Μια δική μου ματιά στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση...

Το Σύστημα έκαψε ένα ένα τα χαρτιά του : Σοσιαλδημοκρατία με Παπανδρεου-Βενιζέλο, Δεξιά με τον Σαμαρά, Ανανεωτική Αριστερά με τον Κουβέλη, Αριστερά με τον Τσίπρα.

Το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή αποτελούν τις καβάντζες του, τις οποίες μέχρι τώρα χρησιμοποιεί απλά ως μπαμπούλες, αλλά άμα χρειαστεί, θα τους δώσει πιο ενεργό (κυβερνητικό) ρόλο για τη σωτηρία του.

Το ΚΚΕ άλλωστε, τον έχει ξαναπαίξει αυτόν τον ρόλο το 1989, αλλά και στη συνέχεια, δρώντας ως διασπαστικό στοιχείο, σε όποια αυθόρμητη προσπάθεια ανένταχτων πολιτών κι αν επιχειρήθηκε, χρησιμοποιόντας τις προσφιλείς του τακτικές, του "καπελώματος" ή του "αφορισμού και της κατασυκοφάντησης"....

Ταυτόχρονα, εισάγονται στο προσκήνιο νέες καρικατούρες, σαν τον Λεβέντη, που προαλείφονται για "τσόντα" σε μια νέα ενδεχόμενη "οικουμενική κυβερνhτική κουρελού" που πιθανόν σύντομα θα δούμε να εξυφαίνεται.

Για τον ίδιο σκοπό, το Σύστημα νεκρανασταίνει και άλλα θλιβερά καραγκιοζάκια που παρέλασαν από την πολιτική σκηνή της δύσμοιρης χώρας μας, και τα ΜΜΕ του Συστήματος ρίξαν όλα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω τους. Αναφέρομαι στο come back του Καρατζαφέρη, του Ψωμιάδη, του Πολύδωρα, του Νικολόπουλου, με ολίγον άρωμα και από βασιλιά!

Ταυτόχρονα μετασχηματιζονται αποτυχημένα σχήματα, όπως αυτό του Ποταμιού, με τον υπερπροβεβλημένο βουτυρομπεμπέ Θεοχάρη να παίρνει εντολή να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες, αφού το εγχείρημα με τον Θεοδωράκη δεν περπάτησε...

Και μέσα σ' αυτό σκηνικό αναρωτιέται κανείς: Υπάρχει ελπίδα;;;

Πάντως να είστε βέβαιοι ότι αν υπάρχει ελπίδα, δε θα έρθει από μακρυά, αλλά από εμάς τους ίδιους, αν αποφασίσουμε να τους στείλουμε όλους αυτούς στον γεροδιάολο!

Παντελίσιους Κυκεώνας, ο αρχαιοελληνικός!

Αν ισχύει η Ιπποκράτειος ρήση: “Η τροφή σου να είναι το φάρμακό σου και το φάρμακό σου να είναι η τροφή σου”, τότε έχω την τιμή να σας παρουσιάσω το απόλυτο διατροφικό φάρμακο!
Το όνομά του είναι: «Λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκρανιολειψανοδριμυποτριμματοσιλφιολιπαρομελιτοκατακεχυμενοκιχλεπικοσσυφοφαττοπεριστεραλεκτρυονοπτοπιφαλλιδοκιγκλοπελειολαγωοσιραιοβαφητραγανοπτερυγών»! Ουφ! Το έγραψα! Οι φίλοι όμως το φωνάζουν και Κυκεώνα!
Αυτή η μακρόσυρτη ονομασία αναφέρεται στις "Εκκλησιάζουσες" του Αριστοφάνη στον στίχο 1169. Σήμερα, φιγουράρει στο ΒιΒλίο των Ρεκόρ "Guinness" ως η μεγαλύτερη λέξη στον κόσμο. Καλύτερα όμως να τη μαγειρεύεις, παρά να την προφέρεις αυτή την αρχαιοελληνική συνταγή, και ακόμη καλύτερα... να τη γεύεσαι!!!
Έψαξα στο ίντερνετ και σε άλλες πηγές για να βρω την αυθεντική συνταγή, αλλά μάλλον ακριβής τέτοια συνταγή δεν υπάρχει.... Οι κυκεώνες υπήρξαν φαγητά που αποτελούνταν από πολλές τροφές, ένα συνονθύλευμα δηλαδή συστατικών, στοιχείων και γεύσεων, που έρχονταν μεταξύ τους σε ισορροπία, μαγειρεύονταν σε μεγάλες ποσότητες για τα δημόσια γεύματα, τις θρησκευτικές εκδηλώσεις ή τις συναθροίσεις μετά από μάχες και σε μικρές μερίδες χόρταιναν γρήγορα και υγιεινά τους πάντες.
Έτσι αποφάσισα να φτιάξω τη δική μου εκδοχή της συνταγής του Κυκεώνα, στον οποίο πρόσθεσα την προσωνυμία Παντελίσιους, έτσι για να ξεχωρίζει η πατρότητά του!
Βλέποντας τα συστατικά του, καταλαβαίνετε αμέσως την διατροφική του αξία, χωρίς να χρειάζεται να είστε ειδικοί....
Με την πλούσια γευσιγνωστική μου εμπειρία, που χάρισε στον ουρανίσκο μου ανείπωτες ηδονές και αμέτρητες συγκινήσεις, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι και γευστικά είναι απλά υπέροχος!!!
Κι επειδή θα πρέπει να μοιραζόμαστε τα "μυστικά" που μας κάνουν πραγματικά καλό, σας αποκαλύπτω τον τρόπο που θα μπορέσετε κι εσείς να μαγειρέψετε αυτόν τον διατροφικό θησαυρό!

 

Κυκεώνας Παντελίσιους

 Υλικά (για 12 μερίδες)

- 3μέτρια Κρεμμύδια ξερά ψιλοκομμένα

- 5 σκελίδες Σκόρδο ψιλοκομμένο

- 2 καρότα μέτρια κομμένα κυβάκια

- 300 γρ. φακές

- 250 γρ. φαγόπυρο

- 150 γρ. φασόλια μαυρομάτικα

- 200 γρ. σιτάρι

- 230 γρ. μανιτάρια ολόκληρα (μία κονσέρβα)

- 70 γρ, Κάσιους

- 70 γρ. φουντούκια

- 50 γρ. φιστίκια αποφλοιωμένα, ανάλατα και άψητα

- 80 γρ. αμύγδαλα αποφλοιωμένα, άψητα κι ανάλατα

- 70 γρ σταφίδα σουλτανίνα

- 150 γρ. κολοκύθα πορτοκαλί κομμένη σε κυβάκια

- 1 πιπεριά κόκκινη κομμένη σε τετραγωνάκια

- 1 πιπεριά πράσινη κομμένη σε τετραγωνάκια

- 200 γρ. αρακά

- 200 γρ. καλαμπόκι

- 1 κούπα κρασί κόκκινο

- 1 ½ κούπα ελαιόλαδο

- 4 φύλλα δάφνη

- πιπέρι κόκκινο γλυκό

- μπούκοβο γλυκό

- αλάτι

- 9 ποτήρια νερό περίπου

 

Εκτέλεση
Σε μια μεγάλη κατσαρόλα ζεσταίνουμε το λάδι σε δυνατή φωτιά και ρίχνουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο. μόλις μαλακώσει το κρεμμύδι ρίχνουμε τα καρότα, τις φακές, το φαγόπυρο, τα φασόλια, το σιτάρι, τα κάσιους, τα φουντούκια, τα φιστίκια, τα αμύγδαλα, τα μανιτάρια, τη δάφνη και το νερό. Μόλις αρχίζει να βράζει, χαμηλώνουμε τη φωτά στο μέτριο και τα αφήνουμε να μαγειρευτούν για 40 λεπτά ανακατεύοντας ανά διαστήματα ώσπου να πιουν τα υγρά τους. Κατόπιν προσθέτουμε τις πιπεριές, τον αρακά, το καλαμπόκι, τις σταφίδες, το αλάτι, το κόκκινο πιπέρι, το μπούκοβο και το κρασί και τα αφήνουμε για άλλα 15 λεπτά περίπου.

Καλή σας όρεξη
Έρρωσθε και ευδαιμονείτε
 

Το μεγαλύτερο λεσβιακό show που είδαμε ποτέ!

 

Πολύ ωραίο το παγκόσμιο τηλεοπτικό σόου, που έστησε το παπαδαριό στη Λέσβο!

Μέχρι και κλήρωση δώρων είχε για τους δύσμοιρους πρόσφυγες! Όπως σε όλες τις αναλόγου επιπέδου πρωινάδικες, μεσημεριανάδικες ή ξενυχτάδικες εκπομπές, κληρώνονται δωροσυσκευές, τριήμερα διακοπών σε χλιδάτα ξενοδοχεία και σέτ καλλυντικών για την περιποίηση του σώματος, έτσι και στο διαχριστιανικό "σόου Αγάπης" της Λέσβου, 12 υπερτυχεροί πρόσφυγες που κληρώθηκαν, κέρδισαν από μία παροχή ασύλου από το Βατικανό, all inclusive, συμπεριλαμβανομένης και της αεροπορικής μεταφοράς με το χλιδάτο jet του Πάπα!

