Ελλάδα, ούτε όποιος κατοικεί στην Ελλάδα κι ακόμη λιγότερο όποιος εν­δεχομένως έχει ... κρανίο ελληνικό ή φέρει στο αίμα του «ελλη­νικό γονίδιο» ή «ελληνικό ... DNA» όπως εισηγούνται πρόσφα­τα διάφοροι ετερόκλητοι και ανόητοι ρατσιστές και φασίστες.
Αλλά:
Έλληνας είναι όποιος μετέχει της Ελληνικής Παιδείας, όποιος δηλαδή τη γνωρίζει λίγο και θέλει να τη μάθει περισσότερο, όποιος είναι ερωτευμένος μαζί της, όποιος βρίσκεται σε διαρκή επαφή μα­ζί της, όποιος αποτελεί τμήμα της κι όποιος μπορεί, εξαιτίας της διαρκούς επαφής του μαζί της, να την αναπαράγει δημιουργικά!

Η Ελληνική Παιδεία
Τι είναι όμως η Ελληνική Παιδεία, αυτή στην οποία εάν μετέχω είμαι Έλληνας; Μήπως είναι η εκμάθηση του πλούτου των Ελ­ληνικών Γραμμάτων ή µάλλον, του ελάχιστου εκείνου τμήματός τους το οποίο, κακήν κακώς, περισώθηκε από τη μεσαιωνική αν­θελληνική λαίλαπα; Μήπως είναι η μύηση στις ανεξάντλητες, πολυποίκιλες και γοητευτικότατες διαδρομές της Αρχαίας Ελ­ληνικής Φιλοσοφίας; Μήπως είναι η γνώση των λεπτομερειών του βίου, των ηθών, των εθίμων, της μυθολογίας και της ιστορίας των αρχαίων µας προγόνων;
Βεβαίως, είναι όλα αυτά, αλλά και κάτι παραπάνω. Είναι το δυναμικό και βιωματικό τους απόσταγμα, το οποίο επιτρέψτε µου να το ορίσω ως εξής:
Η Ελληνική Παιδεία είναι τρία πράγματα: φιλοπατρία, φιλο­καλία και φιλοσοφία.

Φιλοπατρία
Φιλοπατρία είναι ο έρωτας του Έλληνα για τον τόπο του. Είναι το ύψιστο εκείνο συναίσθημα που νιώθει ο Έλληνας για τα βου­νά, τα δάση, τις κοιλάδες, τις πεδιάδες, τα ποτάμια, τις λίμνες, τις ακτές, τις θάλασσες, τα νησιά και όλα όσα συνιστούν το φυ­σικό του περιβάλλον, την πανέμορφη ελληνική Φύση.
Φιλοπατρία είναι ο έρωτας του Έλληνα για τα χωριά και τις πόλεις του, για τους τόπους όπου έζησαν, έδρασαν και δημι­ούργησαν οι πρόγονοί του.
Φιλοπατρία είναι ο έρωτας του Έλληνα για την ιστορία του.
Το συναίσθημα υπερηφάνειας για τα ανυπέρβλητα κατορθώμα­τα των προγόνων του.
Φιλοπατρία είναι ο έρωτας του Έλληνα για τον πολιτισμό του. Για τα λαμπρότατα επιτεύγματα των προγόνων του.
Φιλοπατρία είναι η τάση του Έλληνα να μιμείται σε περί­σταση ανάγκης τους προγόνους του στους αγώνες τους για την ελευθερία.
Φιλοπατρία είναι η προθυμία του Έλληνα να υπερασπιστεί αυ­τόν τον τόπο.
Φιλοπατρία είναι το συναίσθημα της πικρίας του Έλληνα απέναντι στις υπόδουλες ελληνικές πατρίδες. Διότι ο «τόπος» προς τον οποίο απευθύνεται η φιλοπατρία του Έλληνα υπερ­βαίνει κατά πολύ τα όρια του νεοελληνικού κράτους.
Φιλοπατρία είναι η υποχρέωση που νιώθει ο Έλληνας να ασχολείται με τα κοινά, την οποία θεωρεί ως σημαντικότερη από την ενασχόληση με τις ιδιωτικές του υποθέσεις.
Φιλοπατρία, ακόμη, είναι η υιοθέτηση και η πρακτική εφαρ­μογή των αρχών της ισότητας και της δημοκρατίας, του ιδανικό­τερου και ανυπέρβλητου συστήματος συμβίωσης ελεύθερων πο­λιτισμένων ανθρώπων που επινόησαν οι πρόγονοί μας.
Φιλοπατρία, εντέλει, είναι ο έρωτας της ελευθερίας.

ΦιλοκαλίαΦιλοκαλία είναι ο έρωτας του Έλληνα προς το ωραίο.
Φιλοκαλία είναι ο σεβασμός προς την ωραιότητα του φυσι­κού περιβάλλοντος.
Φιλοκαλία είναι η διαρκής ενασχόληση με τις τέχνες του ωραίου, τις καλές τέχνες, σε κάθε επίπεδο. Από την υφαντουρ­γία και την κεραμική έως την αρχιτεκτονική, κι από τη γλυπτική και τη ζωγραφική μέχρι το χορό, τη μουσική, τη ρητορική, το θέ­ατρο, όλα μα όλα στοχεύουν στην υπηρεσία και την καλλιέργεια της εξωτερικής και εσωτερικής καλαισθησίας.
Φιλοκαλία είναι ο έρως προς τα ωραία σώματα. Η ενασχόλη­ση με τα διάφορα αθλήματα αποβλέπει πάντοτε στη διαμόρφω­ση ωραίων σωμάτων, τα οποία αποδίδουν ωραία επιτεύγματα.
Κανείς ποτέ δεν οικοδόμησε ωραιότερους ναούς από τους ελληνικούς. Κανείς ποτέ δεν κατασκεύασε ωραιότερα αγάλμα­τα από τα ελληνικά. Κανείς ποτέ δεν ζωγράφισε ωραιότερους πίνακες. Κανείς ποτέ δεν συνέθεσε ωραιότερα ποιήματα. Κα­νείς ποτέ πριν από τους Έλληνες δεν θέσπισε αγώνες ευαν­δρίας και καλλιστεία ωραίων γυναικών. Κανείς ποτέ δεν θέ­σπισε μουσικούς αγώνες.
Το πάθος των Ελλήνων για το κάλλος παραμένει παροιμιώ­δες. Και η ελληνική φιλοκαλία δεν είναι απλά μια αμέτοχη «πε­λατειακή» αγάπη για τις καλές τέχνες. Είναι τρόπος ζωής. Κά­θε Έλληνας και κάθε Ελληνίδα είναι καλλιτέχνης. Καλλιτέχνες του καθημερινού βίου.
Και η φιλοκαλία οδηγεί κατευθείαν προς την καλλιτεχνική μέθεξη. Διότι η ενασχόληση με τις καλές τέχνες ανοίγει το δρόμο της επικοινωνίας με τον κόσμο της υπέρτατης ωραιότη­τας πέρα από τα όρια της συμβατικής επιβιωτικής λογικής. Διότι χάρη στον έρωτά του προς το ωραίο, ο Έλληνας εξαν­θρωπίζεται...
Και γίνεται Άνθρωπος όταν επιτρέπει στην ομορ­φιά να έρθει να κατοικήσει μέσα του.
Φιλοκαλία είναι η διαρκής ενασχόληση με την καλλιέργεια του κάλλους του σώματος και του πνεύματος.
Φιλοκαλία, εντέλει, είναι ο έρωτας του κάλλους.

Φιλοσοφία
Φιλοσοφία είναι ο έρωτας του Έλληνα προς τη γνώση. Τη βα­θύτερη γνώση της Φύσης.
Ο Έλληνας γνωρίζει ότι είναι γέννημα της Φύσης. Και επει­δή η Φύση, όπως λέει ο Ηράκλειτος, αρέσκεται να κρύβεται, ο Έλληνας μπαίνει εξαρχής στο παιχνίδι και ψάχνει.
Μελετά το περιβάλλον του. Μελετά τον κόσμο γύρω του.
Μελετά το σώμα του. Μελετά την ύπαρξή του. Δεν αρέσκεται σε μασημένες απαντήσεις. Ψάχνει αδιάκοπα και αμφισβητεί. Εντοπίζει μια αλήθεια, την υιοθετεί προσωρινά, συνεχίζει να ψάχνει, ανακαλύπτει τα όριά της, την υπερβαίνει, ανακαλύπτει την επόμενη βαθύτερη αλήθεια κ.ο.κ. Όλα είναι προς διερεύνηση. Όλα πρέπει να ψαχτούν. Ο Έλληνας δεν σταματά ποτέ να ψάχνει. Ο κόσμος είναι γεμάτος προκλήσεις και ενδιαφέροντα μυστι­κά. Στόχος του Έλληνα είναι να ανακαλύψει όσο το δυνατόν περισσότερα. Σε κάθε επίπεδο. Ο Οδυσσέας δεν είναι άλλο από τη μυθική ενσάρκωση του Έλληνα που περιπλανιέται αδιάκοπα στον κόσμο και μαθαίνει. Ναι, τον πιάνουν πότε-πότε κρίσεις νοσταλγίας. Αλλά ξέρει ότι αυτό που έχει σημασία είναι το ταξίδι. Η εξερεύνηση του κό­σμου, η εξερεύνηση του σύμπαντος.
Κι ακόμη επινοεί ο Έλληνας. Επινοεί τα εργαλεία που διευκολύνουν τα ταξίδια του. Έτσι επινόησε τη λογική. Είναι το θαυ­μαστό εργαλείο που του επιτρέπει να επεξεργάζεται κάθε γνώ­ση και κάθε πληροφορία.
Αλλά δεν ερωτεύεται το εργαλείο. Αυτός παραμένει ερωτευμέ­νος με τη σοφία. Έτσι, όπου το κρίνει αναγκαίο, παρατάει το ένα εργαλείο και πιάνει το άλλο. Εγκαταλείπει τη λογική για να πιάσει τη διαίσθηση. Κι από υπέροχος χρήστης της λογικής γίνεται μά­ντης. Ο θεμελιωτής της λογικής δεν οικοδομεί λογικά δόγματα. Ξέ­ρει να σκέπτεται λογικά αλλά και να εκστασιάζεται μεθυστικά. Το φως του Απόλλωνα συνδυάζεται με το πάθος του Διόνυσου.
Φιλοσοφία είναι το αέναο παιχνίδι της αναζήτησης της γνώ­σης. Και η ιδιότητα του φιλόσοφου εξανθρωπίζει με τη σειρά της τον Έλληνα.
Ο Έλληνας συμπαθεί ανεξαιρέτως όλους τους λαούς του κό­σμου. Θεωρεί τα επιτεύγματά τους σεβαστά. Αντλεί και αξιολο­γεί τις γνώσεις τους. Κι εάν το επιθυμούν, τους διαφωτίζει με τις δικές του γνώσεις. Μόνον εάν το επιθυμούν! Δεν τους το επιβάλλει ...
Ο Έλληνας αποκτά τις περί Φύσης γνώσεις εξαιτίας του έρω­τά του για τη Φύση. Είναι ερωτευμένος με τη σοφία αλλά ο έρω­τάς του για τη Φύση υπερέχει. Ως εκ τούτου, αρνείται να επεν­δύσει τις γνώσεις του για την «κατάκτηση» ή την «καταστρο­φή» της Φύσης. Αυτά είναι ανεπίτρεπτες βαρβαρότητες. Αυτά συνιστούν ύβρη. Και ο Έλληνας απεχθάνεται την ύβρη.
Με τη φιλοσοφία ο Έλληνας επιδιώκει παίζοντας την από­κτηση της γνώσης του Σύμπαντος Κόσμου, την απόκτηση της γνώσης της Κοινωνίας, την απόκτηση της γνώσης του Εαυτού του.
Κι από όσες γνώσεις αποκτά υιοθετεί εκείνες, που ταιριάζουν καλύτερα στη Φύση του και προπάντων, εκείνες που εξυπηρε­τούν τη συνέχιση της ζωής.
Διότι ο Έλληνας είναι, πρώτα απ' όλα, ερωτευμένος με τού­το το μοναδικό, χρονοφωτοχημικό φαινόμενο του Σύμπαντος Κόσμου: τη ζωή.
Φιλοσοφία, εντέλει, είναι ο έρωτας της σοφίας της ζωής…..].
Έχοντας μπροστά μας λοιπόν, ως δεδομένο αυτόν τον ορισμό, αναρωτηθήκαμε ποτέ βαθιά μέσα μας, πόσο Έλληνες - με τη γνήσια έννοια του όρου - είμαστε εμείς οι ίδιοι, πριν σπεύσουμε να αφαιρέσουμε από τους άλλους αυτή την τιμητική ιδιότητα;

Το μάθημα των Θρησκευτικών, ως απαραίτητο εφόδιο των νέων για το μέλλον!