Το μεγαλύτερο δώρο που δόθηκε ποτέ σε τέτοιου είδους εκπομπή!

Η δε τηλεθέαση έσπασε κάθε προηγούμενο!

Εκατοντάδες τηλεοπτικά συνεργεία ήρθαν να μεταδώσουν σε όλο τον κόσμο πόσο "φιλεύσπλαχνοι" και "ψυχοπονιάρηδες" είναι ο ζάμπλουτος και πανίσχυρος Ποντίφικας, και οι ουκ ευκαταφρόνητοι ομόλογοί του δισεκατομμυριούχοι, ο Οικουμενικός Πατριάρχης και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος άμα λάχει να 'ούμ', (που θα έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυνν)!

Χαιρέτησαν με χαμόγελα τους πολεμοκαμμένους πρόσφυγες... Πέταξαν, με περισσή υποκρισία, στεφάνια στο Αιγαίο για όσους πνίγηκαν, νταχτάρισαν στον αέρα μωρά προσφυγόπουλα, (που κάνει και καλό εφέ στην τηλεόραση), χάιδεψαν κεφάλια, σήκωσαν μπουκάλια με νερό που έπεσαν από τα χέρια δυστυχισμένων μανάδων, έψαλαν τζάμπα ύμνους και διάβασαν ανέξοδες ευχές στον Πανάγαθο!

Ο Πάπας μάλιστα είπε και "Ευχαριστώ την Ελλάδα" στα ελληνικά, που μου θύμισε εκείνο το "Καλό Κουράγιο" του Όλι Ρεν, όταν αποφάσισε η Τρόικα να μας "σώσει"...

Να δείτε που μετά από τέτοιο αβαντάρισμα, θα πάρουμε και το Νόμπελ Ειρήνης, και θα καμαρώνουμε σαν γύφτικα σκεπάρνια...

Και βέβαια, όπως γίνεται πάντα μετά από κάθε τηλεοπτικό σόου, οι προβολείς σβήνουν, οι κάμερες φεύγουν και οι δύστυχοι πρόσφυγες, αλλά και οι ντόπιοι κάτοικοι του νησιού και της χώρας, θα συνεχίσουν να δυστυχούν, να πνίγονται στις σαπόβαρκες των δουλεμπόρων και να παλεύουν καθημερινά για μια άθλια επιβίωση, ενώ το παπαδαριό θα ζει μέσα στη χλιδή, την ισχύ και τον πλούτο...

Πόση ξετσιπωσιά και υποκρισία πια;;;

Η Κρίση με μια αισιόδοξη ματιά...

Μήπως τελικά η Κρίση δεν είναι Κόλαση, αλλά η επίπονη διαδρομή για να φτάσουμε στον "Παράδεισο";
Για σκεφτείτε λίγο:
- Με την Κρίση διαπιστώσαμε την ξευτίλα του πολιτικού μας συστήματος και αποκαλύφθηκε πόσο σάπιο και αντιδημοκρατικό είναι!

- Με την Κρίση ξεβρακώθηκαν όλοι οι "εθνοσωτήρες" και αποκαλύφθηκε ποιοί πραγματικά είναι και ποιές είναι οι αληθινές προθέσεις τους!

- Με την Κρίση αποκαλύφθηκαν ποιοί είναι οι πραγματικοί φίλοι μας και ποιοι οι εχθροί μας!

- Με την Κρίση, ξεθάφτηκαν οι αδυναμίες της οικονομίας μας, που είχαν σκεπαστεί κάτω από ένα παχύ στρώμα επίπλαστης ευημερίας, με το οποίο κάποιοι επίτηδες μας σκέπασαν για να μας τυφλώσουν!

- Με την Κρίση ανοίξανε τα μάτια μας και είδαμε στον καθρέφτη της ψυχής μας, χωρίς φτιασιδώματα, τον παραμορφωμένο μας εαυτό, που μπορεί αρχικά να μας σόκαρε, αλλά σιγά-σιγά ξεπερνούμε το πρώτο μούδιασμα και πλέον ξέρουμε τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε!

- Με την Κρίση, ανακαλύψαμε τον συνάνθρωπό μας που μάς έχει ανάγκη, και ενεργοποιήσαμε τα συναισθήματα αλληλεγγύης, συμπαράστασης και εθελοντική προσφοράς, που πάντα τα ενείχαμε, αλλά κείτονταν απενεργοποιημένα στα βάθη της συνείδησής μας!

- Με την Κρίση γίναμε πιο συνετοί, αρχίσαμε να εκτιμούμε τα αγαθά, να σεβόμαστε τον κόπο που απαιτείται για να αποκτηθούν, να αναζητούμε τρόπους δικής μας συμμετοχής στη δημιουργία τους!

- Με την Κρίση αποκαταστούμε σταδιακά την τραυματική σχέση μας με τη Μητέρα Γη, την οποία τόσο πληγώσαμε, και προσπαθούμε να βρούμε τρόπους για να επανασυνδεθούμε αρμονικά μαζί της!

- Με την Κρίση διαπιστώσαμε το πολιτισμικό μας έλλειμμα, την καλλιεργούμενη υποκουλτούρα, που για χρόνια διάβρωνε τις συνειδήσεις μας, στοχεύοντας να μας μεταλλάξει σε υπανθρώπους, χωρίς συναισθήματα, χωρίς αισθητική, χωρίς ανεξάρτητη και δημιουργική σκέψη!

- Με την Κρίση, διαφάνηκαν όλα τα κακώς κείμενα στους θεσμούς μας, στην οργάνωση της κοινωνίας μας, στις σχέσεις πολίτη και κράτους!

- Με την Κρίση αρχίσαμε να μιλάμε για πραγματική Δημοκρατία, να επανανακαλύπτουμε μία-μία τις Αρχές της και την ουσία της, να γεννιέται μέσα μας και να δυναμώνει το αίτημα να την ξαναποκτήσουμε!

Μήπως τελικά με την Κρίση, ίσως καταφέρουμε να ξαναγίνουμε πραγματικοί Έλληνες, με την πολιτισμική και πανανθρώπινη έννοια του όρου, δηλαδή να αποκτήσουμε και πάλι Ελληνική Παιδεία η οποία ενέχει τις τρεις βασικές ποιότητες του Έλληνα Ανθρώπου: την Φιλοσοφία, την Φιλοκαλλία και την Φιλοπατρία;;;

Σηκωθείτε από τους καναπέδες, αλλά να κάνετε τι;