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τη χρησιμότητα της διδασκαλίας των θρησκευτικών στα σχολεία.
Κάποιοι, που δηλώνουν ότι «κόπτονται» για το μέλλον των παιδιών μας, υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να καταργηθούν τα «αναχρονιστικά» θρησκευτικά και να διδάσκονται στη θέση τους άλλα, πιο χρήσιμα δήθεν, μαθήματα, όπως οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, οι ξένες γλώσσες, κλπ., κλπ.
Σε όλους αυτούς τους αντίχριστους θα ήθελα να θέσω τα ακόλουθα καυτά ερωτήματα, που αποκαλύπτουν το άδικο των θέσεών τους :

- Αλήθεια ποιος μπορεί να βρει σήμερα αξιοπρεπή δουλειά, έχοντας στην κατοχή του μόνο πτυχία ξένων γλωσσών, πιστοποιητικά ηλεκτρονικών υπολογιστών, μάστερς και διδακτορικά, χωρίς όμως να διαθέτει πολιτικό μέσο ή την ευχή του Μεγαλοδύναμου, εκφρασμένη με σχετική Συστατική Επιστολή του Αρχιεπισκόπου ή έστω του οικείου Μητροπολίτη; (Βλέπε τη λαμπρή καριέρα του Απόστολου Βαβύλη).

- Γιατί να σπαταλήσει κανείς τη ζωή του σπουδάζοντας χρηματοοικονομικά, όταν μόνο με την προσευχή και τη νηστεία μπορεί να επιτύχει στην κυριολεξία επενδυτικά θαύματα; (Βλέπε το λαμπρό παράδειγμα των μοναχών της Ι.Μ. Βατοπεδίου, αλλά και τόσων άλλων Μοναστηριών και Μητροπόλεων).

- Γιατί να μπλέξει κανείς με εφορείες, τράπεζες και δάνεια για να ανοίξει μια μικρή επιχείρηση που θα κινδυνεύει να την κλείσει πότε ο αθέμιτος ανταγωνισμός των μεγαλοκαρχαριών του κλάδου και πότε η γραφειοκρατία και η αναλγησία του κράτους, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να διοριστεί επίτροπος σε μια χρυσοφόρα ενορία (όπως για παράδειγμα, αυτή της Αγίας Παρασκευής των Τεμπών);

- Γιατί να κρέμεται πάνω από το κεφάλι σου ο πέλεκυς της αβεβαιότητας και ο φόβος της απόλυσης, όταν μπορείς να εξασφαλίσεις τη μονιμότητα αν γίνεις ιερέας, με μισθό δημοσίου, ελαστικό ωράριο εργασίας και διάφορα «τυχερά» και μπόνους από γάμους, βαφτίσεις, κηδείες, αγιασμούς αυτοκινήτων και εγκαίνια καταστημάτων! Αν μάλιστα καταφέρεις να γίνεις ο εκλεκτός του Μητροπολίτη και τοποθετηθείς στα νεκροταφεία, τότε ποιος στη χάρη σου!

- Γιατί να αγχώνεσαι με τις αλλαγές στο ασφαλιστικό και με την αγωνία αν θα βγεις ποτέ στη σύνταξη και δε γίνεσαι μητροπολίτης, για να εξασφαλίσεις τα γεράματά σου με ένα «εφάπαξ» 1,5 δις δρχ., όπως έκανε ο Άγιος Αττικής Παντελεήμων;

Όλα αυτά τα αμείλικτα ερωτήματα οδηγούν σε ένα και μόνο συμπέρασμα:
Τα θρησκευτικά, όχι μόνο δεν πρέπει να καταργηθούν από τα σχολεία, αλλά θα πρέπει να εντατικοποιηθούν και να εισαχθούν νέοι κλάδοι θεολογικών σπουδών, όπως η Θεολογική Λογιστική, η Ιερή Επιχειρηματικότητα, ο Χριστιανικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός και η Θαυματοποιία ως Σύγχρονη Μορφή Επικερδούς Επένδυσης.

Μόνον έτσι οι νέοι μας θα αποκτήσουν τα απαραίτητα εφόδια για ένα λαμπρό μέλλον!



Με τιμή

Ένας Αγωνιζόμενος Οπαδός των Θρησκευτικών
(κατά κόσμον Ν.Α. Παντελίδης)

Γνήσιοι Ολυμπιακοί Αγώνες μόνιμα στην Ελλάδα!

Η θλιβερή επικαιρότητα, με τα αλλεπάλληλα κρούσματα ντόπινγκ σε αθλητές, τον ευτελισμό και την εμπορευματοποίηση της Ολυμπιακής Ιδέας, αλλά και την βάναυση καταπάτηση της Ολυμπιακής Εκεχειρίας, με αναγκάζουν να επαναφέρω στο προσκήνιο μια ρηξικέλευθη θέση που διατύπωσα το 2004.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, έτσι όπως τελούνταν στη αρχαιότητα έκρυβαν μέσα τους μερικές από τις σπουδαιότερες ηθικές Αξίες που αποτελούν την πεμπτουσία του Ελληνικού Πολιτισμού.
► Η αρμονική συνύπαρξη του σωματικού κάλλους και της ψυχικής Αρετής στον άνθρωπο, προσδιόριζε την αξία του «Μέτρου». Αυτή η αξία άλλωστε, προβάλλονταν και με τη σεμνή διοργάνωση των αγώνων και την απέριττη βράβευση των Ολυμπιονικών με έναν απλό κλάδο ελέας!
► Το «ευ αγωνίζεσθε» και η ευγενική άμιλλα μεταξύ των αντιπάλων, προσδιόριζε ότι δεν αρκεί μόνο η σωματική ρώμη, αλλά πρέπει να αριστεύει κανείς και στο Ήθος, για να «αποθεωθεί» από τους συμπολίτες του!
► Η ιδέα της Ολυμπιακής Εκεχειρίας, εξέπεμπε το μήνυμα της ειρήνης και της συναδέλφωσης των ανθρώπων.
► Ο θεσμός της Χορηγίας, συμβόλιζε την έννοια της γενναιοδωρίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης των οικονομικά ισχυρών απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, στοιχεία που συνθέτουν μια συνοχική κοινωνία δικαίου, ισχυρή και ανθρώπινη.

Όλες αυτές οι Αξίες θεωρήθηκαν «ανήθικες»(!) από τη νέα αρνησίζωη κοσμοθεωρία που επικράτησε στην εποχή του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Α’, ο οποίος με βίαιο τρόπο απαγόρευσε το 393 μ.Χ. τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ως «ειδωλολατρικές εκδηλώσεις»!!! Για τη «θεάρεστη» αυτή πράξη του, ο Θεοδόσιος ο Α’ ονομάστηκε «Μέγας» !
Αρκετούς αιώνες αργότερα, στον απόηχο της εθνικοαπελευθερωτικής Επανάστασης των Ελλήνων, (όπου ήταν ακόμα ζωντανό το όραμα του Διαφωτισμού για επιστροφή στις αρχαίες ελληνικές αξίες), ένας Γάλλος φιλέλληνας κι ένας συμπατριώτης μας, (χωρίς ποτέ να ξεκαθαριστεί αν ήταν ιδεαλιστές ή καιροσκόποι), προσπάθησαν το 1896, να αναβιώσουν στην Αθήνα τους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαιότητας.
Από τότε πέρασε περισσότερο από ένας αιώνας και όσοι ήλπιζαν ότι θα μπορούσαν να αναβιώσουν μαζί με τα αγωνίσματα και όλες αυτές οι Αξίες που πρέσβευαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, απογοητεύτηκαν!
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες κατάντησαν Olympic Games, που σε ακριβή μετάφραση σημαίνει, Ολυμπιακά Παιχνίδια:
Παιχνίδια εντυπωσιασμού, για την άνοδο της θεαματικότητας, η οποία αποφέρει τεράστια κέρδη στους «ανιδιοτελείς» χορηγούς!
Παιχνίδια εμπορευματοποίησης, τα οποία εκμεταλλεύονται θνητά και «Αθάνατα» λαμόγια!
Παιχνίδια πολιτικά, όπου οι Αγώνες είτε χρησιμοποιήθηκαν για την ανάδειξη της Άριας Φυλής από τους Φασίστες, είτε πέσανε θύματα του Ψυχρού πολέμου, είτε έγιναν πεδίο πάσης φύσεως τρομοκρατικών ενεργειών!
Παιχνίδια βρώμικα, όπου την ευγενική άμιλλα αντικατέστησε ο αθέμιτος ανταγωνισμός, το κάλλος και τη ρώμη του σώματος αντικατέστησαν τα χημικά σκευάσματα των φαρμακευτικών εταιρειών, την ηθική και κοινωνική καταξίωση αντικατέστησε ο ανήθικος πλουτισμός από το κυνήγι υπερφυσικών ρεκόρ!

Έτσι, η αναβίωση του αρχαίου Ολυμπιακού Πνεύματος απέτυχε!

Όμως, το γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης αγκαλιάζουν την Ολυμπιακή Ιδέα, έστω κι αν κακοποιείται βάναυσα από αυτούς που τάχθηκαν να την υπηρετήσουν, αφήνει περιθώρια ελπίδας και αισιοδοξίας!
Ο ρόλος της σύγχρονης Ελλάδας στη διαφύλαξη του Ολυμπιακού Πνεύματος και στην τελική παγκόσμια επικράτησή του, πρέπει να είναι καθοριστικός! Οφείλουμε στους προγόνους μας, αλλά και στα παιδιά μας, να υπερασπιστούμε τις Αξίες της Ολυμπιακής Ιδέας και να πρωτοστατήσουμε ώστε αυτές να γίνουν σεβαστές από όλους. Αυτή η υπόθεση πρέπει να γίνει πρώτιστος εθνικός μας στόχος και να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για την πραγμάτωσή της.
Όμως δυστυχώς! Αλλοπαρμένοι από τη μέθη της κάλπικης και εφήμερης δόξας και τυφλωμένοι από τη λάμψη του βρώμικου χρήματος, πρωταγωνιστούμε κι εμείς στην αλλοίωση των φυσικών δυνατοτήτων του ανθρώπου και στη δηλητηρίαση των σωμάτων και των ψυχών, ποτίζοντας τους αθλητές μας με αναβολικά και τους θεατές με ανούσια, αποχαυνωτικά θεάματα.
Και το χειρότερο είναι ότι προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε αυτή τη νοσηρή κατάσταση, επικαλούμενοι ότι δεν είμαστε οι μόνοι που κάνουμε τέτοιου είδους βρωμιές! Η απόλυτη αποκορύφωση του αμοραλισμού και της αλλοτρίωσης!
Ξεχνούμε πως καταγόμαστε από τους γεννήτορες της Ολυμπιακής Ιδέας και όλων των Αξιών που την προσδιορίζουν.
Ξεχνούμε την Ιερή Υποχρέωση που έχουμε, να διαφυλάττουμε αυτές τις Αξίες και να τις μεταλαμπαδεύουμε – με πρώτο το δικό μας άμεμπτο παράδειγμα - σε όλα τα έθνη!
Είμαστε δικαιούχοι μιας αμύθητης αρχαίας κληρονομιάς και αρνούμαστε να υπογράψουμε την «πράξη αποδοχής της», γιατί είμαστε ανάξιοι να τη διαχειριστούμε και να την αβγατίσουμε!

Αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει ριζικά!

Με ελληνική πρωτοβουλία, θα πρέπει να κινήσουμε τη διαδικασία ώστε να ξεκινήσει μια παγκόσμια έρευνα, η οποία θα εντοπίσει και θα μελετήσει τα σημεία στα οποία χωλαίνει ο θεσμός, και θα προτείνει αποτελεσματικούς τρόπους εξυγίανσής του.
Επειδή όμως τα συμφέροντα τα οποία θίγονται είναι προφανώς τεράστια και τα εμπόδια τα οποία θα συναντήσει μια τέτοια διαδικασία, ίσως αποδειχτούν ανυπέρβλητα, η Ελλάδα θα πρέπει να είναι έτοιμη ώστε να πάρει γενναίες αποφάσεις!
Αν η προσπάθεια εξυγίανσης των Ολυμπιακών Αγώνων οδηγηθεί σε αδιέξοδο, τότε προτείνουμε η Ελλάς να αντιδράσει δυναμικά και να αποχωρίσει από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, έτσι ώστε να μην επικυρώνει με τη συμμετοχή της τη βεβήλωση της Ολυμπιακής Ιδέας!
Η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 2004, - παρά την οικτρή αποτυχία της στην αναβίωση του Ολυμπιακού Πνεύματος - απέδειξε περίτρανα, ότι η χώρα έχει τη δυνατότητα να διεξάγει οργανωτικά άρτιους Αγώνες. Επίσης είναι γεγονός, ότι η Αθήνα διαθέτει ίσως την καλύτερη τεχνική υποδομή παγκοσμίως γι αυτόν το σκοπό!
Επομένως, μετά από την αποχώρησή της από τη ΔΟΕ, η Ελλάδα μπορεί να καθιερώσει τη μόνιμη τέλεση των γνήσιων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, σε ένα νέο, αυστηρό πλαίσιο, που να διαφυλάττει τα Ολυμπιακά Ιδεώδη:
- να καταργεί την εμπορευματοποίηση των Αγώνων,
- να αποτρέπει τον αθέμιτο ανταγωνισμό των αθλητών,
- να προάγει το Ήθος και όχι το ματαιόδοξο κυνήγι των ρεκόρ,
- να τηρεί το Μέτρο και το μεγαλείο της απλότητας,
- να προβάλλει τον αθλητισμό ως πρότυπο ζωής,
- να ψυχαγωγεί τους θεατές υμνώντας το Κάλλος του ανθρωπίνου σώματος και το μεγαλείο της ανθρώπινης Ψυχής.