Πολύ συχνά, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, ακούμε διάφορους τηλεοπτικούς και διαδικτυακούς «τελάληδες» και αυτόκλητους «αφυπνιστές συνειδήσεων», να μας προτρέπουν να «ξυπνήσουμε» και «να σηκωθούμε από τους καναπέδες».
Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά θα ήταν πιο χρήσιμο να μην σταματούσαν απλώς στην «αφύπνιση» ή στην «έγερση», αλλά να επικέντρωναν κυρίως στο τι πρέπει να κάνουμε μετά, αφού αφυπνιστούμε και εγερθούμε…
Συνήθως μας λένε να βγούμε στους δρόμους, να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε, να απαιτήσουμε, να διαδηλώσουμε, να απεργήσουμε, να καταψηφίσουμε κάποιους ή να υπερψηφίσουμε κάποιους άλλους…
Ε λοιπόν όλα αυτά είναι εξίσου παθητικές στάσεις, και δεν διαφέρουν πολύ από το μακάριο θρόνιασμά μας στους καναπέδες!
Είναι παθητικές στάσεις, γιατί ΔΕΝ δρούμε μόνοι μας, αλλά ζητούμε από κάποιους άλλους να δράσουν για μας! Αναζητούμε «Σωτήρες» που θα μας σώσουν και δεν απευθυνόμαστε με τον τρόπο που πρέπει στον έναν και μοναδικό Σωτήρα: τον ίδιο μας τον εαυτό!
Στο μυαλό μας έχουμε ταυτίσει τον ρόλο του Πολίτη, με αυτόν του απλού ψηφοφόρου, δηλαδή του τελικού επιλογέα προσώπων, που ήδη κάποιοι άλλοι έχουν επιλέξει να μπουν στα ψηφοδέλτια και που θα παίρνουν αποφάσεις για μας, χωρίς να μας ρωτάνε ποτέ!
Όμως ο πραγματικός ρόλος του πολίτη, δεν είναι καθόλου αυτός!
Ο πολίτης στην πραγματική δημοκρατία, δεν είναι απλός παθητικός δέκτης ή στην καλύτερη περίπτωση επικυρωτής αποφάσεων που άλλοι παίρνουν γι αυτόν!
Ο πολίτης είναι καθημερινά ενεργό στοιχείο της πολιτικής ζωής! Βιώνει τα προβλήματα της κοινωνίας, διαπιστώνει τις ατέλειές της, αναζητεί λύσεις, τις σχεδιάζει, τις οργανώνει και τις υλοποιεί! Είναι αυτουργός της ζωής του και όχι πεδίο εκτέλεσης αλλότριων αποφάσεων!
Στην πραγματική δημοκρατία, δεν υπάρχει ο πολίτης και το κράτος ως δύο διαφοροποιημένες και συχνότατα αλληλοσυγκρουόμενες έννοιες.
Στη δημοκρατία ο πολίτης ΕΙΝΑΙ το κράτος!
Δεν το υποκαθιστά, αλλά το στελεχώνει, το ορίζει, του δίδει εντολές και το ελέγχει ανά πάσα στιγμή, πόσο πιστά εκτελεί τις εντολές του!
Αυτό λοιπόν θα πρέπει να κάνουμε όλοι οι πολίτες!
Να συνειδητοποιήσουμε το ρόλο μας, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτόν, και να γίνουμε Ενεργοί Πολίτες!
Εμείς εδώ στη Λάρισα πειραματιστήκαμε πάνω σ’ αυτό, και δημιουργήσαμε το κίνημα των ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΛΑΡΙΣΑΣ, και πετύχαμε ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ αποτελέσματα! Αντί να γκρινιάζουμε, να μουρμουρίζουμε και να αναθεματίζουμε το κράτος και τις τοπικές αρχές ζητώντας να επέμβουν άλλοι για να διορθώσουν τα κακώς κείμενα που σε αφθονία υπάρχουν γύρω μας, αποφασίσαμε να επέμβουμε μόνοι μας! Εντοπίσαμε προβλήματα, σκεφτήκαμε λύσεις, τις σχεδιάσαμε, τις οργανώσαμε και τις υλοποιήσαμε με τις δικές μας δυνάμεις, χωρίς μάλιστα να ζητήσουμε χρηματοδοτήσεις, κρατικές επιχορηγήσεις και άλλα αδιαφανή στην προέλευση και στον τελικό σκοπό τους μέσα! Με τις δικές μας πενιχρές, αλλά όπως αποδείχθηκε, αν χρησιμοποιηθούν σωστά, ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΕΣ δυνάμεις, καταφέραμε να παρέμβουμε δυναμικά και αποτελεσματικά σε πολλές σφαίρες της κοινωνικής μας ζωής, την κοινωνική αλληλεγγύη, τον πολιτισμό, την εκπαίδευση, την οικολογία, την κοινωνική πρόνοια, την υγεία, την ποιοτική ψυχαγωγία, κ.α. Αν μπείτε στην ιστοσελίδα μας www.energw.gr και στην ομάδα μας στο facebook ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΛΑΡΙΣΑΣ, θα δείτε τις αρχές μας και όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων μας το οποίο διαρκώς εμπλουτίζεται και διευρύνεται!
Όμως δε φτάνει μόνο αυτό!
Δε θέλουμε να είμαστε απλώς μια εξαίρεση, δυναμικών και χρήσιμων πολιτών μεν, αλλά σταγόνα μέσα στη θάλασσα της αδιαφορίας και της αδράνειας…
Θέλουμε το επιτυχημένο πείραμά μας, να αγκαλιάσει ολόκληρη την κοινωνία, να ενεργοποιήσει τις εν υπνώσει δυνάμεις της, και να λειτουργήσουμε ως πρότυπο οργάνωσης για να χτίσουμε μια πραγματικά δημοκρατική κοινωνία, με ενεργούς πολίτες, και όχι υπάκουους υπηκόους!
Τότε θα έχει δικαιωθεί το εγχείρημά μας, και θα δούμε αυτό που σήμερα φαντάζει αδιανόητο, να είναι πραγματικότητα:  Μια πραγματικά δημοκρατική και προοδεύουσα Ελλάδα!

ΣΚΕΨΕΙΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΟΜΠΗΙΑΣ

Η Ελλάδα που ξέραμε πριν από την κρίση, σίγουρα δεν ήταν η Ελλάδα που άξιζε στην περίλαμπρη ιστορία της. 

Και τότε κάποιοι λέγαμε ότι τα πάντα πρέπει να αλλάξουν.... 

Και να που αλλάξανε! 

Αλλάξανε όμως προς το πολύ χειρότερο...

Σίγουρα και πριν την κρίση, κάναμε εγκληματικά λάθη, ατασθαλίες, δεν οργανώσαμε το κράτος μας, δεν αξιοποιήσαμε όπως έπρεπε τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές, δεν κάναμε τις πρέπουσες υποδομές, δεν...., δεν....

Όμως δεν αυτοκτονούσαμε!

Δεν μας είχε κοπεί το χαμόγελο!

Δεν είχαμε αυτό το ψυχοπλάκωμα που τείνει να γίνει μόνιμο υπόστρωμα στη διάθεσή μας...

Κάναμε όνειρα για το μέλλον, έστω κι αν ήταν άπιαστα...

Τώρα... απόλυτο σκοτάδι! 

Κανείς δε βλέπει καμία προοπτική... 

Κανένας πλέον δεν ελπίζει...

Αυτό χάσαμε... Την ελπίδα!!! 

Κάποιοι μας τάξανε πως έρχεται, αλλά μας εξαπάτησαν κι αυτοί...

Δε λέω να γυρίσουμε στα παλιά, αλλά χωρίς όραμα κι ελπίδα, δε θα μπορέσουμε να ζήσουμε!

Και μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά δε μας βλέπω να επιβιώνουμε! 

Ως κράτος, όχι ως έθνος... 

Το ελληνικό έθνος μπόρεσε να επιβιώσει και χωρίς ελληνικό κράτος, για αιώνες, και για χιλιετίες ακόμα... 

Επιβίωσε από κατακτητές Ρωμαίους, Βυζαντινούς, Οθωμανούς...

Δεν ξέρω, ίσως αυτός ο θάνατος του ελληνικού

 κράτους, μακροπρόθεσμα να είναι μία ευκαιρία για μια πραγματική αναγέννηση του ελληνικού πολιτισμού, σε πιο υγιείς βάσεις.... Ίσως...

Δε νομίζω όμως πως εμείς θα την προλάβουμε... 

Θα ζήσουμε από δω και πέρα την φθορά, την καταπίεση, τη σήψη, τη σκλαβιά...

Με πνιγμένους λυγμούς ψιθυρίζω τους στίχους του ποιητή, "...αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που χάνεις...".

Τα Χρυσά Αυγά και η "Δημοκρατική" ομελέτα!

Έχω τη γνώμη, ότι η Χρυσή Αυγή είναι άλλο ένα κόλπο του Συστήματος! Κατασκευάστηκε από το Σύστημα, για να στρέψουμε την οργή μας εκεί, και να τη γλιτώσουν οι υπόλοιποι κεκαλυμμένοι φασίστες! Γι αυτό όλοι την "απομονώνουν", όλοι την καταδικάζουν λεκτικά, την (ψευτο)ποινικοποιούν σαν εγκληματική οργάνωση, αλλά παρόλα αυτά δεν την κηρύττουν παράνομη και την αφήνουν να υπάρχει και να βασιλεύει στο κοινοβούλιο και να λαμβάνει νόμιμα μέρος στις εκλογές!
Άραγε γιατί;;;
Γιατί η ύπαρξη της απροκάλυπτα ναζιστικής και φασιστικής ΧΑ, αναγορεύει όοοοολους τους άλλους σε "δημοκρατικό τόξο"! Ποιους; Τους Σαμαράδες, τους Βενιζέλους, τους Παπανδρέηδες, τους Μητσοτακαίους, τους Βορίδηδες, τους Γεωργιάδηδες, τα κάθε είδους και συνομοταξίας σταλινικά απολιθώματα, και δε συμμαζεύεται...
Όλοι αυτοί είναι "Δημοκράτες", χάρη στην ύπαρξη της Χρυσής Αυγής!
Αλλά το πιο επικίνδυνο είναι άλλο...
Προσέξατε τι κασέτα βάλανε να παίζει το γραμμόφωνο της Χρυσής Αυγής:
"Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Λευτεριά από τους ξένους δανειστές, όχι στην αναγνώριση του απεχθούς χρέους, κτλ," ...
Ταυτόχρονα το "Δημοκρατικό τόξο" λέει ότι τα μνημόνια είναι ευλογία, οι γερμανοί είναι φίλοι μας, οι ξένοι μας πηδάνε για το καλό μας, το ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας μας είναι εξυγίανση, είμαστε άχρηστοι και τεμπέληδες γι αυτό καλά μας κάνουν οι ξένοι, κτλ...
Ξέρετε που αποσκοπούνε με αυτά;
Όποιος θα μιλάει για Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Αυτοδιάθεση, κτλ, θα θεωρείται φασίστας και (κρυφο)Χρυσαυγίτης, (εφόσον λέει τα ίδια που λένε και οι Χρυσαυγίτες), και όποιος υπερασπίζεται τα μνημόνια και την εθελοδουλία στους ξένους τοκογλύφους, να θεωρείται "ρεαλιστής", "πατριώτης" και "δημοκράτης"!
Το ίδιο έργο το ζήσαμε και μετά τον εμφύλιο, που όποιος απλός, κανονικός άνθρωπος, είτε αριστερός είτε δεξιός, μιλούσε για Ελευθερία, Δημοκρατία, Ισότητα, κτλ θεωρούνταν Κομμουνιστής ή κρυφοκομμουνιστής και διώκονταν βάναυσα! Άσχετα αν δεν είχε καμία σχέση με τον κομμουνισμό!
Παρόμοιες καταστάσεις θα ζήσουμε και τώρα, απλά αντί για κομμουνιστής, ο κάθε αγνός πατριώτης, θα "βαφτίζεται" ως φασίστας Χρυσαυγίτης! Να μου το θυμηθείτε!

Ζητείται Όραμα, επειγόντως!

Εάν ζούσε ο Καποδίστριας, θα κατέθετε την ακόλουθη πρόταση:
- Επειδή η Ελλάδα αποτελεί το λίκνο του πολιτισμού με τη σημαντικότερη προσφορά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, θα πρότεινε ώστε η Ελλάδα να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Πατρίδα του Πολιτισμού, να αποτελεί ουδέτερη προστατευμένη ζώνη υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, και να βοηθηθεί από όλες τις χώρες ώστε να μετατραπεί σε ένα απέραντο Πάρκο Πολιτισμού, Επιστημών, Καλών Τεχνών, Αθλητισμού, Φιλοσοφικού Στοχασμού, Οικολογίας και Εξευγενισμού της Ύπαρξης του Ανθρώπου. Να τελούνται μόνιμα εδώ οι Ολυμπιακοί Αγώνες, όμως με το ήθος και την αυθεντικότητα που είχαν στην αρχαιότητα. Να εξελιχθεί με την συνεισφορά όλων η Ελλάδα ως το Πάνθεον όλων των τεχνών και των επιστημών, ένα τέλειο εργαστήριο έρευνας και προαγωγής των ανθρώπινων θετικών δυνατοτήτων, ώστε να έρχονται από όλο τον κόσμο νέοι άνθρωποι και καλλιτέχνες για να σπουδάζουν, να δημιουργούν και να εμπνέονται, από τον τόπο όπου γεννήθηκαν τα πάντα!
Ο Καποδίστριας ήταν ο αρχιτέκτονας του Συντάγματος της Ελβετίας που είναι το δημοκρατικότερο του κόσμου, και εμπνευστής της Ελβετικής Ουδετερότητας ως παγκόσμιο τραπεζικό κέντρο...

Θα μου πείτε: Τι μας λες ρε Νικόλα τέτοιες ώρες...
Όμως αν κατρακυλήσαμε τόσο χαμηλά, οφείλεται στο ότι είχαμε παντελή απουσία ενός μεγαλόπνοου Οράματος, που να μας εμπνέει και να ενεργοποιεί αυτές τις αγαθές δυνάμεις που κουβαλάμε στο Είναι μας, και που όποτε καταφέραμε να ενεργοποιήσουμε, ...απλά μεγαλουργήσαμε!
Τώρα που πατώσαμε, τώρα που γκρεμίζεται αυτό το σαθρό οικοδόμημα που κάποιοι λάθρα χτίσανε και όλοι μας ασυγχώρητα ανεχτήκαμε ή και συνδράμαμε, τώρα ακριβώς είναι η ώρα να υιοθετήσουμε ένα Μεγάλο Όραμα για να αναγεννηθεί κάτι σπουδαίο από τις στάχτες μας και κάτι που να είναι αντάξιο της ιστορίας μας!

Οκ, να μείνουμε Ευρώπη! Όμως ποια Ευρώπη;

 

Έτσι για εισαγωγή, να σας θυμίσω δύο αριστουργήματα, ένα του κινηματογράφου και ένα της λογοτεχνίας: Το περίφημο θρίλερ του Άλφρεντ Χίτσκοκ «Ψυχώ», και το αριστουργηματικό μυθιστόρημα του  Όσκαρ Γουάιλντ, «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ». Στο πρώτο, ο σχιζοφρενής Νόρμαν Μπέητς, ιδιοκτήτης ενός απομονωμένου μοτέλ, έχει στην ντουλάπα του τη μούμια της πεθαμένης από χρόνια μητέρας του, αρνούμενος να δεχτεί ότι πέθανε, και διαπράττει μια σειρά από φόνους μεταμφιεσμένος σε κείνη… Στο δεύτερο, η συγκλονιστική ιστορία του ηδονοθήρα Ντόριαν, ο οποίος, συνεπαρμένος από το εξαιρετικά όμορφο πορτρέτο που του φιλοτεχνεί ο ζωγράφος Μπάζιλ  Χόλγορτ, πουλάει την ψυχή του στον διάβολο με αντάλλαγμα την αιώνια νεότητα και το αιώνιο κάλλος. Ο Ντόριαν θα παραδοθεί σε έναν ακόλαστο τρόπο ζωής, τον οποίο κρατά κρυφό από την υψηλή κοινωνία, στα μάτια της οποίας παραμένει ένας τζέντλεμαν. Σε αντίθεση με το άψογο παρουσιαστικό του, το πορτρέτο φέρει τα σημάδια της φθοράς του και αποτυπώνει όλη την ασχήμια των πράξεων του, που το κάνουν αποκρουστικό …. Κάπου ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο αριστουργήματα, νομίζω ότι βρίσκεται η Ευρώπη σήμερα και αυτοί που αγωνιούν μήπως και φύγουμε από αυτήν! Η σημερινή Ευρώπη δεν είναι η Ευρώπη που ήταν κάποτε… Δεν είναι η Ευρώπη της τεχνολογικής υπεροχής, που ξεχώριζε σε έναν κόσμο τεχνολογικά αναλφάβητο… Δεν είναι η Ευρώπη, η οποία χάρη στην άγρια εκμετάλλευση, το κυριολεκτικό ξεζούμισμα των αποικιών της ανά τον κόσμο, είχε καταφέρει να φτιάξει μια επίπλαστη ευημερία και μία ανάπτυξη που ηθικά δεν της ανήκε… Δεν είναι η Ευρώπη η οποία χάρη σ’ αυτήν την κλεμμένη ευημερία είχε αναπτύξει τον καλλιτεχνικό και αθλητικό πολιτισμό, την άρτια κοινωνική οργάνωση, το κράτους δικαίου (στο εσωτερικό της βέβαια μόνο, γιατί για τους «άλλους» είχε εφεύρει το σκληρό Αγγλικό Δίκαιο)…. Όσο κι αν δε μας αρέσει, η Ευρώπη αυτή είναι παρελθόν! Αυτή που προσπαθούν να τη διατηρήσουν ζωντανή,  όπως ο Νόρμαν Μπέητς τη μητέρα του στο «Ψυχώ», ματαιοπονούν! Η Ευρώπη της ευημερίας, του πολιτισμού, της δημοκρατίας, της κοινωνικής ευαισθησίας (στο εσωτερικό της μόνο βέβαια), ουσιαστικά δεν υπάρχει πια! Είναι μια γριά, κακάσχημη, ανήμπορη, σαν στο «Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ», που έχει ασχημύνει από τις αμαρτίες της, τις οποίες όμως δεν μπορεί να δει όταν γυαλίζεται στον καθρέφτη της, και νομίζει πως είναι ακόμα νέα, όμορφη και δυνατή παιδούλα… Η Ευρώπη και η πνευματική κόρη της η Αμερική, είναι ένα σαθρό κουφάρι που θα διαλυθεί και θα γίνει σκόνη μόλις έρθει σε επαφή με τον αέρα, κι ας δημιουργεί ακόμα την ψευδαίσθηση σε κάποιους, πως διατηρείται… Ο κόσμος όλος βρίσκεται σε ανακατάταξη!  Νέες δυνάμεις έχουν προκύψει, κι αυτές έχουν προοπτική να κυριαρχήσουν, και να παραγκωνίσουν τις μέχρι σήμερα κυρίαρχες δυνάμεις! Και η τραγική ειρωνεία είναι, πως αυτές οι νέες δυνάμεις, που θα τελειώσουν την ισχύ του παλιού κραταιού Δυτικού Κόσμου, είναι δικά του δημιουργήματα! Ή σωστότερα, είναι δημιουργήματα της απληστίας του. Η Ευρώπη και ο υπόλοιπος λεγόμενος Δυτικός Κόσμος, στην φρενίτιδα που προκαλεί ο νεοφιλελευθερισμός και η δίψα για όλο και περισσότερα παράλογα και αχαλίνωτα κέρδη, οδήγησαν στην παγκοσμιοποίηση της παραγωγής στην εγκατάσταση των παραγωγικών μονάδων σε περιφερειακές χώρες του «Τρίτου Κόσμου», γιατί είχαν φτηνό εργατικό δυναμικό, φτηνές πρώτες ύλες και ευνοϊκή φορολογική και περιβαλλοντική νομοθεσία, και άρα ελαχιστοποιούσε το κόστος παραγωγής και μεγιστοποιούσε τα κέρδη της… Αυτός όμως ήταν και ο λάκκος που ο ίδιος ο Δυτικός Κόσμος έσκαψε, και έπεσε ο ίδιος μέσα… Οι χώρες αυτές πήραν το know how από τις πολυεθνικές, έμαθαν τη δουλειά, έμαθαν να οργανώνονται, έγιναν σιγά- σιγά καλύτεροι από τους δασκάλους τους, και σύντομα όχι απλά θα τους ξεπεράσουν (αν δεν το έχουν κάνει ήδη), αλλά και θα κυριαρχήσουν σε όλο τον κόσμο! Θα πάρω ως παράδειγμα το συνασπισμό που έχουν σχηματίσει οι ισχυρότερες από αυτές τις Νέες Τεχνολογικά και Οικονομικά Ταχέως Αναπτυσσόμενες Χώρες , τον λεγόμενο B.R.I.C.S. (από τα αρχικά των χωρών Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική).  Για να μην σας κουράσω (άλλωστε ετοιμάζω σχετικό επιστημονικό άρθρο που θα δημοσιευτεί το φθινόπωρο σε γνωστό επιστημονικό περιοδικό), θα αναφέρω μόνο τρία στοιχεία για να αντιληφθείτε το μέγεθος και τη δυναμική αυτής της συμμαχίας:  οι B.R.I.C.S. έχουν το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 1/5 του Α.Ε.Π. του πλανήτη, ενώ η μέση ανάπυξή τους τρέχει με υπερδιπλάσιους ρυθμούς απ’ ότι στον Δυτικό Κόσμο! Τον ρόλο παγκόσμιας υπερδύναμης που προτίθενται να διαδραματίσουν, τον μαρτυρά και η πρόσφατη ίδρυση παγκόσμιας Αναπτυξιακής Τράπεζας, ως αντίπαλο δέος στο ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, αλλά και η πρόθεση για ίδρυση Οίκου Αξιολόγησης Πιστοληπτικής Ικανότητας, στον αντίποδα των τριών δυτικών «αμαρτωλών» οίκων (Moody’s, S&P και Fitch). Σ’ αυτό το περιβάλλον, η προσπάθεια για νεκρανάσταση της γηραιάς Ευρώπης που πεθαίνει, και η ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ προσκόλλησή της σε αυτήν μοιάζει με σχιζοφρένεια! Για μια χώρα σαν την Ελλάδα, με τα δυναμικά χαρακτηριστικά της οικονομίας, της που μπορεί να τα υποτιμούμε, αλλά που δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα, (τη γεωστρατηγική της θέση, το ενεργειακό, ορυκτό, αγροτικό, ναυτικό, πολιτισμικό, κτλ. πλούτο της), είναι αδιανόητο να μένει πεισματικά προσκολλημένη με το παλιό που αργοπεθαίνει και να μην ανοίγει τα φτερά της και στο καινούριο και πολλά υποσχόμενο, που θα δώσει νέες προοπτικές στην ανάπτυξή της! Ο προσανατολισμός προς το καινούριο δε σημαίνει βέβαια και πλήρη αποκόλληση από το παλιό, αντιθέτως αυτή η παραδοσιακή σχέση με την Ευρώπη μπορεί να αναγάγει την Ελλάδα ως γέφυρα, ως συνδετικό κρίκο, των δύο υπερδυνάμεων, με πολλαπλά οφέλη και μεγαλύτερη ασφάλεια για την ίδια τη χώρα μας… Οπότε, αυτό το πεισματικό και απόλυτο ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ μήπως θα πρέπει να το επανεξετάσουμε;