Για την επιτυχία αυτού του τολμηρού εγχειρήματος, θα πρέπει να προηγηθεί η κατάλληλη θεσμική προετοιμασία της χώρας για να αναλάβει αυτή την τεράστια ευθύνη:
Απαραίτητη προϋπόθεση θα είναι η σύσταση μιας αδιάβλητης Ολυμπιακής Επιτροπής Ελλανοδικών και η θέσπιση αυστηρών κανόνων, που θα αποκλείουν την οποιαδήποτε χρήση αναβολικών ή οτιδήποτε άλλο θα αλλοίωνε τη φυσιογνωμία των αγώνων.

Η καταμέτρηση των επιδόσεων στα διάφορα αθλήματα να τεθεί σε νέα υγιή βάση. Η καταμέτρηση θα ξεκινήσει από την αρχή, παραβλέποντας τα σημερινά υπερφυσικά ρεκόρ, που αποτελούν χημικά τερατουργήματα.

Οι Ολυμπιονίκες θα είναι ιερά πρόσωπα, που θα απολαμβάνουν την προστασία και τη φροντίδα της Πολιτείας και την Κοινωνική Καταξίωση, αλλά η συμπεριφορά τους θα πρέπει να είναι υποδειγματική. Η δόλια κατάκτηση του τίτλου του Ολυμπιονίκη, όχι μόνο θα θεωρείται πράξη μέγιστης κοινωνικής απαξίας, αλλά θα επισύρει και βαρύτατες ποινικές ευθύνες. Επίσης, η εμπορική εκμετάλλευση του τίτλου τους θα είναι απαγορευμένη, αλλιώς θα τους αφαιρείται ο τίτλος του Ολυμπιονίκη.

Οι χορηγοί των Ολυμπιακών Αγώνων, θα απολαμβάνουν την αίγλη και την τιμή που τους αναλογεί, αλλά τη χορηγία τους θα τη διαχειρίζεται η Οργανωτική Επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων, η οποία και θα αποφασίζει πού και πώς θα αξιοποιηθεί. Η επιλεκτική χορηγία συγκεκριμένων αθλητών ή αθλημάτων - από ιδιώτες ή εταιρείες - απαγορεύεται, γιατί έχει αποδειχτεί ότι δε γίνεται χωρίς «ανταλλάγματα».

Η εκεχειρία θα είναι απαραίτητη προϋπόθεση συμμετοχής μιας εθνικής ομάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Χώρες που δε διακόπτουν τις εχθροπραξίες κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, θα αποκλείονται από αυτούς.

Επίσης προτείνουμε, να εμπλουτιστεί ο θεσμός των Ολυμπιακών Αγώνων, επεκτείνοντάς τον και στο πεδίο της Τέχνης και της Επιστήμης.
Ο λόγος γίνεται για τη διοργάνωση της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, μιας ιδέας του μεγάλου μας ποιητή Άγγελου Σικελιανού, που όμως τόσο πολεμήθηκε από τους σκοταδιστές!
Στην Πολιτιστική Ολυμπιάδα οι άνθρωποι διαγωνίζονται στις τέχνες και στις επιστήμες και βραβεύονται εκείνοι οι οποίοι τις συνδυάζουν με την Αρετή! Διότι: «Επιστήμη μακράν Αρετής, πανουργία, ου Σοφίαν εστί»!
Κριτήρια θα είναι η Αισθητική, η Αρμονία, το μέγεθος της Συνεισφοράς στο κοινωνικό σύνολο.

Πέρα από το κορυφαίο όφελος της ηθικής ικανοποίησης ότι γινόμαστε άξιοι συνεχιστές των προγόνων μας, θα έχουμε να αποκομίσουμε και άλλα, παράπλευρα - αλλά καθόλου ευκαταφρόνητα - οφέλη.
Αυτά αφορούν την αύξηση του τουρισμού μας, τη διεύρυνση της οικονομικής δραστηριότητας, την δημιουργία θετικών προτύπων για την ανάπτυξη της κοινωνίας μας, την διεθνή αναβάθμιση της χώρας μας που θα διευκολύνει την άσκηση της εξωτερικής μας πολιτικής, κ.α., που δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε εκτενέστερα.

Το εγχείρημα αυτό μπορεί να φαντάζει δύσκολο, όμως το μόνο που προϋποθέτει είναι πολιτική τόλμη, ισχυρή αυτοπεποίθηση, καθώς και ακλόνητη πίστη στην ιερότητα του σκοπού!
Όντως, τα οικονομικά και προσωπικά συμφέροντα που λυμαίνονται σήμερα τους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι ισχυρά! Όμως δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία μας, όπου η γενναιότητα και η τόλμη των Ελλήνων, αποδείχτηκαν ισχυρότερες από φαινομενικά παντοδύναμους αντιπάλους! Να θυμίσουμε τον πολυμήχανο Οδυσσέα απέναντι στις αντιξοότητες της επιστροφής του στην Ιθάκη, τους Λακεδαιμόνιους και τους Θεσπιείς απέναντι στους πανίσχυρους Πέρσες, τους επαναστάτες Έλληνες ενάντια στον Οθωμανικό ζυγό, το ηρωικό έπος του ‘40 και άλλες λαμπρές σελίδες της ιστορίας μας!
Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν υπάρχει μεγαλύτερο τίμημα από το να παρακολουθείς την ιστορία σου να εξευτελίζεται, κι εσύ να μένεις με σταυρωμένα τα χέρια! Ας αναλάβουμε επιτέλους τις ευθύνες μας ως κληρονόμοι ενός τόσο μεγάλου πολιτισμού, αν θέλουμε πραγματικά να είμαστε αντάξιοί του!

Η ΠΡΩΤΙΑ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ!!!

Επιτέλους! Η Λάρισα βγήκε από την αφάνεια! Έπαψε πια να είναι μια ασήμαντη επαρχιακή πόλη και απόκτησε όχι μόνο πανελλήνια, αλλά και πανευρωπαϊκή οντότητα!
Η πόλη μας, με υπερηφάνεια, συγκαταλέγεται πλέον ανάμεσα στις 5 πιο μολυσμένες πόλεις της Ευρώπης!
Και μη βιαστείτε να αντιδράσετε σε αυτό το σπουδαίο επίτευγμα, που με τόσους κόπους κατάφερε η δημοτική αρχή της πόλης μας, γιατί η μόλυνση είναι μια παρεξηγημένη έννοια!
Μόλυνση σημαίνει πολιτισμός και ανάπτυξη!
Σημαίνει ότι οι κάτοικοι ευημερούν και έχουν τόσα πολλά αυτοκίνητα, που μποτιλιάρονται στους δρόμους! Σημαίνει ότι εν μέσω της παγκόσμιας πετρελαϊκής κρίσης, εμείς έχουμε την οικονομική ευχέρεια να μαρσάρουμε το αυτοκίνητό μας και να κορνάρουμε βρίζοντας με στεντόρεια φωνή τον μπροστινό μας, δείγμα της καλής φυσικής και ψυχικής μας κατάστασης!
Σημαίνει ότι στη Λάρισα πλέον δεν λασπώνεσαι όταν περπατάς, γιατί παντού έχουν στρωθεί τσιμέντα!
Σημαίνει ότι υπάρχει μεγάλη βιομηχανική ανάπτυξη! «Όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά», λέγανε κάποτε, «όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φουγάρο από εργοστάσιο που καίει πετ-κοκ» λέμε σήμερα!
Αφήστε που δεν κινδυνεύουμε ούτε από τις πυρκαγιές, γιατί δεν υπάρχουν πια δέντρα για να καούν! Τα τελευταία δέντρα που απέμειναν γύρω από τις όχθες του Πηνειού, θα κοπούν κι αυτά σύντομα κι έτσι κανένας κίνδυνος πυρκαγιάς δε θα μας απειλεί! Οι ανόητοι πολίτες που διαμαρτύρονται για την κοπή των δέντρων, δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι ο σκοπός είναι να δημιουργηθεί μια ζώνη αντιπυρικής προστασίας γύρω από την πόλη!
Δίκαια λοιπόν ο Δήμαρχός μας περπατά στους δρόμους της Λάρισας κορδωμένος από υπερηφάνεια, με τα χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη, σαν ενοματάρχης που επιθεωρεί την «τάξη και την ηθική» που επικρατεί στην περιοχή της διοικητικής του ευθύνης!
Αυτή η μεγάλη διάκριση όμως, δεν επιτεύχθηκε χωρίς κόπο και άρτιο σχεδιασμό!
Το ρωμαϊκό δημαγωγικό δόγμα «άρτος και θεάματα», η Δημοτική Αρχή της Λάρισας το εκσυγχρόνισε και το έκανε «φραπεδιά και σκυλάδικα», μετατρέποντας τις λιγοστές πλατείες της πόλης σε τσιμεντένιες προεκτάσεις των καφετεριών και προσκαλώντας στις διάφορες εκδηλώσεις της πόλης, χαμηλής πολιτισμικής αξίας «καλλιτέχνες» και πρωινάδικες τηλεοπτικές εκπομπές!
Όσα τσιμεντοστρωμένα τμήματα των πλατειών δεν παραδόθηκαν ακόμα στα τραπεζοκαθίσματα, γίνονται ανά τακτά διαστήματα εκθέσεις αυτοκινήτων, για να τονιστεί ίσως, το σήμα κατατεθέν της πόλης που είναι το ακινητοποιημένο από το μποτιλιάρισμα αυτοκίνητο!
«Όλοι οι δρόμοι οδηγούνε στη Ρώμη» λέγανε οι Ρωμαίοι. «Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο κέντρο της Λάρισας» λένε οι Λαρισαίοι! Για το σκοπό αυτό χτίστηκαν πάρκινγκ στο κέντρο της πόλης, ώστε ο εξαρτημένος από το αυτοκίνητό του πολίτης, να μπορεί να πίνει ήσυχος το φραπεδάκι του στην πλατεία Ταχυδρομείου, χωρίς να μπει στο κόπο να περπατήσει πολύ! Αφήστε που έτσι, προστατεύεται και η σωματική του ακεραιότητα, γιατί όπως δεν υπάρχουν αρκετά πεζοδρόμια, αν περπατάς στην πόλη, κινδυνεύεις να σε κόψει κανένα αυτοκίνητο!
Ζούμε στην εποχή των τηλεπικοινωνιών! Και η Λάρισα μετατράπηκε σε ένα πραγματικό «δάσος κεραιών» για να μπορεί επιτέλους ο Λαρισαίος να έχει «σήμα-καμπάνα» στο κινητό του, και να μην του κάνει διακοπές όταν μιλάει. Εξάλλου είναι γνωστό ότι στο κακό σήμα των κινητών οφείλεται η φήμη που μας έχουν προσάψει οι κακοήθεις Αθηναίοι, ότι τάχα κόβουμε τα τελευταία φωνήεντα στις λέξεις όταν μιλάμε! Τώρα, αν οι κεραίες εκπέμπουν και ραδιενέργεια, που όπως λένε οι επιστήμονες επηρεάζει τον εγκέφαλο του ανθρώπου και μειώνει τη μνήμη του, αυτό είναι προς όφελος της Δημοτικής Αρχής! Με μειωμένη τη μνήμη των πολιτών, θα έχει περισσότερες πιθανότητες επανεκλογής ο Δήμαρχος στις επόμενες εκλογές!
Και φυσικά, αυτό το σπουδαίο έργο που έπραξε η Δημοτική Αρχή, θα πρέπει να προβληθεί κατάλληλα! Για να διευκολυνθεί λοιπόν το έργο των τηλεοπτικών συνεργείων, ο Δήμαρχος προέβλεψε να υπάρχουν στην κεντρική πλατεία χώροι στάθμευσης ειδικά για τα τηλεοπτικά συνεργεία! Έτσι οι εικονολήπτες δεν θα τρέμουν μην τους γράψει η δημοτική αστυνομία κι έτσι δε θα βγαίνουν «κουνημένα» τα πλάνα του Δημάρχου όταν ποζάρει για δηλώσεις μπροστά στον τηλεοπτικό φακό!
Λάρσα, Λάρσα! Είδα πως σι κατάντσαν και λαχτάρσα!!!


Ένας (ραδι)ενεργός Πολίτης

Ασφαλιστικό: «Αναίμακτες» λύσεις υπάρχουν! Η πολιτική βούληση λείπει…

Σε ένα υπαρκτό πρόβλημα όπως είναι αυτό του ασφαλιστικού, δυστυχώς αναζητούμε τη λύση του σε λανθασμένη κατεύθυνση!
Έχουμε πέσει θύματα των «πραιτόρων» του κατεστημένου πολιτικοοικονομικού συστήματος, που θέλουν να μας πείσουν ότι η μόνη διέξοδος από το τέλμα στο ασφαλιστικό, -που οι ίδιοι, άλλωστε, δημιούργησαν- είναι η βάρβαρη περικοπή των ήδη λειψών ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων!
Όμως η Κοινή Λογική, μας λέει ότι όχι μόνο δεν πρέπει να γίνουν περικοπές σε συντάξεις και ασφαλιστικά δικαιώματα, αλλά αντιθέτως, για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και της συνεχούς βελτίωσης του βιοτικού μας επιπέδου, είναι απόλυτη ανάγκη να συμβούν τα ακόλουθα:

α) Να αυξήσουμε τις περισσότερες συντάξεις που βρίσκονται σε απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα, σε σχέση με την οικονομική ευημερία που έχουμε κατακτήσει τις τελευταίες δεκαετίες. Όχι μόνο να υπάρχει πλήρη ανταπόδοση στους ασφαλισμένους αναλογικά με τις εισφορές τους, αλλά να υπάρχει πρόνοια και για τους ανασφάλιστους, έτσι ώστε όλοι να ζούμε με αξιοπρέπεια στα γεράματά μας. Από δω και πέρα, ας φροντίσει η Πολιτεία να μην υπάρχουν πλέον ανασφάλιστοι!

β) Να βελτιώσουμε και να διευρύνουμε την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που είναι ιδιαίτερα ακριβή για τους περισσότερους μη-προνομιούχους ασφαλισμένους και πλημμελώς ανεπαρκής σε πάρα πολλά ασφαλιστικά ταμεία.
Ταυτόχρονα να πατάξουμε τα παραφαρμακευτικά και παραϊατρικά κυκλώματα, που χρεώνουν με απίστευτα ποσά τα Ταμεία για εικονικές ιατρικές εξετάσεις και υπερβολικές συνταγογραφήσεις.

γ) Να βελτιώσουμε τις συνθήκες ασφάλισης και τις παροχές σε πολλές ευπαθείς κατηγορίες εργαζομένων, όπως τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, τις εργαζόμενες μητέρες, τους πολύτεκνους εργαζόμενους, και λοιπές ειδικές κατηγορίες που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής.
Ταυτόχρονα θα πρέπει να αφαιρεθούν τα εξόφθαλμα, προκλητικά και σκανδαλώδη προνόμια από αυτούς που τα λυμαίνονται αδίκως και χαριστικά, εις βάρος των υπόλοιπων εργαζομένων (π.χ. βουλευτές, δήμαρχοι, κ.ά. ).

Και πριν προλάβει κανένας κακόβουλος απολογητής του υφιστάμενου απαράδεκτου συστήματος ή κανένας αφελής, «φιλήσυχος» αλλά βαθειά νυχτωμένος πολίτης, να αναρωτηθεί: «Καλά όλα αυτά που μας λέτε, αλλά που θα βρεθούν όλα αυτά τα χρήματα για να δοθούν στους ασφαλισμένους;», παραθέτω (ορισμένους μόνο) τρόπους που μπορούν να δώσουν «αναίμακτες» για τους εργαζόμενους και στέρεες, μακροπρόθεσμες, για την επίλυση του ασφαλιστικού, λύσεις:

1) Να δοθεί η δυνατότητα στα Ταμεία να μπορούν να εκμεταλλευτούν τα ίδια τα αποθεματικά τους, εκτελώντας διάφορες τραπεζικές εργασίες. Έτσι, θα μπορούν να δανείζουν στους ασφαλισμένους τους με χαμηλότερα επιτόκια από αυτά των τραπεζών, αλλά ταυτόχρονα τα ίδια θα αποκομίζουν υψηλότερα οφέλη από τις μέχρι σήμερα «επενδύσεις» που έκαναν, ωφελώντας κυρίως διάφορους μεσάζοντες ή καιροσκόπους (τράπεζες, διορισμένους διοικητές ταμείων, διεθνή κυκλώματα μεγαλοαπατεώνων, διεφθαρμένους κυβερνητικούς παράγοντες, κλπ.). Με τον τρόπο αυτό θα ωφεληθούν και τα Ταμεία που θα έχουν πολύ καλύτερες αποδόσεις στα κεφάλαιά τους, αλλά και οι ασφαλισμένοι που θα μπορούν να δανείζονται με χαμηλότοκα δάνεια, χωρίς την αφαίμαξη που τους κάνουν οι τράπεζες!
Οι μόνοι «χαμένοι» θα είναι οι «αιμοβόροι γύπες» της οικονομίας μας, οι ανάλγητοι και αδίστακτοι Τραπεζίτες, που θα μειωθούν τα απαράδεκτα υπερκέρδη τους! (Πρόσφατα μια μεγάλη ελληνική τράπεζα –όπου μεγαλομέτοχος της είναι και η Εκκλησία της Ελλάδος- ανακοίνωσε ξεδιάντροπα, κέρδη 1,625 δισεκατομμυρίων ευρώ για το 2007!!!!!! Μπορείτε να συλλάβετε το μέγεθος του ποσού;).

2) Δημιουργία και απρόσκοπτη λειτουργία ενός αυστηρού εισφοροεισπρακτηκού μηχανισμού, που να μην «χαρίζεται» στους μεγαλοοφειλέτες και να μην εξαντλεί όλη την αυστηρότητά του στους ανήμπορους και στους τίμιους μικροεπιχειρηματίες. Αν τα Ταμεία είχαν την ικανότητα και οι κυβερνήσεις την πολιτική βούληση, να εισπράττουν από όλους τις εισφορές ασφάλισης, χωρίς χαριστικές ρυθμίσεις και σκόπιμους αλληθωρισμούς μπροστά στα χρέη των ισχυρών, δε θα υπήρχαν σήμερα αυτά τα ελλείμματα. Και πρώτο από όλους, θα πρέπει να συμμορφωθεί το ίδιο το κράτος, που σαν εργοδότης, είναι μέγας κακοπληρωτής των ασφαλιστικών εισφορών!

3) Νοικοκύρεμα και αποτελεσματικός ορθολογικός έλεγχος στα έξοδα για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των ασφαλισμένων. Όλοι είμαστε σιωπηλοί μάρτυρες (και πολλές φορές εξαναγκασμένοι παθητικοί συνεργοί) της καταλήστευσης των ασφαλιστικών ταμείων, από τις φαρμακευτικές εταιρείες σε συνεργασία, δυστυχώς, με αρκετούς επίορκους γιατρούς, που επιβαρύνουν προς όφελός τους τα ασφαλιστικά μας βιβλιάρια, με άχρηστα και πανάκριβα φάρμακα και περιττές πανάκριβες εξετάσεις. Ταυτόχρονα, σε περιπτώσεις όπου πραγματικά υπάρχει μεγάλη ανάγκη, βλέπουμε το αποκρουστικό πρόσωπο του ανάλγητου ασφαλιστικού συστήματος, να αρνείται να καλύψει εύλογα ιατρικά έξοδα, στερώντας ακόμα και ανθρώπινες ζωές! Αυτή η κατάσταση θα πρέπει να τερματιστεί και να μπει επιτέλους μια τάξη, που θα επιτρέπει τη διαφάνεια, τον εξορθολογισμό και τον έλεγχο των συνταγογραφήσεων και των ιατρικών εξετάσεων και θα αποθαρρύνει τους παραβάτες με εξαντλητικές ποινές.


4) Αποφασιστικά μέτρα για την πάταξη της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας. Να λειτουργήσει ο κρατικός μηχανισμός που θα εντάξει όλους τους εργαζόμενους, αλλοδαπούς και ημεδαπούς, στο σύστημα ασφάλισης, έτσι ώστε και οι ίδιοι να απολαμβάνουν υπηρεσίες ασφάλισης και το σύστημα να τροφοδοτείται με τις εισφορές τους. Αντίθετα όμως, παρατηρείται το φαινόμενο, οι ίδιοι επίδοξοι «Σωτήρες» του ασφαλιστικού, να πριμοδοτούν την ανασφάλιστη ή ημι-ασφαλισμένη εργασία, με κατάπτυστες, αποικιοκρατικού χαρακτήρα συμβάσεις, (τύπου ΣΤΕΪΤΖ), που εξαθλιώνουν τους εργαζόμενους, ενώ ταυτόχρονα τους κρατάνε ως πολιτικούς ομήρους, προκειμένου να τους ανταλλάξουν με ψήφους στις επόμενες εκλογές!

Αυτές είναι μερικές μόνο σύντομες προτάσεις ΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ του ασφαλιστικού προβλήματος, που αν εφαρμοστούν, μπορούν να το λύσουν, όχι μόνο χωρίς να θίξουν τα δικαιώματα των ασφαλισμένων, αλλά βελτιώνοντάς τα!
Δεν ισχυριζόμαστε ότι ανακαλύψαμε την Αμερική, απλά τονίζουμε ότι η λύση σε φαινομενικά πολύ δύσκολα προβλήματα, συνήθως βρίσκεται στην τήρηση των αυτονοήτων, πού όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε!
Επιτέλους, αν «πρέπει να σπάσουν αυγά για να γίνει ομελέτα» όπως πολύ γλαφυρά διατείνονται οι υπηρέτες του συστήματος περιφερόμενοι στα διάφορα τηλεοπτικά κανάλια, ας είναι τα «αυγά του φιδιού», (δηλαδή τα υπερκέρδη των τραπεζών, τα συμφέροντα των μεσαζόντων, τα παραφαρμακευτικά και παραϊατρικά κυκλώματα, και η κακή οργάνωση της Δημόσιας Διοίκησης)! Αυτά τα «δίκροκα αυγά» πρέπει να σπάσουν για να γίνει χορταστική η ομελέτα και όχι τα λιανά αυγουλάκια των ταλαίπωρων ασφαλισμένων!