Οι κλαριντζήδες

 

Ευτύχησα να προλάβω να ζήσω λίγο από την εποχή όπου οι κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως οι γάμοι, δε γινόντουσαν τόσο τυποποιημένα, με γλέντια προκάτ, πνιγμένα στο "δήθεν", στο βωμό της εμπορευματοποίησης, της αμερικανιάς και του άχρωμου, άοσμου και άνοστου "εκσυγχρονισμού" των παραδόσεων...

Θυμάμαι τον γάμο της πρώτης μου ξαδέρφης της Ρήνας, στο χωριό μου το Θωμαΐ, τότε που σε όλα τα χωριά, τα γαμήλια γλέντια στηνόντουσαν στις αυλές των σπιτιών, μαγείρευαν σε μεγάλα καζάνια και χάλκινα ταψιά κρέας κοκκινιστό με πατάτες φούρνου, που ετοίμαζαν σε πρόχειρα μαγειρεία σε κάποια αποθήκη οι "εξειδικευμένες" γειτόνισσες. Οι καλεσμένοι καθόντουσαν σε πρόχειρους πάγκους από μαδέρια, τα τραπέζια ήταν δανεικά από συγγενείς και φίλους, ενώ τα κρασιά οι μπύρες και τα αναψυκτικά πάγωναν σε μεγάλα βαρέλια με κολώνες πάγου...
Ο χορός στήνονταν καταμεσής της αυλής, οι κλαριντζήδες έπαιζαν τα όργανά τους στο κέντρο του χορού, κι αυτός που έσερνε κάθε φορά το χορό, τους πετούσε τάλιρα και δεκάρικα σπανιότερα πενηντάρικα και κατοστάρικα στα πόδια τους, ή αν ήταν πολύ μερακλής τους κολλούσε κανένα φτυμένο χιλιάρικο στο κούτελο!
Η πιτσιρικαρία, μαζί τους κι εγώ, που τότε ήμουν δεν ήμουν 10 χρονών, μαλώναμε ποιος θα πρωτομαζέψει τα κέρματα και τα ελάχιστα χαρτονομίσματα που έριχναν οι πρωτοχορευτές στα πόδια των κλαριντζήδων, για να τους τα βάλουμε στις τσέπες των σακακιών τους, μιας κι αυτοί δεν ευκαιρούσαν να σκύψουν για να τα μαζέψουν! Αυτό ήταν το παιχνίδι μας και το κάναμε με ιδιαίτερο ζήλο όλο το βράδυ!
Στο τέλος της βραδιάς μαζευτήκαμε όλοι οι πιτσιρίκοι σ' ένα δωμάτιο του σπιτιού, κι όλοι άρχισαν να κάνουν ταμείο!

- Εμένα οι κλαριντζήδες μου δώσανε πέντε δεκάρικα, είπε ο ξάδερφός μου ο Γιώργος.
- Εμένα μου δώκανε ένα πενηντάρικο και έξι τάλιρα, είπε ο Τάκος...
- Εμένα μου δώσανε δυο εικοσάρικα και πέντε τάλιρα, είπε κάποιος άλλος!
- Για σταθείτε ρε παιδιά, πότε σας τα δώσανε κι εγώ δεν πήρα χαμπάρι; Κι εμένα γιατί δε μου δώσανε τίποτα, ρώτησα εγώ γεμάτος απορία.

Ο ξάδερφός μου ο Γιώργος, με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου έγειρε και μου είπε σιγανά στο αυτί:

- Ε μας τα δώσανε! Πως να μας τα δώσουνε; Να εκεί που τα μαζεύαμε, βάζαμε κι από κανένα κέρμα και στη δική μας τσέπη...

Έμεινα εμβρόντητος! Ένιωσα πολύ βλάκας εκείνη την ώρα, ένα συναίσθημα που δυστυχώς το ένιωσα πολλές φορές ακόμα στη ζωή μου...

Αυτή η ιστορία που σας διηγήθηκα είναι πέρα για πέρα αληθινή, και πολύ φοβάμαι ότι από τότε δεν έχω αλλάξει καθόλου...

Στα 45 μου, ακόμα περιμένω τους κλαριντζήδες να αναγνωρίσουν τη φιλότιμη προσπάθειά μου και να με ανταμείψουν με το χαρτζιλίκι που δικαιωματικά μου αξίζει, αλλά προς το παρόν ...δεν! Και μάλλον ούτε πρόκειται!

Βλάκας ή τίμιος;

Το ψυχιατρικό συμβούλιο που μελετά την περίπτωσή μου, δεν έχει αποφανθεί τελεσίδικα ακόμη...

 Δεν ξέρω αν αυτές οι δύο διαγνώσεις ποιοτικά διαφέρουν, εκείνο που ξέρω είναι ότι πρακτικά έχουν το ίδιο αποτέλεσμα: τζίφος!

 

Ο ελληνικός τρόπος ζωής...