Η Ελλάδα στις φλόγες: Ουδέν κακό αμιγές καλού

Η πύρινη λαίλαπα που έπληξε τη χώρα, ήταν η Νέμεσις για την ύβρη που διαπράττουμε καθημερινά απέναντι στη Μητέρα Φύση!
Η ευθύνη για την καταστροφή μας βαραίνει όλους!
Η αδιαφορία μας για την ανάπτυξη οικολογικής συνείδησης, οδήγησε στην έλλειψη σεβασμού για το περιβάλλον.
Η υιοθέτηση ανόητων κοσμοθεωριών, που καθιστούν τον άνθρωπο ξιπασμένο αλαζόνα, ανίκανο να αντιληφθεί τον ταπεινό ρόλο του μέσα στο οικοσύστημα, είχε ως αποτέλεσμα τη διατάραξη της Αρμονίας της Φυσικής Αλυσίδας.
Η μεθοδευμένη προσπάθεια για κατάπνιξη της ιδιότητας του Ενεργού Πολίτη και η κατάργηση της Άμεσης Δημοκρατίας, μετέτρεψε την κοινωνία σε «ποίμνιο άβουλων ανθρωποειδών», ανήμπορων να αντιληφθούν και να αντιδράσουν στα σχέδια ελέγχου και χειραγώγησής τους, από αυτόκλητους «Ποιμένες ψυχών» ή «Σωτήρες του έθνους». Έτσι παραδώσαμε τις τύχες μας στα χέρια ανάξιων ανθρώπων που μας κυβερνούν με αλαζονικό ύφος και επικίνδυνο τρόπο, δημιουργώντας περισσότερα προβλήματα από όσα υποτίθεται ότι προσπαθούν να λύσουν.
Δομήσανε ένα κράτος ανοχύρωτο που δεν λειτουργεί επαρκώς ούτε κατασταλτικά, ούτε πολύ περισσότερο προληπτικά, απέναντι στα προβλήματα τα οποία εμείς οι ίδιοι προκαλούμε και αναπαράγουμε!
Με τη εκούσια αποφυγή δημιουργίας εθνικού κτηματολογίου, που θα κατέγραφε και θα οριοθετούσε επακριβώς τις δασικές εκτάσεις, τροφοδοτήθηκε η όρεξη των πάσης φύσεως νοσηρά ιδιοτελών και αντικοινωνικών στοιχείων για να γίνουν εμπρηστές.
Προς αυτή την κατεύθυνση βοήθησαν και οι απαράδεκτοι νόμοι, που όχι μόνο δεν προστατεύουν, αλλά δίνουν και κίνητρα για την καταστροφή των δασών.
Ο κομματισμός και η αναξιοκρατία κατέστησαν τον κρατικό μηχανισμό λειτουργικά ανάπηρο και ανίκανο να συντονίσει τις διάφορες υπηρεσίες του. Η αυταπάρνηση και η ηρωική προσπάθεια μεμονωμένων πυροσβεστών και πιλότων, δεν απαλλάσσει από τις τεράστιες ευθύνες της την ανίκανη ηγεσία τους.
Όμως, «ουδέν κακό αμιγές καλού», όπως έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι και μάλλον είχαν απόλυτο δίκιο!
Μαζί με τα υπέροχα δάση, την αρχαία Ολυμπία (αυτό το παγκόσμιο λίκνο του πολιτισμού), τις φτιαγμένες με κόπο περιουσίες των κατοίκων και της ανυπολόγιστης αξίας ανθρώπινες ζωές, για τις οποίες δε θα πάψουμε να θρηνούμε, κάηκαν και πολλές ασχήμιες και ψέματα.
Κάηκε και η παραμικρότερη αμφιβολία ακόμα και στον πιο αφελή πολίτη, ότι το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας μας είναι παντελώς ανίκανο να τον υπερασπίσει, πόσο μάλλον να τον οδηγήσει στην πρόοδο!
Κάηκε η ψευδαίσθηση, ότι μέσω του αποτυχημένου κοινοβουλευτικού «θιάσου», με τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές και τους δύο ή τρεις κομπάρσους, όποια κι αν είναι η ανακατανομή των ρόλων μεταξύ τους, θα μπορέσουν ποτέ να γελάσουν τα χείλια των πολιτών – θεατών! Χρειάζεται ριζική αλλαγή του σεναρίου και μόνο πρωταγωνιστή τον Ελληνικό Λαό!
Κάηκε ο μύθος ότι η κοινωνία μας είναι ανάλγητη και αναίσθητη κι ότι δε θέλει και δεν μπορεί να αναλάβει σημαντικές πρωτοβουλίες για να ανακουφίσει όσους έχουν ανάγκη και να ανατρέψει κατεστημένα καθεστώτα και αντιλήψεις!
Γι’ αυτό ας δούμε τα πράγματα από την αισιόδοξή τους πλευρά κι ας ατενίσουμε ευοίωνα το μέλλον που χαράζει μετά από μια ολική καταστροφή.
Ας εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία για να χτίσουμε τις ζωές μας με καλύτερους όρους από αυτούς που είχαμε πριν από τη φωτιά.
Ας στήσουμε τους νέους οικισμούς, όχι πρόχειρα και άναρχα, αλλά με ορθό πολεοδομικό σχεδιασμό, με σεβασμό στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική, άλλα και με νέες τεχνολογικές προδιαγραφές, που θα εξοικονομούν ενέργεια και θα σέβονται το φυσικό περιβάλλον.
Ας ανασυγκροτήσουμε τις κατεστραμμένες περιοχές, δημιουργώντας τις κατάλληλες υποδομές για ανάπτυξη, όχι μόνο βιώσιμη, αλλά και εναρμονισμένη με το περιβάλλον και το χαρακτήρα της περιοχής.
Ας διατηρήσουμε άσβεστη τη φλόγα του εθελοντισμού και της πολιτικής πρωτοβουλίας που πυροδότησαν στη συνείδησή μας οι πυρκαγιές κι ας την επεκτείνουμε σε όλες τις πτυχές του κοινωνικού μας βίου!
Ας χτίσουμε μια Ελλάδα που θα θέλαμε να είχαμε, αλλά που δε μας δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να αποχτήσουμε!
Ας μην ξεχνάμε όμως ότι όλα αυτά δε θα μπορέσουν να συμβούν, αν δεν ξαναγίνουμε Ενεργοί Πολίτες, που διεκδικούν μια καλύτερη ζωή, ελέγχουν την εξουσία, προτείνουν ιδέες, αλλά και συμμετέχουν ενεργά στα τεκταινόμενα!

Ελπίδα μέσα από τις στάχτες...

Τώρα που τα αποκαΐδια των μεγάλων πυρκαγιών έπαψαν πια να καπνίζουν…
Τώρα που ο κουρνιαχτός της στάχτης κατακάθισε πάνω στα απανθρακωμένα κουφάρια των δέντρων και των άγριων ζώων…
Τώρα που οι όψιμα «ανησυχούντες» πολιτικοί αρχηγοί - ως σύγχρονοι Νέρωνες – τέλειωσαν τις περιοδείες που έκαναν για να επιθεωρήσουν το καταστροφικό έργο της αδιαφορίας τους, και σκουπίζοντας τα «κροκοδείλια δάκρυα» από τα μάτια τους επέστρεψαν στην Αθήνα για να σχεδιάσουν «νέες εθνικές επιτυχίες»….
Τώρα που τα ΜΜΕ συνήλθαν από την «βαθιά οδύνη» τους για την καταστροφή του περιβάλλοντος, και αφού έκλεισαν κατάμουτρα τα τηλεοπτικά παράθυρα στους αλληλοσπαρασσόμενους ανευθυνοϋπεύθυνους της καταστροφής, για να τα ανοίξουν πάλι διάπλατα και να «διαφωτίσουν» τον ελληνικό λαό σχετικά με τις ενδυματολογικές επιλογές των διασήμων κατά τις ανέμελες εμφανίσεις τους στις κοσμικές παραλίες της Μυκόνου…
Τώρα είναι, επιτέλους, η ώρα να μιλήσουμε σοβαρά για το περιβάλλον!
Μη γελιέστε!
Τα θλιβερά αυτά φαινόμενα, που βλέπουμε συνεχώς να επαναλαμβάνονται, όλο και πιο έντονα, όλο και πιο ανεξέλεγκτα, δεν είναι καθόλου τυχαία!
Ούτε πηγάζουν οι αιτίες τους από τις απρόβλεπτες δυνάμεις της Φύσης!
Είναι ανθρώπων έργα απεχθή!
Η επικράτηση του παράλογου και υπερφίαλου ιδεολογήματος, ότι δήθεν ο άνθρωπος αποτελεί το επιστέγασμα της δημιουργίας και ότι η υπόλοιπη φύση πλάστηκε από τον «πανάγαθο» θεούλη, ως ένα υπέροχο «ντεκόρ» για να ικανοποιήσει ο άνθρωπος τη ματαιοδοξία του· τον οδήγησαν στην αλαζονεία και την καταστροφή της.
Ο άνθρωπος έπαψε να θεωρεί τον εαυτό του ως έναν απλό κρίκο της Φυσικής Αλυσίδας! Έχασε το Μέτρο, που τόσο σοφά προσδιόρισαν οι Έλληνες φιλόσοφοι και αφέθηκε στην αφροσύνη και την κενοδοξία της μεγαλομανίας! Έπαψε να σέβεται τη Φύση! Έπαψε να τη λατρεύει! Αποξενώθηκε από το φυσικό του περιβάλλον!
Και τελικά, μεταλλαγμένος ψυχικά, αλλοτριωμένος, άρχισε συστηματικά να τη βιάζει …
Στο επίκεντρο του αξιακού του συστήματος τοποθέτησε τον παραλογισμό, την έπαρση και τον παροξυσμό του αθέμιτου Οικονομικού Κέρδους, παραγκωνίζοντας σταδιακά την Αρμονία, τη λατρεία του Φυσικού Κάλλους και την Εντελέχεια, όπως την όρισε ο Αριστοτέλης.
Αποτέλεσμα αυτής της τραγικής πορείας του Ανθρώπου προς την αυτοκαταστροφή του, που συμπαρασέρνει μαζί του και ολόκληρη τη Φύση, είναι τα θλιβερά φαινόμενα που βιώνουμε σήμερα. Και δυστυχώς δε θα είναι τα μόνα! Τα χειρότερα έπονται….
Αρνούμενος να αποδεχτώ την απώλεια κάθε ελπίδας, θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι εντελώς αργά για αντιστροφή της κατάστασης.
Οι «κοκορομαχίες» των ενεργητικά συνυπεύθυνων και των παθητικά αποδεχόμενων ή χλιαρά αντιδρώντων πολιτικών δυνάμεων, δεν δίνουν τη λύση. Χρειάζονται δραστικές αποφάσεις! Και μη φανταστείτε τίποτα το «θαυματουργό» και το ακραίο! Φτάνει πια με τους κάθε είδους «Σωτήρες» και «Μεσσίες»!
Αυτά που μας λείπουν είναι τα αυτονόητα: λογική διαχείριση, αξιοκρατία, λειτουργική οργάνωση του κρατικού μηχανισμού και γνήσια (δηλαδή, άμεση) δημοκρατία!
Τόσο απλά και τόσο δύσκολα συνάμα!
Η αποκατάσταση της Αρμονίας μεταξύ Ανθρώπου και Φύσης, θα πρέπει να αναζητηθεί στον επανασχεδιασμό της Παιδείας που οφείλει να παρέχει η Κοινωνία μας στον Άνθρωπο, έτσι ώστε να δημιουργεί υπεύθυνους Ενεργούς Πολίτες και όχι «άβουλα ποίμνια», έρμαια των διαφόρων σκοτεινών συμφερόντων.
Τότε μόνον η ελπίδα θα μπορέσει να ξεφυτρώσει μέσα από τις στάχτες του ύπουλα πυρπολημένου πολιτισμού μας!

Διοικητικό Πάρκο: Μια ελπιδοφόρα λύση για το κυκλοφοριακό της Λάρισας

Το κυκλοφοριακό πρόβλημα της Λάρισας, είναι ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα της πόλης, η λύση του οποίου θα βελτιώσει δραστικά τη ζωή όλων των κατοίκων της. Οι συζητήσεις που έχουν γίνει επί του θέματος είναι πολλές και ποικίλης σοβαρότητας.
Υπήρξαν προτάσεις αστείες και θνησιγενείς (τύπου τραμ), που προσέβλεπαν σε φτηνό εντυπωσιασμό, προς άγρα της ψήφου των αφελών, που δυστυχώς δεν εκλείπουν ποτέ από την κοινωνία.
Γίνανε πολλές, αποτυχημένες αλχημείες, (π.χ. το parking της πλατείας Λαού), στη λανθασμένη λογική της συγκεντροποίησης των αυτοκινήτων στο κέντρο της πόλης, που μάλλον δυσκόλεψαν ακόμη περισσότερο τη ζωή, αλλά και την τσέπη των Λαρισαίων, χωρίς βέβαια να δώσουν λύση στο πρόβλημα.
Τέλος υπήρξαν και προτάσεις σοβαρές, προϊόντα επιστημονικών μελετών, που όμως είτε κρίθηκαν ακατάλληλες για την ιδιαιτερότητα της Λάρισας, είτε δεν επιλέχτηκαν λόγω υψηλού οικονομικού κόστους.

Ζώντας μέσα σ’ αυτή την πόλη και προβληματιζόμενος για το μέλλον της, έκανα ορισμένες παρατηρήσεις που με οδήγησαν σε κάποια συμπεράσματα, τα οποία θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.
Παρατήρησα ότι υπάρχει ένας συγκεντρωτισμός κοινωνικών δραστηριοτήτων στο κέντρο της πόλης, οι σημαντικότερες των οποίων κατατάσσονται σε 3 μεγάλες κατηγορίες:
α) οι κρατικές υπηρεσίες (Δημαρχείο, Νομαρχία, Δικαστήρια, εφορείες, ασφαλιστικά ιδρύματα, ταμεία, κτλ), καθώς επίσης και οι παρελκόμενες προς αυτές ιδιωτικές υπηρεσίες (δικηγορικά γραφεία, λογιστικά γραφεία, τράπεζες, ιδιωτικά ιατρεία κτλ),
β) η αγορά, που περιλαμβάνει τα εμπορικά καταστήματα,
και γ) η διασκέδαση και η αναψυχή, που περιλαμβάνει καφετερίες, μπαράκια, ταβέρνες, ουζερί, καθώς επίσης και τις λιγοστές, δυστυχώς, πλατείες και πάρκα.
Μια δεύτερη παρατήρηση, έχει να κάνει με τη γεωγραφική θέση της Λάρισας. Χωροθετημένη στη μέση του θεσσαλικού κάμπου, της δίνει τη δυνατότητα επέκτασης προς κάθε μεριά του ορίζοντα, και άφθονο χώρο για άνετο πολεοδομικό σχεδιασμό. (Αλήθεια, πόσο υπερήφανους μας κάνει το χάλι της νεοσύστατης συνοικίας της Νέας Πολιτείας, όπου χαράχτηκαν συνοικιακοί δρόμοι τόσο στενοί, ώστε με δυσκολία χωράνε να περάσουν δύο αυτοκίνητα ταυτόχρονα; Επιτρέπονται τέτοια «πολεοδομικά εγκλήματα» στον 21ο αιώνα;)

Οδηγούμενος από τις προαναφερόμενες παρατηρήσεις και αναλύσεις, σκέφτηκα ότι μια μεγάλη ανακούφιση του κυκλοφοριακού της Λάρισας θα ήταν η αποκέντρωση όλων των κρατικών (και κατά συνέπεια και πολλών ιδιωτικών) υπηρεσιών.
Η ιδέα της αποκέντρωσης των υπηρεσιών δεν είναι καινούρια. Αναφέρθηκε και στο παρελθόν αρκετές φορές από πολλούς, χωρίς όμως να δοκιμαστεί ουσιαστικά στην πράξη, αλλά νομίζω, και χωρίς να εννοήθηκε στο μέτρο και στο βάθος που την εννοώ εγώ.

Εδώ ο λόγος γίνεται, για τη δημιουργία ενός «Διοικητικού Πάρκου», έξω από τον ιστό της πόλης, σε μια έκταση λίγων εκατοντάδων στρεμμάτων, όπου θα εγκατασταθούν όλες οι κρατικές υπηρεσίες.
Τα πλεονεκτήματα που προκύπτουν από αυτή την ιδέα είναι σημαντικά:
· Ο πολίτης θα βρίσκει όλες τις υπηρεσίες συγκεντρωμένες σε έναν χώρο, αποφεύγοντας τις άσκοπες μετακινήσεις και επομένως θα κερδίζει πολύτιμο χρόνο.
· Ο χώρος θα είναι προσβάσιμος και από την πόλη και από την επαρχία με κατάλληλες οδικές διασυνδέσεις. Θα δημιουργηθεί πυκνό δίκτυο αστικών και υπεραστικών συγκοινωνιών, ενώ θα υπάρχει και άφθονος χώρος parking, για όσους έρχονται με τα αυτοκίνητά τους.
· Ο καινούριος σχεδιασμός των κτηρίων, θα είναι πιο λειτουργικός και θα καλύπτει καλύτερα τις ανάγκες των υπηρεσιών, βελτιώνοντας ταυτόχρονα, και τις συνθήκες εργασίας των υπαλλήλων.
· Ο μοντέρνος σχεδιασμός των κτηρίων, μπορεί να προσφέρει καλύτερη δυνατότητα πρόσβασης στους πολίτες με ειδικές ανάγκες, κάτι που λείπει παντελώς σήμερα από τις δημόσιες υπηρεσίες.
· Πέρα από τη λειτουργικότητα των κτηρίων, ο ολοκληρωμένος σχεδιασμός του Διοικητικού Πάρκου, επιτρέπει τη δημιουργία καλαίσθητων κατασκευών, που να αποτελούν ένα αρχιτεκτονικό στολίδι για την περιοχή και να δένουν αρμονικά με το περιβάλλον.
Από οικονομικής άποψης:
· Μπορούν να εξοικονομηθούν πόροι, από τα ενοίκια που δεν θα πληρώνουν πλέον οι υπηρεσίες που στεγάζονται σε ξένα κτήρια, καθώς επίσης και από την ενοικίαση των κτηρίων ιδιοκτησίας του κράτους, που φιλοξενούσαν μέχρι τότε κρατικές υπηρεσίες και που θα απελευθερωθούν με την μετεγκατάσταση.
· Η περιοχή όπου θα εγκατασταθεί το διοικητικό πάρκο, θα πάρει ιδιαίτερα υψηλή υπεραξία, και επομένως θα υπάρχει όφελος από τη πώληση οικοπέδων σε κατασκευαστικές εταιρείες, που θα φτιάξουν γραφεία για της ιδιωτικές υπηρεσίες, που θα θέλουν να μετεγκατασταθούν κι αυτές στην περιοχή.
· Βέβαια, ένα πρωτοποριακό και μεγαλόπνοο, σαν κι αυτό, σχέδιο, θα ενισχυθεί οικονομικά και μέσα από τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης για την υλοποίησή του.
· Η μετεγκατάσταση των υπηρεσιών μπορεί να γίνεται σταδιακά, γεγονός που διευκολύνει τις πιο δυσκίνητες και γραφειοκρατικές διαδικασίες του κράτους.

Νομίζω ότι με αυτόν τον πρωτοποριακό τρόπο, το κέντρο της πόλης θα αποσυμφορηθεί δραστικά και θα γίνει πιο ανθρώπινο, καθώς θα καλύπτει μόνο τις αγοραστικές ανάγκες και τις ανάγκες αναψυχής των πολιτών. Σε συνδυασμό με την εφαρμογή και άλλων μέτρων και ρυθμίσεων, νομίζω ότι το κυκλοφοριακό θα αμβλυνθεί και θα καταστεί η Λάρισα, πόλη αξιοβίωτη.

Ελληνικό Σύστημα Παιδείας: Ανάγκη για μια ολοκληρωμένη μεταρρύθμιση

Καθημερινά γινόμαστε όλοι μας θλιβεροί μάρτυρες, ολοένα και περισσότερων «εκφυλιστικών» φαινόμενων της κοινωνίας μας, που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε με απαισιοδοξία για την πορεία της στο μέλλον .
Έννοιες, που θα έπρεπε να αποτελούν τα θεμέλια του αξιακού μας συστήματος, υποκαθίστανται από τα αντίθετά τους! Έτσι, η αρετή παραχωρεί τη θέση της στην κακία, η ηθική στον αμοραλισμό, η υψηλή αισθητική εκτοπίζεται από την ακαλαισθησία, η εργατικότητα μετατρέπεται σε οκνηρία, η αξιοκρατία καταργείται και παραδίδεται στην αναξιοκρατία, η συμμετοχική δημοκρατία ξεπέφτει στο επίπεδο της ιδιώτευσης, η ελευθερία της σκέψης καταπλακώνεται από το δογματισμό, η ευρυμάθεια υποχωρεί μπροστά στην αμάθεια, ή ακόμη χειρότερα μπροστά στην ημιμάθεια, ενώ το μέτρο χάνεται κι επικρατεί η ακρότητα!
Τα πρότυπα που προβάλλονται στη νεολαία είναι ευτελή και εφήμερα και καλλιεργείται η ψευδαίσθηση ότι αποτελούν μονόδρομο για την κατάκτηση της «επιτυχίας», μιας έννοιας που έχει διαστρεβλωθεί κι έχει «φτηνύνει» δραματικά…..
Αντιθέτως, απαξιώνονται και χλευάζονται οι προσπάθειες των ανθρώπων εκείνων, που σεβόμενοι την αξιοπρέπεια τους, προσπαθούν με κόπο να κατακτήσουν την πραγματική επιτυχία, που δεν είναι άλλη από τη μέγιστη αξιοποίηση των δυνατοτήτων τους, έτσι ώστε να γίνουν χρήσιμοι άνθρωποι στην κοινωνία.
Το παράδοξο είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε καιρούς ομαλούς, που η ειρήνη, η πολιτική ηρεμία και η σχετική οικονομική μας ευμάρεια θα δικαιολογούσαν μάλλον, μια αντίστοιχη πολιτισμική αναβάθμιση, και όχι αυτή την ξέφρενη πολιτισμική παρακμή!
Όλες οι προσπάθειες για την ανάλυση των βαθύτερων αιτιών αυτού του φαινόμενου, καταλήγουν πάντα σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα: Η πρωταρχική αιτία αυτής της θλιβερής κατάστασης, οφείλεται στο σημαντικό έλλειμμα που παρουσιάζει το σύστημα Παιδείας που εφαρμόζεται στη χώρα μας.
Όλες οι φιλόδοξες «μεταρρυθμίσεις» που επιχειρήθηκαν κατά καιρούς στην Παιδεία από τους εκάστοτε αρμόδιους υπουργούς, είτε απέτυχαν παταγωδώς, γιατί οι εμπνευστές τους δεν είχαν καν συλλάβει το μέγεθος και την ουσία του προβλήματος, είτε αποδείχθηκαν ανεπαρκείς, γιατί ήταν αποσπασματικές και στερούνταν μιας συνολικής και ολοκληρωμένης θεώρησης του ζητήματος.
Η σύγκλιση δημόσιου διαλόγου για το πρόβλημα της Παιδείας, δυστυχώς, πάντοτε καταντάει ένας ανούσιος διάλογος κωφών, γιατί ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο για την καλύτερη και πληρέστερη αντιμετώπιση του προβλήματος.
Αντιθέτως, ο διάλογος χρησιμοποιείται πάντα, ως επίφαση δημοκρατικότητας και ως επίπλαστο άλλοθι, με σκοπό τη διάχυση της ευθύνης σε όλους, όταν τελικά αποδειχθεί η παταγώδης αποτυχία της «μεταρρύθμισης».
Η έντονη ανησυχία, που είναι διάχυτη σε όλους μας, κατά καιρούς εκδηλώνεται με αγωνιστικές κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών και των εκπαιδευόμενων. Όμως δυστυχώς, τα αιτήματα που κατατίθονται, πάσχουν από δύο βασικές ανεπάρκειες. Πρώτον, είναι αποσπασματικά, γιατί αφορούν μόνο τη διαδικασία της εκπαίδευσης και μάλιστα μόνο συγκεκριμένες βαθμίδες της κάθε φορά, χωρίς να υπάρχει διασύνδεση μεταξύ τους και χωρίς να υπάγονται σε έναν ενιαίο και ολοκληρωμένο σχεδιασμό. Δεύτερον, τα αιτήματα είναι συνήθως «πυροσβεστικά», αφού αποβλέπουν μόνο στην πρόσκαιρη άμβλυνση των προβλημάτων και όχι στη ριζική αντιμετώπισή τους.
Η Παιδεία στην Ελλάδα χρήζει μιας εκ βάθρων γενναίας μεταρρύθμισης.
Επομένως, ο άνεμος μιας ολοκληρωμένης μεταρρύθμισης στο σύστημα Παιδείας, θα πρέπει να διαπνέει όλα τα στάδια λειτουργίας του συστήματος Παιδείας, να διέπεται από συγκεκριμένες γενικές αρχές και να αποβλέπει σε συγκεκριμένους στόχους.
Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσω, ότι χρησιμοποιώ σκόπιμα τον όρο «Παιδεία» και όχι «Εκπαίδευση», θέλοντας να τονίσω ότι αναφέρομαι στη ανάγκη για μια γενικότερη βελτίωση του πολιτισμικού επιπέδου του ανθρώπου και όχι μόνο στην καλύτερη εξειδίκευσή του πάνω σε ένα γνωστικό αντικείμενο, το οποίο θα τον εντάξει σε έναν επαγγελματικό χώρο, για την εξασφάλιση των βιοποριστικών του αναγκών. Παιδεία σημαίνει «ευ ζην» και όχι απλώς επιβίωση!
Η μεταρρύθμιση θα πρέπει να είναι πολυεπίπεδη. Να καλύπτει όλα τα στάδια και τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, λειτουργώντας στη βάση ενός ενιαίου στρατηγικού σχεδιασμού, που να έχει συνέχεια, συνέπεια και σαφήνεια στους στόχους του. Θα πρέπει λοιπόν, να επικεντρωθεί και στους τρεις «πυλώνες» που ασκούν επιρροή στη διαμόρφωση του αυριανού πολίτη: την οικογένεια, το σχολείο, τον κοινωνικό περίγυρο.

* * *

Ας ξεκινήσουμε από τον πρώτο «πυλώνα», την οικογένεια, για να εξετάσουμε ορισμένες βασικές πτυχές που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη σε μία προσπάθεια ολοκληρωμένης μεταρρύθμισης.
Η εφαρμογή του συστήματος Παιδείας, ξεκινάει πριν ακόμη γεννηθεί ο άνθρωπος και τον συντροφεύει σε ολόκληρη τη διάρκεια της ζωής του.
Πιο συγκεκριμένα, είναι σημαντικό να υπάρξει πρόνοια για έγκαιρη και έγκυρη εκπαίδευση των υποψήφιων γονέων, έτσι ώστε να είναι προετοιμασμένοι για να παρέχουν σωστή ανατροφή στα παιδιά τους. Το παράδοξο είναι, ότι το υπάρχων σύστημα Παιδείας φροντίζει να προετοιμάζει τους πολίτες για την εξάσκηση κάποιου επαγγέλματος, αλλά δε φροντίζει να παρέχει στοιχειώδη, έστω, επιμόρφωση για την άσκηση της σημαντικότερης, ίσως, ιδιότητας του ανθρώπου, αυτής του γονέα!
Θα πρέπει λοιπόν να υπάρξει μέριμνα, προτρέποντας τους υποψήφιους γονείς να συμμετέχουν ενεργά σε οργανωμένα σεμινάρια, όπου ειδικοί θα αναλύουν την ιδιαιτερότητα της ανατροφής των παιδιών κατά τα πρώτα βήματα της ζωής τους. Παρόμοια σεμινάρια θα πρέπει να οργανώνονται τακτικά και με την αρωγή του κράτους, από τους εκάστοτε συλλόγους γονέων και κηδεμόνων των σχολείων πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας αλλά και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Έτσι θα διαφωτίζονται οι γονείς για τα συνηθέστερα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίσουν τα παιδιά τους στις διάφορες ηλικιακές φάσεις της ζωής τους, και επομένως να είναι σε θέση να παρεμβαίνουν πιο συγκροτημένα, στα πλαίσια πάντα, που τους επιτρέπει ο ρόλος τους.
Πρέπει επιτέλους να ξεκαθαριστεί ότι, οικογενειακός προγραμματισμός δε σημαίνει απλά και μόνο ποσοτικός σχεδιασμός των μελών της οικογένειας, αλλά και εξασφάλιση της ποιοτικής ανάπτυξης της οικογένειας, μέσω της παροχής και σωστής διαχείρισης των κατάλληλων υλικών και ψυχοπνευματικών προϋποθέσεων για την τελείωσή της.
Ας τονιστεί άλλη μια φορά, ότι στην όλη παρέμβαση, το κράτος δεν θα πρέπει να αφήνει την εξέλιξη των πραγμάτων στην τύχη, αλλά να δρα βάση οργανωμένου επιστημονικού σχεδίου.