Σ' έναν κόσμο που κάποιοι "δημόσιοι κατήγοροι" προσπαθούν να ενοχοποιήσουν κάθε τι που μας δίνει χαρά, κάποιος πρέπει να αναλάβει την υπεράσπιση της ζωής, της χαράς, της ανθρώπινης αδυναμίας! Θα προσπαθήσω εγώ λοιπόν...
Το να τολμάς να κάνεις "σπατάλες" κρέατος και υπερβολές σε μια περίοδο κρίσης και λιτότητας,
να γλεντάς και να χορεύεις σε μια εποχή που δύσκολα τα φέρνεις βόλτα,
να επιμένεις να χαμογελάς με έξω την καρδιά, ενώ μεθαύριο μπορεί και να να θρηνείς την "εθελούσια έξοδο από τη ζωή" κάποιου δικού σου ή ακόμα και του ίδιου σου του εαυτού, λόγω απελπισίας...
το λες και Εθνική Ασυναίσθητη Αντίσταση!
Αυτό είναι το μεγαλείο ενός λαού, που ξέρει να χαίρεται τη Ζωή κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, και που ακόμη και ο ίδιος πολλές φορές, μη μπορώντας να το εξηγήσει, το παρεξηγεί και αυτοκατακρίνεται!
Αυτός όμως ο πληθωρικός χαρακτήρας είναι που όχι μόνο μας σώζει, αλλά και κυριολεκτικά μας κάνει αήττητους, προς έκπληξη όποιων μας επιβουλεύονται, και τους οποίους κάνει να μιλούν για "Ελληνικό Θαύμα"!
Το πανελλήνιο γλέντι της ημέρας της Λαμπρής, είναι αφιερωμένο σε κάθε "άσπονδο φίλο" της Ελλάδας, μέσα και έξω από αυτήν, που δεν πρόκειται να μας καταλάβει ποτέ, και πολύ χειρότερα γι αυτόν, δεν πρόκειται ποτέ να ζήσει έστω και μια στιγμή σαν Έλληνας, δηλαδή σαν Άνθρωπος...

ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΩ ΤΟ ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΟ...

Χθες το βράδυ έζησα συγκλονιστικές στιγμές μέσα στο αρχαίο θέατρο της Λάρισας! Με την είσοδό μου στο μεγαλοπρεπές θέατρο με κυρίευσε ένα απίστευτο δέος και η έντονη συναίσθηση της ιερότητας του χώρου, μου προκάλεσε ταχυκαρδία...

Αισθάνθηκα αμέσως να επικοινωνώ με ότι συνέβη εδώ, σε όλες τις εποχές της δόξας του θεάτρου! Τα μάρμαρα αντανακλούσαν τα συναισθήματα των αρχαίων θεατών που καθίσανε σ' αυτές τις κερκίδες, τον οίστρο των υποκριτών επί της σκηνής, τον στοχασμό των ταγών του Κοινού των Θεσσαλών όταν συνεδρίαζαν για το μέλλον της Πόλης, την αγωνία των μονομάχων όταν το θέατρο λειτουργούσε ως αρένα κατά τα ρωμαϊκά έτη....

Αισθάνθηκα έναν απέραντο σεβασμό να με κυριεύει τόσο, ώστε ήθελα να γονατίσω ευλαβικά και να ασπαστώ αυτά τα μάρμαρα, που αποτελούν τα σύμβολα και τα τεκμήρια της μακραίωνης ιστορίας του μεγαλοπρεπούς πολιτισμού μας...

          Η δε παράσταση του Θεσσαλικού Θεάτρου, που έπαιξε αποσπάσματα από τα χορικά της τραγωδίας του Ευριπίδη "Ηλέκτρα", ήταν σ-υ-γ-κ-λ-ο-ν-ι-σ-τ-ι-κ-ή!!!

Η επιβλητική θέα των μαυροντυμένων γυναικών με τα περίτεχνα αυθεντικά κοστούμια από ιστορικές παραστάσεις, ο αρχέγονος ήχος των τυμπάνων που έδιναν τον ρυθμό, τα συγκλονιστικά λόγια του χορού... όλα προκαλούσαν μια πανδαισία συναισθημάτων μέσα μου, τα οποία μετασχηματίστηκαν σε δάκρυα συγκίνησης που άρχισαν να κυλούν από τα μάτια μου...

Τόση ήταν η συναισθηματική μου φόρτιση, που δε με ενόχλησε καν ο πολιτικάντικος και προπαγανδιστικός λόγος της Γ.Γ. του υπουργείου Πολιτισμού που ακολούθησε, και ήχησε τόσο φτηνός και αταίριαστος με την ιερότητα του χώρου, ώστε κατέδειξε για άλλη μια φορά το πόσο ανάξιοι και απαίδευτοι άνθρωποι μας κυβερνούν!

Αντίθετα, πολύ ενδιαφέρουσα ήταν η ομιλία του τιμώμενου αρχαιολόγου που έφερε στο φως το θέατρο, του Αθανασίου Τζαφάλια, που μας έδωσε σημαντικές πληροφορίες για την ανασκαφική πορεία του μνημείου.

          Ικανοποίηση μου προκάλεσε και η αναγνώριση και βράβευση του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Λάρισας κατά τη δεκαετία του 1980 στο πρόσωπο του προέδρου του Ιωάννη Θεούλη, που πάλεψε με τη γραφειοκρατία και τα κατεστημένα μικροσυμφέροντα για την επίτευξη της ανασκαφής και ανάδειξης του αρχαίου Θεάτρου.

          Σπουδαία κίνηση ήταν και η αναγνώριση και βράβευση του αρχιτέκτονα Ελευθέριου Αμμανίτη, που σταμάτησε αμέσως τις οικοδομικές εργασίες ανέγερσης κτηρίου στην περιοχή, όταν κατά την εκσκαφή των θεμελίων, έπεσε πάνω σε αρχαίο μάρμαρο, σε αντίθεση με άλλους ασυνείδητους συναδέλφους του, που χρησιμοποιούσαν με βάρβαρο τρόπο τα μάρμαρα ως μπάζα για την θεμελίωση πολυκατοικιών... Ίσως θα έπρεπε να ανακοινωθούν και τα ονόματα αυτών των ιερόσυλων, ώστε να καταδικαστούν στη συνείδηση των συμπολιτών τους, για το έγκλημα κατά του πολιτισμού που διαπράξανε!

      Μ' αυτά τα ανάμεικτα και έντονα συναισθήματα τελείωσε η πρώτη μου άμεση επαφή με το αρχαίο θέατρο της Λάρισας, που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στην καρδιά μου!

Μαλώνοντας με το Γέρο...

Ά ρε κατακαημένε Γέρο του Μοριά!
Τι ήθελες και μας λευτέρωνες από τον Τούρκο;
Αφού ο Ρωμιός δεν την μπορεί τη λευτεριά...
Το κουβαλάει στο αίμα του το ραγιαδιλίκι!
Μόλις του έδωκες τις τύχες του στα χέρια του, αυτός πήγε και τις παρέδωσε στο Βαυαρό τον Όθωνα!
Μετά πέρασαν από πάνω του όλοι οι βρωμιάρηδες της Δύσης: Άγγλοι, Γερμανοί, Αμερικάνοι, Τροϊκανοί... Κι όπως γίνεται πάντα με τις παστρικές του λιμανιού, Έτσι και με τον Έλληνα τον πλάσαραν στους "πελάτες", οι ντόπιοι νταβατζήδες...
Κάθε φορά που τελείωνε να ασελγεί ο εκάστοτε "πελάτης", ο Ρωμιός σα μετανοούσα πόρνη ονειρεύονταν όμορφα βασιλόπουλα, πλούσια ζωή κι ευτυχία, μέσα από τα παραμύθια που της πούλαγε ο νταβατζής της...
Μέχρι να έρθει ο επόμενος "πελάτης" για να σβήσει και πάλι τ' όνειρο...
Τι τα θες Γέρο μου;
Τους Κωλέττηδες, τους Δεσποτάδες, τους Φαναριώτες και τους Κοτζαμπάσηδες, αυτούς έπρεπε να σφάξεις πρώτα για να ξεβρομίσει ο τόπος, και ύστερα τους Τούρκους...
Τους άφηκες κι επέζησαν, αυτοί και οι γόνοι τους, και μας έριξαν σε άλλες, χειρότερες σκλαβιές...
Η πραγματική λευτεριά θα έρθει, μόνο όταν θα εκλείψει η σιχαμένη φάρα τους!

Έρωτας στα χρόνια της εκπαίδευσης...

Πόσο ανώμαλο είναι τελικά το εκπαιδευτικό μας σύστημα, και πόσο ανέραστοι, αρνησίζωοι και μισάνθρωποι είναι αυτοί που το εμπνεύστηκαν και το σχεδίασαν!
Ο Έρωτας, αυτή η θεϊκή γενεσιουργός δύναμη των πάντων,
η Αιτία, αλλά και η Ουσία της Ζωής, ο δημιουργός της ποίησης, της μουσικής, της τέχνης,
ο εμπνευστής κάθε Ωραίου και Αιώνιου που κοσμεί την ύπαρξή μας,
ο Δημιουργός, εν τέλει, της ίδιας της Ζωής,
ποινικοποιείται και αποπέμπεται από το εκπαιδευτικό μας σύστημα, ω σα να ήταν συμφορά!
Το εκπαιδευτικό σύστημα που θα έπρεπε να εμφυσάει τον Έρωτα στις καρδιές και στα μυαλά των παιδιών,
που θα έπρεπε να τον διδάσκει ως τρόπο ζωής και προσέγγισης των πάντων,
που θα έπρεπε να τον χρησιμοποιεί ως εργαλείο ενεργοποίησης των ασύλληπτων δυνάμεων που ο καθένας μας κρύβει μέσα του αλλά που εκδηλώνονται μόνο όταν ο Έρωτας φωλιάσει στην καρδιά του,
αυτό το άθλιο και καταστροφικό σύστημα, θέλει να απογυμνώσει τα παιδιά από κάθε συναίσθημα, να τα μετατρέψει σε άβουλες και ψυχρές μηχανές αποστήθισης πληροφοριών, να τα μετατρέψει σε εξειδικευμένα αναλώσιμα εξαρτήματά του, που θα το υπηρετούν και θα το αναπαράγουν αιώνια....