* * *

Ο δεύτερος «πυλώνας» της μεταρρύθμισης αφορά το σχολείο σε όλες τις βαθμίδες του (πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια, μεταδευτεροβάθμια, τριτοβάθμια, μεταπτυχιακή).
Το σχολείο αποτελεί τον κορυφαίο μηχανισμό εκπαίδευσης του ανθρώπου, και από τη λειτουργία του οποίου εξαρτάται, εν πολλοίς, η ποιότητα των αυριανών πολιτών και της κοινωνίας γενικότερα. Αν αυτό γίνει πεποίθησή μας, τότε θα πρέπει να φροντίσουμε ώστε οι γνώσεις που παρέχονται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης να στοχεύουν σ’ αυτόν το σκοπό.
Οι δύο πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης θα πρέπει να αποβλέπουν αποκλειστικά στην παροχή γενικής παιδείας στους μαθητές και να μην αποτελούν προθάλαμο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως συμβαίνει σήμερα.
Το πρόγραμμα των μαθημάτων θα πρέπει να ανανεωθεί με την εισαγωγή ή την αναβάθμιση μοντέρνων γνωστικών αντικειμένων, που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας μας. Θα πρέπει να μελετηθεί ή να επαναξιολογηθεί η διδασκαλία αντικειμένων όπως η περιβαλλοντολογική αγωγή, η αγωγή υγείας (με έμφαση στην υγιεινή του σώματος, τη σεξουαλική αγωγή, την υγιεινή διατροφολογία και τον υγιεινό τρόπο ζωής), η αγωγή καταναλωτή, η κυκλοφοριακή αγωγή, η αγωγή του πολίτη, ο επαγγελματικός προσανατολισμός (με έμφαση στη γνωριμία των παιδιών με τα διάφορα επαγγέλματα, την ανίχνευση και την ανάδειξη των ιδιαίτερων ταλέντων και δεξιοτήτων των παιδιών και την ενημέρωσή τους για την πιθανή ζήτηση του κάθε επαγγέλματος στην αγορά εργασίας, στο εγγύς μέλλον).
Το σύστημα της εκπαίδευσης θα πρέπει να απαλλαχθεί από εθνικιστικά, θρησκοληπτικά και πουριτανιστικά σύνδρομα, που περιορίζουν τους ορίζοντες της σκέψης των μαθητών και συνδέονται με δογματικά κατάλοιπα του παρελθόντος. Η γνώση θα πρέπει να κατακτιέται μέσω της αναζήτησης, της δημιουργικής αμφισβήτησης και της διαλεκτικής σχέσης με τις ιδέες και όχι να επιβάλλεται με τη δικτατορία του δογματισμού. Αυτό βέβαια προϋποθέτει μια διαφορετική προσέγγιση στη μεθοδολογία της διδασκαλίας, τομέας όπου οι διδάσκοντες σήμερα, δυστυχώς, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα και ελλείψεις. Προτεραιότητα επίσης, αποτελεί η εισαγωγή της πληροφορικής και η ευρεία χρήση οπτικοακουστικών μέσων, που θα προσδώσει μια άλλη δυναμική στον τρόπο διδασκαλίας.
Η τριτοβάθμια εκπαίδευση, αν και στοχεύει στην εξειδίκευση των παιδιών σε ένα συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο, δε θα πρέπει να περιορίζεται μόνο σ’ αυτόν το σκοπό. Είναι κρίσιμης σημασίας να επιλέξουμε να παράγουμε επιστήμονες με εξειδικευμένη, μεν, γνώση, αλλά και με υψηλές ηθικές αξίες και πλήρη συναίσθηση της κοινωνικής ευθύνης που απορρέει από τις γνώσεις αυτές! Σ’ αυτόν το σκοπό θα βοηθούσε η εισαγωγή και συστηματική διδασκαλία γνωστικών αντικειμένων, όπως η αισθητική της επιστήμης και η επιστημονική ηθική, που δυστυχώς στη χώρα μας απουσιάζουν παντελώς από τα προγράμματα των πανεπιστημιακών σπουδών.
Επίσης στην εποχή της επικοινωνίας που διανύουμε, είναι απαράδεκτο να απουσιάζει το μάθημα της ρητορικής, που θα είχε να προσφέρει πολλά στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας και την ικανότητα επικοινωνίας των φοιτητών.
Η φυλακή του ενός συγγράμματος, στην οποία είναι καταδικασμένοι εδώ και χρόνια οι φοιτητές μας, στερεί τον πλουραλισμό των επιστημονικών απόψεων και καθηλώνει τη συνθετική ικανότητα της σκέψης των φοιτητών. Το απαράδεκτο επιχείρημα της οικονομικής δυσκολίας για τη δυνατότητα πολλαπλών συγγραμμάτων, πρέπει επιτέλους να εγκαταλειφθεί. Οι ορίζοντες που ανοίγονται με το διαδίκτυο, είναι απεριόριστοι. Αρκεί να αγοραστούν από το υπουργείο τα συγγραφικά δικαιώματα των συγγραμμάτων και να διατίθενται δωρεάν στους φοιτητές μέσω διαδικτύου.
Σημαντικές αποφάσεις θα πρέπει να παρθούν και για την υλικοτεχνική υποδομή των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων μας. Πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι η διάθεση γενναίων κονδυλίων για την ανάπτυξη του συστήματος Παιδείας, δεν είναι κοινωνική παροχή, αλλά ελπιδοφόρα επένδυση στο μέλλον! Από την άλλη πλευρά πρέπει να ενισχυθεί η δυνατότητα των πανεπιστημίων, για την εύρεση εναλλακτικών, μη κρατικών μορφών χρηματοδότησης της λειτουργίας τους, μέσω της διασύνδεσης μέρους του ερευνητικού έργου τους, με την αγορά. Αυτή η διασύνδεση εκτός από την δυνατότητα της αυτοχρηματοδότησης των ιδρυμάτων μπορεί να επιφέρει πολλαπλά ευεργετήματα, όπως: εξοικείωση των φοιτητών/ερευνητών με τις πραγματικές συνθήκες που επικρατούν στην αγορά, άμεση συμβολή στην τοπική ανάπτυξη, αμφίδρομη επικοινωνία και συνεργασία της ακαδημαϊκής κοινότητας με την τοπική κοινωνία και σφυρηλάτηση ισχυρών δεσμών και σχέσεων προς όφελος όλων, διασύνδεση της επιστημονικής θεωρίας με την πράξη, προσανατολισμός της πανεπιστημιακής έρευνας στην κατεύθυνση των πραγματικών αναγκών της κοινωνίας.
Τα πανεπιστήμια πρέπει να πάψουν, επιτέλους, να λειτουργούν ως εκδοτήρια πληθωριστικών πτυχίων, που δε διαθέτουν ουσιαστικό αντίκρισμα στη γνώση. Γι’ αυτό το σκοπό θα πρέπει να ανασχεδιαστεί ο μηχανισμός εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, να εκσυγχρονισθούν τα προγράμματα σπουδών, να τεθούν υψηλές προδιαγραφές σπουδών, η τήρηση των οποίων θα ελέγχεται τακτικά. Η εύρυθμη λειτουργία της διδακτικής διαδικασίας είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να επαφίεται μόνο στο φιλότιμο και στις καλές προθέσεις των εκπαιδευτικών.
Επίσης θα πρέπει να υπάρχει μια διαρκής εναρμόνιση των αναγκών της κοινωνίας σε συγκεκριμένες ειδικότητες και της δυναμικότητας των ανάλογων τμημάτων των ιδρυμάτων, έτσι ώστε να υπάρχει πληρέστερη απορρόφηση των αποφοίτων από την αγορά εργασίας.
Οι συνθήκες του άκρατου ανταγωνισμού που επικρατούν σήμερα, σε συνδυασμό με τη συνεχή και ιλιγγιώδη εξέλιξη της επιστήμης, οδηγούν στην ανάγκη της δια βίου εκπαίδευσης.
Επομένως όχι μόνο θα πρέπει να δοθεί έμφαση στην διεύρυνση και ποιοτική αναβάθμιση των μεταπτυχιακών προγραμμάτων, αλλά θα πρέπει να σχεδιαστεί και ένα σύστημα διαχρονικής επικαιροποίησης της γνώσης, έτσι ώστε οι απόφοιτοι να μπορούν να παρακολουθούν τις εξελίξεις στην επιστήμη τους και να μην αποδυναμώνονται και περιθωριοποιούνται από τον διαρκώς αυξανόμενο ανταγωνισμό.
Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η Παιδεία αποτελεί ένα ισχυρό συγκριτικό πλεονέκτημα της Ελλάδας, και να επενδύσουμε σοβαρά σε αυτό. Αν εμπεδώσουμε αυτή τη διαπίστωση, τότε δε θα βρισκόμαστε μπροστά σε δίλλημα για την ανεύρεση των κεφαλαίων για τη χρηματοδότηση του συστήματος Παιδείας! Η Παιδεία θα αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα στους σχεδιασμούς των προϋπολογισμών μας και όλοι οι άλλοι τομείς, θα έπονται. Προϋπόθεση όμως, για να συμβεί αυτό, είναι να πιστέψουμε στη δύναμη της Παιδείας. Κουβαλάμε μια βαριά ιστορική κληρονομιά από τους προγόνους μας που θα έπρεπε να σηματοδοτεί το δρόμο της ανάπτυξης που οφείλουμε να ακολουθήσουμε. Δε νοείται η χώρα που γέννησε τους πρωτοπόρους όλων των επιστημών, να έχει ένα τόσο απαράδεκτο σύστημα Παιδείας. Το ισοζύγιο ιδεών και τεχνογνωσίας της χώρας μας είναι θλιβερά ελλειμματικό, καθιστώντας την ως ένα άβουλο «μικροεισαγωγέα» γνώσεων.
Οραματίζομαι την Ελλάδα ως ένα απέραντο ακαδημαϊκό πάρκο, όπου θα ανθούν όλες οι επιστήμες και οι τέχνες, και θα αποτελεί παγκόσμιο πόλο έλξης όλων των επιστημόνων και των καλλιτεχνών. Να αναπτυχθεί μια «βαριά βιομηχανία της γνώσης», όπου τα προϊόντα της θα έχουν αναγνωρισμένη ονομασία προέλευσης και θα είναι ξεχωριστά για την ποιότητα και την ηθική τους υπόσταση. Η Ελλάδα να γίνει για τις επιστήμες και τις τέχνες, ότι είναι η Silicone Valley των Η.Π.Α. για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές! Το Cambridge, η Σορβόννη και το Harvard, θα ωχριούν μπροστά στο κύρος, την ποιότητα και την αρτιότητα των Ελληνικών πανεπιστημίων, που θα προάγουν όχι μονάχα την Επιστήμη, αλλά και την Αρετή.
Όλα αυτά βέβαια, με τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό σύστημα Παιδείας, ίσως να φαντάζουν σαν ένα απραγματοποίητο όνειρο. Όμως φρονώ ότι έχουμε ανάγκη από ένα μεγαλόπνοο όραμα για την Παιδεία, το οποίο θα μας βοηθήσει να βγούμε από το σημερινό τέλμα, ξεπερνώντας τους μίζερους διαχειριστικούς ακροβατισμούς, που καθηλώνουν τους ορίζοντες μας σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Ας μην ξεχνάμε ότι και η είσοδος της Ελλάδος στην ΟΝΕ, και η ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων, λίγα μόλις χρόνια πριν από την πραγματοποίησή τους, έμοιαζαν ακατόρθωτα. Όμως με στοχευμένη σχεδίαση και οργανωμένη δουλειά, πετύχαμε το ακατόρθωτο, με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Ας το επαναλάβουμε λοιπόν και στο χώρο της Παιδείας!