Και ποια η αντίδραση ημών των δασκάλων απέναντι σ' αυτήν την προσχεδιασμένη συνωμοσία και αθλιότητα;
Απελπιστικά καμία!!!
Αποδεχόμαστε παθητικά να γίνουμε οι δήμιοι της δημιουργικότητας των παιδιών μας, να τα στριμώξουμε στα προκρούστεια καλούπια που αυθαίρετα θέτει το σύστημα και να τα μετατρέψουμε σε άβουλους και στεγνούς από συναισθήματα μαζανθρώπους...
Αυτός είναι ο θλιβερός, αποκρουστικός ρόλος μας, και τον αποδεχόμαστε παθητικά, έστω κι αν θεωρητικά κριτικάρουμε και καταδικάζουμε στα λόγια αυτό το φαύλο σύστημα! Στην πράξη είμαστε εκτελεστικά του όργανα, αφού (εξ)υπηρετούμε τους σκοπούς του!
Αφήστε τα παιδιά να ερωτευτούν!
Κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με τη Φύση, χωρίς να προκαλέσει τη Νέμεση! Κι αν θέλετε να είστε καλοί δάσκαλοι, κατευθύνετε τις δυνάμεις που θα ενεργοποιήσει ο Έρωτας, ώστε να αναδείξουν ταλέντα, να δημιουργήσουν σπουδαία έργα, να μεγαλουργήσουν, για το καλό των ιδίων, αλλά και όλης της ανθρωπότητας! Αυτό είναι που θα μας κρίνει ως δασκάλους, και όχι τα ποσοστά επιτυχίας στις ανούσιες εξετάσεις...

* Η εικόνα είναι από την Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 2004, όπου ο Δημήτρης Παπαϊωάννου απέδωσε με μοναδικό τρόπο τον Έρωτα να ίπταται πάνω από κάθε σπουδαίο επίτευγμα της Ιστορίας μας

Ανοιχτή επιστολή στους συμπολίτες μου

Χθές γνώρισα από κοντά τους "τρομοκράτες" της Χαλκιδικής!
Έχοντας υπόψη την προπαγάνδα της κυβέρνησης και των μπομπολοκάναλων, περίμενα να δω τίποτα τέρατα, αιμοσταγείς δολοφόνους ή τουλάχιστον αλήτες και αποβράσματα του υποκόσμου...
Αντιθέτως, συνάντησα ανθρώπους καθημερινούς, της διπλανής πόρτας, οικογενειάρχες, μεσόκοπες νοικοκυρές, δουλεμένους αγρότες, επαγγελματίες, επιστήμονες, συνταξιούχους, φοιτητές, ανέργους, ανθρώπους με καθάριο βλέμμα, τόσο καθημερινούς, που τίποτε δεν προμηνύει στα πρόσωπά τους ότι είναι πραγματικοί ΗΡΩΕΣ, που τολμούν να αγωνιστούν με τόσο σθένος και αξιοπρέπεια, για τη ζωή τους και τον τόπο τους, ενάντια σε έναν σιδηρόφραχτο κατασταλτικό μηχανισμό μιας ξεπουλημένης κυβέρνησης, που μόνο οι χούντες διαθέτουν και χρησιμοποιούν ενάντια στους πολίτες τους...
Οι άνθρωποι αυτοί ήρθαν στην πόλη μας σαν Δάσκαλοι, για να μας διδάξουν πώς να αγωνιζόμαστε για το σήμερα και το αύριο το δικό μας και των παιδιών μας! Αλλά δυστυχώς οι Λαρισαίοι συμπολίτες μας, έκαναν κοπάνα...
Καθόντουσαν στις καφετέριες και ρέμβαζαν την πορεία, με το απλανές βλέμμα της αγελάδας που κοιτάζει σαστισμένα το διερχόμενο τραίνο, λες και δεν τους αφορούσε, λες και δεν αφορούσε την πατρίδα τους, το μελλον των δικών τους παιδιών, το περιβάλλον της πατρίδας τους, τον εθνικό τους πλούτο! Ίσως να νόμιζαν ότι η Χαλκιδική είναι πολύ μακρυά για να παρατήσουν στη μέση τον καφέ τους...
Δε θα αργήσει όμως να πάρει σειρά και ο Όλυμπος, με την καταστροφική εξόρυξη του λιγνίτη, αλλά και άλλες μικρότερης ή μεγαλύτερης έκτασης "εκμεταλλεύσεις", για να πλουτίζουν πάντα οι ίδιοι "εθνικοί μας εργολάβοι" καταστρέφοντας την ομορφιά της Ελλάδας που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε!
Όμως τότε θα είναι πολύ αργά για δάκρυα, αδέρφια...
Ελπίζω χθες το απόγευμα να απολαύσατε τον καφέ σας ή ότι άλλο τόσο σπουδαίο και σημαντικό κάνατε, και να μη σας χάλασε το χουζούρι η φασαριόζικη κομπανία των "γαλατών" από τη Χαλκιδική...
Τολμήστε όμως να πείτε στα παιδιά σας, όταν θα έρθει η ώρα να σας αναθεματίζουν για την διαλυμένη Ελλάδα που θα τους παραδώσετε, ότι εσείς όταν έπρεπε να είσασταν "εκεί", είσασταν "αλλού" και απολαμβάνατε τον καφέ σας!
Ίσως τελικά μια τόσο ωραία Ελλάδα να μην μας αξίζει, γι αυτό την χάνουμε σιγά-σιγά...

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Κάποιος φίλος είπε, ότι οι Έλληνες το 1940 δεν πολέμησαν τους Ιταλούς και τους γερμανούς, πολέμησαν το ΦΑΣΙΣΜΟ και το ΝΑΖΙΣΜΟ.
Δε νομίζω ότι είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα...
Κατ' αρχάς, δεν είναι ίδια η περίπτωση των Ιταλών και των γερμανών. Παρόλο που οι Ιταλοί ήταν οι πρώτοι που μας επιτέθηκαν, παρόλο που ήταν μία από τις 3 δυνάμεις κατοχής μετά το 1941, μας είναι μάλλον συμπαθείς, και όχι τυχαία!
Η σκληρότητα και η βαρβαρότητα των γερμανών (και των απλών στρατιωτών ακόμα, όχι μόνο των φανατικών ναζί), είναι παροιμιώδης! Μετράμε τουλάχιστον 88 ολοκαυτώματα ελληνικών χωριών, με κτηνωδίες ακόμα και σε έγκυες γυναίκες, γέρους και παιδιά! Και όλα αυτά τα τερατουργήματα δεν τα έκαναν μόνο οι φανατικοί ναζί όπως προείπα!
Εξάλλου και η προϊστορία των γερμανών, πρίν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι γεμάτη θηριωδίες!
Οι Ούννοι ταυτίζονταν ανέκαθεν με την έννοια του βαρβάρου στην πιο σκληρή της εκδοχή, αλλά ας μην επεκταθώ με λεπτομέρειες σ' αυτή τη μαύρη περίοδο της Ευρώπης...
Όμως μην ξεχνάτε και το ρόλο των γερμανών στην αποικιοκρατία!
Συγχωρέστε με για το μακρόσυρτο κείμενό μου, αλλά νομίζω πως αυτά ΠΡΕΠΕΙ να τα γνωρίζουμε και ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να τα θυμόμαστε, για να ξέρουμε με ποιους έχουμε να κάνουμε, γιατί δυστυχώς δείχνουν ότι οι γερμανοί δεν άλλαξαν καθόλου! Μόνο μεθόδους στην άσκηση της βαρβαρότητας άλλαξαν!
Λοιπόν, ο αποικιοκρατικός πυρετός χτυπά τη σφυρηλατημένη με «αίμα και σίδηρο» ενωμένη γερμανία: επειδή καθυστέρησε να βγεί στον αποικιοκρατικό ανταγωνισμό και οι περισσότερες αποικίες είχαν καταληφθεί από τις άλλες αποικιοκρατικές δυνάμεις, υφαρπάζει στα γρήγορα 4 περιοχές στην Αφρική -γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική (Ναμίμπια), Γερμανική Ανατολική Αφρική (Τανζανία, Ρουάντα, Μπουρουντί), Καμερούν και Τόνγκο-, την ίδια ώρα που γερμανικές αποικίες στήνονται σε Νέα Γουινέα, Νήσους Σαμόα αλλά και στο Tsingtao της Κίνας. Και βέβαια μέσα σε μόλις 3 δεκαετίες γερμανικής αποικιοκρατίας (μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου δηλαδή), καταφέρνουν να ανταγωνιστούν σε θηριωδία τις μεγάλες δυτικές αποικιοκρατικές αυτοκρατορίες: εκκαθαρίσεις πληθυσμών, αμείλικτες καταπνίξεις εξεγέρσεων, καταναγκαστική μετανάστευση ντόπιων πληθυσμιακών ομάδων κ.λπ. Αξιοσημείωτα μένουν η ανατριχιαστική καταστολή της επανάστασης της φυλής Wahehe στη γερμανική Ανατολική Αφρική (Τανζανία) στη δεκαετία του 1890, ο πόλεμος Maji Maji (1905-1907) που θα διεκδικούσε τις ζωές 300.000 αυτοχθόνων και θα έκανε το Καμερούν να νιώσει την εκδικητική οργή των γερμανών, αλλά και η κατάπνιξη του απελευθερωτικού κινήματος Ihetuan στην Κίνα, με τον αυτοκράτορα να καλεί τις γερμανικές δυνάμεις να σπείρουν τον όλεθρο στην περιοχή με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν οι Ούννοι στην Ευρώπη! Και βέβαια, στη σύντομη αποικιοκρατική ιστορία της γερμανίας, κατάφεραν και αυτό
Οι ιστορικοί θεωρούν τη βίαιη καταστολή της εξέγερσης των Χερέρο και των Νάμα (1904-1908) στη γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική (Ναμίμπια) ως την ΠΡΩΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ του 20ού αιώνα: η δολοφονία τουλάχιστον 65.000 ανθρώπων από τις αποικιακές δυνάμεις του Β' Ράιχ στην αφρικανική χώρα και η βίαιη εκτόπιση ντόπιων πληθυσμών στην έρημο της Omaheke για να πεθάνουν από πείνα και δίψα είναι μια ζοφερή υπενθύμιση των πεπραγμένων της γερμανίας στις αποικίες και τα προτεκτοράτα της. Η συστηματική εξόντωση των Χερέρο και των Νάμα, με τον γερμανικό στρατό να δηλητηριάζει ακόμα και τα πηγάδια της Ναμίμπια και τον στρατιωτικό διοικητή Lothar von Trotha να εκδίδει τη διαβόητη «Διακήρυξη Εξόντωσης», σύμφωνα με την οποία οι Χερέρο έπρεπε να εγκαταλείψουν άμεσα τη χώρα τους, ήταν αναμφίβολα η μελανότερη σελίδα του γερμανικού αποικιοκρατισμού. Εκεί μάλιστα λειτουργεί για πρώτη φορά η έννοια του στρατοπέδου συγκέντρωσης, αν και με μια ελαφρώς διαφορετική -εξίσου ανατριχιαστική όμως- χροιά: άντρες, γυναίκες και παιδιά συναντούσαν τον θάνατο «λόγω αμέλειας», παντελής έλλειψη νερού και τροφής δηλαδή. Τα κρανία μάλιστα τουλάχιστον 300 ιθαγενών μεταφέρθηκαν στη γερμανία, όπου και θα ξεκινούσαν τα περίφημα πειράματα που θα «αποδείκνυαν» τη φυλετική ανωτερότητα των λευκών Ευρωπαίων έναντι των έγχρωμων Αφρικανών. Η γερμανία θα ζητούσε το 2004 επισήμως συγνώμη για τις θηριωδίες που έλαβαν χώρα στη Ναμίμπια, αρνούμενη ωστόσο να καταβάλει αποζημιώσεις στους απογόνους της γενοκτονίας.
Και να μην ξεχνάμε βέβαια τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο επίκεντρο πάλι ήταν η γερμανία, ας μην επεκταθώ κι εδώ, γιατί αυτά είναι περισσότερο γνωστά!
Και βέβαια φτάνουμε στη σύγχρονη εποχή, όπου ξανά η γερμανοί, χωρίς να έχουν μετανοήσει για τα αμέτρητα αιματοκυλίσματα που προκάλεσαν σε όλο τον κόσμο, συνεχίζουν τις βαρβαρότητες, τη μισαλοδοξία και τον επεκτατισμό, χρησιμοποιόντας πιο "εκλεπτισμένα", αλλά το ίδιο καταστροφικά όπλα: την οικονομική ασφυξία!
Επομένως μην αθωώνετε τους γερμανούς, γιατί ακόμη και όσοι δεν έχουν άμεση εμπλοκή με τα εγκλήματα, δεν αντέδρασαν όταν αυτά συνέβαιναν, ενώ χωρίς τύψεις απολαμβάνουν τον κλεμμένο πλούτο που αποκτήθηκε με αυτόν τον άτιμο και απάνθρωπο τρόπο!
Είναι επομένως συνένοχοι, με το μερίδιο ενοχής, βέβαια, που τους αναλογεί!
Δεν είναι όμως αθώοι!
Βεβαίως, ίσως να υπάρχουν και κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως συμβαίνει σε όλους τους κανόνες άλλωστε!
Συγνώμη αν σας κούρασα, αλλά έπρεπε να τα πω...

Νεκρή γλώσσα ή νεκρά μυαλά;

Η κατάντια του νεοέλληνα, που κατέστην μικρόνους, γιατί δεν γνωρίζει επαρκώς και σε βάθος τη μητρική του γλώσσα, ώστε να μπορεί να στοχαστεί και να εκφράσει τις σκέψεις του με σαφήνεια, οφείλεται ΚΑΙ στην άγνοια της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας!
Η Αρχαία Ελληνική γραμματεία αποτελεί τη ΡΙΖΑ, από την οποία αντλούν τον πλούτο τους τα Νέα Ελληνικά, και δεν μπορεί να θεωρείται "νεκρή", γιατί ένα δέντρο με νεκρές ρίζες, είναι ένα νεκρό δέντρο!
Η Αρχαία Ελληνική Γλώσσα όμως, είναι ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ και τροφοδοτεί με τους χυμούς της, όχι μόνο την Νέα Ελληνική γλώσσα, αλλά ολόκληρη την παγκόσμια διανόηση, καθώς είναι σπαρμένη μέσα σε όλες τις επιστήμες, σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και μέχρι και σήμερα κατασκευάζονται νεολογισμοί και ορολογίες βασισμένες στα αρχαία ελληνικά!
"Νεκροί" ή πνευματικά ζόμπι, είναι όσοι προσπαθούν να την θάψουν, αλλά είναι τόσο ασήμαντοι μπροστά στο μεγαλείο της, ώστε απλά αυτογελιοποιούνται!
Όχι τυχαία λοιπόν, ο τρόπος με τον οποίο επιλέχτηκε να διδάσκεται η Αρχαία Ελληνική γλώσσα στους Έλληνες, είναι καταπιεστικός, αντιπαιδαγωγικός, παγερά αδιάφορος και βαρετός για τους μαθητές, αποσκοπώντας να τους κάνει να τη μισήσουν! Φανταστείτε ότι διδασκόμαστε Αρχαία Ελληνικά, μελετώντας... δικογραφίες(!), σαν τους λόγους του Λυσία, ενώ υπάρχουν πάρα πολλά κείμενα με πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία από την Ελληνική Μυθολογία, λογοτεχνία, φιλοσοφία κλπ, τα οποία επιδεικτικά εξαιρούνται της διδακτέας ύλης!
Όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα την αποκοπή των μαθητών από την αντίληψη της συνέχειας της Ελληνικής γλώσσας μέσα στο χρόνο, και την εξελικτική της πορεία, όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον αποτέλουν ένα αναπόσπαστο ενιαίο σύνολο, το οποίο είναι εγκληματικό αν το κατακρεουργήσεις σε ανεξάρτητα μεταξύ τους κομμάτια...
Οι έννοιες των λέξεων και η "γεωμετρία" της σύνταξης των προτάσεων, έχουν βαθύτερα νοήματα και ουσία, τα οποία περιμένουν να τα ανακαλύψουμε μελετώντας την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα, η οποία είναι ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ δομημένη και επομένως έχει ΑΡΜΟΝΙΑ και ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ!
Όλα αυτά θα μας βοηθούσαν να γίνουμε σκεπτόμενοι άνθρωποι, με γνώση, κρίση και άποψη...
Σε "κάποιους" όμως αυτό δε συμφέρει, γιατι έτσι θα παύαμε να είμαστε ένα ελεγχόμενο ποίμνιο μαντρωμένο μέσα στην άγνοιά του, όπου η μόνη γλώσσα επικοινωνίας είναι τα βελάζματα, κι αυτά μας τα μαθαίνουν μόνο και μόνο για να μην σκουντουφλάμε μεταξύ μας...
Πόσοι όμως έχουμε την "πολυτέλεια" να το κατανοήσουμε;;;