* * *

Ο τρίτος «πυλώνας» που επηρεάζει το σύστημα Παιδείας, είναι ο κοινωνικός περίγυρος, με τα πρότυπα και τις αξίες που προβάλλει και αναπαράγει.
Εδώ καθοριστικό ρόλο παίζουν οι θεσμοί, η λειτουργία των οποίων θα έπρεπε να αποτελεί παράδειγμα κοινωνικής συμπεριφοράς και προσφοράς, και να προτρέπει τους πολίτες να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο.
Ιδιαίτερα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), τα οποία, πλέον, ασκούν σημαντική επιρροή στη διαπαιδαγώγησή μας με τη διείσδυσή τους μέσα σε κάθε οικογένεια, θα πρέπει να ακολουθούν έναν αυστηρό κώδικα δεοντολογίας, για να διασφαλιστεί η χρησιμότητά τους ως κοινωνικό αγαθό και να αποτραπεί η χρήση τους ως μέσα μαζικής αποβλάκωσης και ως μέσα αθέμιτου πλουτισμού των ιδιοκτητών τους, όπως κατά κόρον συμβαίνει σήμερα! Η ποιοτική ψυχαγωγία, η αντικειμενική ενημέρωση και ο ηθοπλαστικός ρόλος δε θα στερήσει καθόλου από τα ΜΜΕ την ελευθερία της έκφρασης, σε αντίθεση με το σημερινό καθεστώς λειτουργίας τους, που είναι προσηλωμένο στην άνευ όρων μεγιστοποίηση των κερδών και στη δουλική εξυπηρέτηση σκοτεινών συμφερόντων!
Μεταρρύθμισης χρήζει και η λειτουργία των υπόλοιπων τριών εξουσιών: της εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας. Η θέσπιση κανόνων διαφάνειας, η δημιουργία μηχανισμών αποτελεσματικού ελέγχου της σωστής λειτουργίας τους, αλλά και η αναγκαιότητα ύπαρξης υπεύθυνου κοινωνικού ελέγχου, αναβαθμίζουν την ποιότητα του πολιτικού μας συστήματος και προάγουν την δημιουργία ευαισθητοποιημένων και ενεργών πολιτών, που αποτελούν την πεμπτουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Χρειαζόμαστε αξιόπιστα πρότυπα, που θα οδηγήσουν σε ένα βελτιωμένο αξιακό σύστημα και σε ένα νέο Υψηλό Ήθος της κοινωνίας μας.

Το σύστημα Παιδείας είναι ανατροφοδοτούμενο και οι παράγοντες του, αλληλοεπηρεαζόμενοι. Αυτό το γεγονός κάνει επιτακτική την ανάγκη της ταυτόχρονης μεταρρυθμιστικής προσπάθειας, σε όλα τα επίπεδα που προαναφέρθηκαν. Οι αποσπασματικές παρεμβάσεις, που δεν εντάσσονται στη λογική μιας ενιαίας πολυεπίπεδης στρατηγικής, είναι καταδικασμένες σε αποτυχία.
Είναι καιρός να καταστρώσουμε μια τέτοια στρατηγική για την Παιδεία μας και να προσπαθήσουμε να την εφαρμόσουμε, αν πραγματικά επιθυμούμε η κοινωνία μας να έχει ευοίωνο μέλλον, μέσα στον κυκεώνα των εξελίξεων που διαδραματίζονται στο παγκόσμιο προσκήνιο!

Αγροτικό Πρόβλημα: Μια διαφορετική προσέγγιση

Έ

χουμε συνηθίσει πλέον, κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, οι αγρότες να διαμαρτύρονται για την κακή διαχείριση των κοινοτικών επιδοτήσεων από την εκάστοτε κυβέρνηση, που συρρικνώνει τα – έτσι κι αλλιώς - πενιχρά εισοδήματά τους.

Το σενάριο αυτής της «φαρσοκωμωδίας» προβλέπει τα εξής:

Οι αγρότες πιέζουν την κυβέρνηση, αρχικά απειλώντας και μετά κλείνοντας τους δρόμους με τα τρακτέρ.

Τα τηλεοπτικά κανάλια γεμίζουν το ανιαρό πρόγραμμά τους, με ατέρμονες συζητήσεις, στις οποίες προσκαλούν τους «συνήθεις ύποπτους» προσκεκλημένους τους, άσχετα με το αν έχουν ή όχι ιδέα για το θέμα! 

Η κυβέρνηση αρχικά, ως άλλη Ζαν ντ’ Άρκ, ανθίσταται σθεναρώς, κουνώντας αγέρωχη το λάβαρο της «νομιμότητας και τη δικαιοσύνης»!

Τελικά όμως, υποκύπτει στις πιέσεις των αγροτών, πετώντας τους ένα ξεροκόμματο για να πάψουν να «γαβγίζουν»! Με αυτόν τον τρόπο εξαγοράζει τη σιωπή τους μέχρι την επόμενη χρονιά, όπου θα επαναληφθεί ακριβώς το ίδιο σενάριο!

Μέχρι τότε, όλοι είναι ευχαριστημένοι και νομίζουν ότι ζούνε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα….

Όμως είναι πράγματι αυτή η ουσία του Αγροτικού Προβλήματος στη χώρα μας;

Ποτέ, καμία κυβέρνηση, δεν προκάλεσε έναν σοβαρό διάλογο, για να μπορέσει να καταστρωθεί μια σοβαρή στρατηγική στον Αγροτικό Τομέα! Όλες οι πολιτικές που ακολουθούνται, είναι αποσπασματικές και έχουν πυροσβεστικό χαρακτήρα, αφού ως στόχο έχουν να κατευνάσουν τα πνεύματα σε περιόδους όξυνσης και όχι να δρομολογήσουν οριστικές λύσεις των προβλημάτων!

Η τακτική του «βλέποντας και κάνοντας» σε συνδυασμό με την πεποίθηση ότι «έχει ο θεός», αποτελούν τις μόνιμες πολιτικές πρακτικές όλων των κυβερνήσεων, που τις εφαρμόζουν με μουσική υπόκρουση το εκκωφαντικό ροχαλητό της εκάστοτε αντιπολίτευσης!  

Το ζήτημα της αγροτικής ανάπτυξης, εκ των πραγμάτων, είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της εθνικής μας οικονομίας, καθώς ο αγροτικός τομέας αποτελεί, μια από τις σπουδαιότερες πηγές παραγωγής πλούτου.

 Επομένως είναι τουλάχιστον απαράδεκτο να απουσιάζει μια σοβαρή και ολοκληρωμένη στρατηγική αγροτικής ανάπτυξης, που:

1^ον  να αναλύει τις συνθήκες και τις τάσεις που επικρατούν στην παγκόσμια αγορά,

2^ον  να προσδιορίζει επακριβώς τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας,

3^ον  να θέτει συγκεκριμένους στόχους, αφού πρώτα αναλύσει και συνδυάσει τους παραπάνω παράγοντες, και

4^ον να προτείνει μια σειρά εναλλακτικών τακτικών για την πραγμάτωση αυτών των στόχων!

Ο σχεδιασμός της Στρατηγικής για την Αγροτική Ανάπτυξη της χώρας, θα πρέπει να έχει τα εξής γενικά χαρακτηριστικά:

•  να στηρίζεται σε σοβαρές και αξιόπιστες επιστημονικές μελέτες που θα καταγράφουν την πραγματικότητα,

•  να διαπνέεται από το όραμα για βιώσιμη ανάπτυξη του αγροτικού τομέα,

•  να σέβεται και να εναρμονίζεται με το περιβάλλον,

•  να εξορθολογίζει το κόστος παραγωγής, στοχεύοντας στη μείωσή του,

•  να αποβλέπει στη βελτίωση της ποιότητας των αγροτικών προϊόντων,

•  να αποσκοπεί στην αναζωογόνηση της υπαίθρου και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής σ’ αυτήν, δημιουργώντας τις κατάλληλες υποδομές.

Όλα αυτά για να συμβούν, προϋποθέτουν τη συνειδητοποίηση ότι χρειάζεται να γίνουν, πρώτα από όλα, ριζικές αλλαγές στις αντιλήψεις και στη νοοτροπία μας.

Στην Ελλάδα μέχρι σήμερα, αγρότης γίνεται όποιος δεν έχει την ικανότητα να σπουδάσει ή τη δυνατότητα να μάθει μια τέχνη! Όμως οι νέες συνθήκες που διαμορφώνονται παγκοσμίως δεν θέλουν τον αγρότη ως έναν απλό «εργάτη γης», αλλά την ποιοτική αναβάθμισή του σε «επιχειρηματία στον πρωτογενή τομέα παραγωγής»!

Αυτό συμβαίνει γιατί:

•  Οι νέες πολύπλοκες τεχνολογίες στο μηχανολογικό εξοπλισμό της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, και οι σύγχρονες μέθοδοι φυτικής και ζωικής παραγωγής, απαιτούν  περισσότερο εξειδικευμένες γνώσεις από τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους.

•  Οι συνθήκες του παγκόσμιου ανταγωνισμού και η ανάγκη για συνεχή μείωση του κόστους παραγωγής, απαιτούν από τους αγρότες γνώσεις μάρκετινγκ και μάνατζμεντ.

•  Οι αγρότες θα πρέπει να αποκτήσουν γνώσεις σχετικά με την Κοινή Αγροτική Πολιτική (Κ.Α.Π.) και να έχουν συνεχή ενημέρωση για τα διάφορα ευρωπαϊκά αναπτυξιακά προγράμματα, για να μπορέσουν να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται.

•  Με δεδομένη τη διαρκή επιβάρυνση του περιβάλλοντος από την κακή χρήση των φυτοφαρμάκων και τις επιπτώσεις που επισύρουν στη δημόσια υγεία, οι αγρότες θα πρέπει να επιμορφώνονται πάνω σε θέματα περιβαλλοντολογικής αγωγής και οικολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας.

Όλα αυτά αποτελούν σημαντικά θέματα και πρέπει να περιλαμβάνονται ως αντικείμενα ενός κύκλου αγροτικών σπουδών, που όσοι τον παρακολουθήσουν, να μπορούν να έχουν το δικαίωμα για απόκτηση Άδειας άσκησης του αγροτικού επαγγέλματος!

Ένα άλλο ζήτημα που χωλαίνει την ανάπτυξη του Αγροτικού Τομέα, είναι η ασύδοτη δράση των μεσαζόντων που καπηλεύονται τον ιδρώτα των αγροτών. Σ’ αυτούς συγκαταλέγονται και πολλοί γεωπόνοι, που αντί να προσφέρουν τις καλές υπηρεσίες τους στους αγρότες, έχουν μετατραπεί σε «ντήλερς» των εταιρειών φυτοφαρμάκων!

 Πέρα από τις κατάλληλες νομοθετικές ρυθμίσεις, καθοριστικό χτύπημα στη δράση των μεσαζόντων, θα ήταν και η ριζική αναδόμηση των αγροτικών συνεταιρισμών, οι οποίοι από εφαλτήρια των «αγροτοπατέρων» για μεταπήδηση τους στην κεντρική πολιτική σκηνή, θα πρέπει να γίνουν πραγματικοί μηχανισμοί στήριξης του αγρότη. Ο ρόλος τους θα πρέπει να είναι η συλλογική διαπραγμάτευση των αγροτικών εφοδίων, με χαμηλότερο κόστος για τους αγρότες και η  πώληση των αγροτικών προϊόντων σε ευνοϊκότερες τιμές. Επίσης θα πρέπει να παρέχουν υλικοτεχνική υποστήριξη στους αγρότες, καθώς και επιστημονικές συμβουλές από ένα καλά οργανωμένο γεωτεχνικό επιτελείο. Σήμερα, δυστυχώς, η δράση τους δε διαφέρει πολύ, από τη δράση των άλλων μεσαζόντων!

Ορθολογικοποίηση πρέπει να γίνει και στις κρατικές επενδύσεις για τις μεγάλες αγροτικές υποδομές. Πρέπει επιτέλους γνώμονας να είναι οι πραγματικές ανάγκες της περιοχής και όχι τα συμφέροντα των αναδόχων εταιρειών των έργων!

Τέλος, σημαντικό ρόλο θα παίξουν και τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, που επιτέλους, εκτός από «βιομηχανίες» κατασκευής πτυχίων που δεν έχουν επαρκές αντίκρισμα στη γνώση, θα πρέπει να ασχοληθούν σοβαρά και με την αγροτική έρευνα, εκπονώντας μελέτες που θα βοηθήσουν την αγροτική ανάπτυξη!

Οι σκέψεις αυτές αναφέρονται εν συντομία, αποσκοπώντας να τονίσουν τα βασικότερα σημεία, στα οποία θα πρέπει να αναζητηθεί η ουσία του Αγροτικού Προβλήματος!  Η ανυπαρξία συγκροτημένης Αγροτικής Πολιτικής από τη μια μεριά και οι «παυσίπονες», πρόσκαιρες και αποσπασματικές διεκδικήσεις των αγροτών από την άλλη, δεν μπορούν να δώσουν αξιόπιστη και μακροπρόθεσμη λύση στο συνεχώς αυξανόμενο Αγροτικό Πρόβλημα!