Η απενοχοποίηση του καφέ

  Το φαινόμενο δεν είναι τωρινό. Δεν είναι απότοκο της βαθιάς οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια…

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, οι Έλληνες κατέκλυζαν τις καφετέριες, τα τσιπουράδικα, τα μπαρ, τα μπουζούκια! Από το πρωί, ακόμα και τις εργάσιμες μέρες και ώρες, στα λεγόμενα «μαγαζιά υγειονομικού ενδιαφέροντος», γινόταν το αδιαχώρητο, έως τις πρώτες πρωινές ώρες της επομένης!

Πόσες φορές δεν έπεσε ο καθένας από μας σε μποτιλιάρισμα στις 6 το πρωί, στις περιοχές όπου λειτουργούν νυχτερινά κέντρα; Όχι από μεροκαματιάρηδες που πάνε να πιάσουν βάρδια στα εργοστάσια, αλλά από μερακλωμένους ξενύχτηδες, ραντισμένους με πέταλα γαριφάλων στα μαλλιά τους και με το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου τους στη διαπασών!

Και πάντα κάναμε τα ίδια ερωτήματα:

Μα πότε δουλεύουν όλοι αυτοί; Πότε κοιμούνται; Κι αν δουλεύουν, πώς μπορούν και αποδίδουν στη δουλειά τους μετά από τέτοιο ξεφάντωμα;

Ερωτήματα που θέταμε και δεν μπορούσαμε να απαντήσουμε, παρ’ όλο που ήμασταν κι εμείς οι ίδιοι αρκετές φορές στη θέση των θαμώνων αυτών των «ευαγών ιδρυμάτων»!

Τα ερωτήματα αυτά ίσως θα ήταν δικαιολογημένα αν θέτονταν από έναν βορειοευρωπαίο, που η ζωή του κυλά με απόλυτο προγραμματισμό και πειθαρχία. Τόση πειθαρχία και προβλεψιμότητα, που καταντάει ανυπόφορα ανιαρή, γι αυτό και έχουν τόσο αυξημένο αριθμό αυτοκτονιών, ακόμα και σε περιόδους οικονομικής ευημερίας…

Η ιδιοσυγκρασία του Έλληνα είναι εντελώς διαφορετική, και αυτό είναι το μεγάλο του ατού, που τον κάνει να μεγαλουργεί, αναπτύσσοντας ιδέες που ωφελούν ολόκληρη την ανθρωπότητα! Αυτή η αμφίρροπη ισορροπία ανάμεσα στο Διονυσιακό πνεύμα της χαράς, του γλεντιού και του οργιώδους ξεφαντώματος από τη μια, και του Απολλώνιου πνεύματος της φιλοσοφικής στάσης απέναντι στη ζωή, της πνευματικής εγρήγορσης και της ιδιοφυούς δημιουργικότητας από την άλλη, είναι το μυστικό της επιτυχίας του! Αυτή η δισυπόστατη δομή της ιδιοσυγκρασίας του είναι η πηγή της αστείρευτης δημιουργικότητας του Έλληνα σε όλα τα επίπεδα. Ο Έλληνας είναι έξω καρδιά μα και νταλκαδιάρης, γλεντζές, μα και παραπονιάρης, κιμπάρης, μα και φιλότιμος, εγωιστής, μα και φιλόξενος. Τα αφήνει όλα για την τελευταία στιγμή, αλλά άμα σφιχτεί, κάνει θαύματα! Κι αυτό το έχει αποδείξει πολλές φορές!
Καφέ πίνουν όλοι στην Ευρώπη.

Ενώ όμως οι άλλοι ευρωπαίοι πίνουν τον καφέ για την καφεΐνη του, για να ντοπάρουν τον οργανισμό τους, οι Έλληνες πίνουν τον καφέ για την… παρέα! Ο καφές αποτελεί μια ιδιόμορφη ιεροτελεστία επικοινωνίας των ανθρώπων και φιλοσοφίας της ζωής! Είναι το πρόσχημα για να βρεθούν οι άνθρωποι σε παρέες και να τα πούνε! Να χαζολογήσουν, να κουτσομπολέψουν, να μαλώσουν για τα αθλητικά και τα πολιτικά, αλλά και για να ανταλλάξουν ιδέες, να μοιραστούν τις ανησυχίες τους, να εξομολογηθούν τους καημούς τους… Είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας που χαλαρώνει το μυαλό από το άγος του σύγχρονου τρόπου ζωής, αλλά και συσφίγγει τις σχέσεις των ανθρώπων, θωρακίζοντας ασυναίσθητα, αλλά πολύ αποτελεσματικά, την κοινωνία!

Το ίδιο συμβαίνει και με το ποτό! Ενώ οι ευρωπαίοι πίνουν για να γίνουν λιώμα, να χαλαστούν και να βγάλουν τα ζωώδη ένστικτά τους (δείτε τι γίνεται κάθε καλοκαίρι στο Φαληράκι της Ρόδου και στα Μάλια της Κρήτης με τους Άγγλους τουρίστες), oι Έλληνες πίνουν για το κέφι τους!

Πίνουν για να ανέβει η διάθεσή τους, να μερακλώσουν, να απαλύνουν τα σεκλέτια και να καταλαγιάσουν οι καημοί! Ακόμα και οι παρεκτροπές που μπορεί να συμβούν είναι συνήθως ήπιες και δεν συγκρίνονται μ’ αυτές των Ευρωπαίων! Οι Έλληνες ξεσπούν στο χορό, και σπάνε πιάτα στις πίστες, που το κροτάλισμά τους απαλύνει τον πόνο της ψυχής και εκτονώνει το «παλαβό» αίμα που ανεβαίνει στο κεφάλι!

Δε θέλω να πω πως δεν υπάρχουν υπερβολές στον τρόπο της ζωής μας…

Δεν θέλω να πω πως δεν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, καλύτερης διαχείρισης του χρόνου μας και αρτιότερης οργάνωσης της ζωής μας…

Σίγουρα υπάρχουν!

Όμως άλλο αυτό, και άλλο να απαρνιόμαστε τη Φύση μας και να θέλουμε να πιθηκίσουμε τους Ευρωπαίους…

Έχουμε την τάση, δυστυχώς, να σνομπάρουμε κάθε τι δικό μας, που ταιριάζει με τον χαρακτήρα μας, τις συνθήκες και τον τρόπο ζωή μας, τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις μας… Και θεοποιούμε κάθε τι ξένο, και μάλιστα, ότι χειρότερο έχουν να επιδείξουν οι ξένοι! Μια κατ’ εμέ ανεξήγητη συμπεριφορά, την οποία δε θα την ονομάσω «κόμπλεξ κατωτερότητας», γιατί πιστεύω ότι ο λαός μας έχει να επιδείξει πολύ ανώτερες ποιότητες από πολλούς άλλους λαούς! Και δεν το λέω αυτό τυφλωμένος από «εθνικιστικό φανατισμό», αλλά συγκρίνοντας τη διαχρονική συνεισφορά των λαών στον «μύλο της ιστορίας»…   

Μην «πυροβολείτε» λοιπόν τον τρόπο ζωής μας, κατανοήστε τον και προσπαθήστε να τον βελτιώσετε, όχι όμως μεταλλάσσοντας τη φιλοσοφία του! Τα παραδείγματα ας τα αναζητήσουμε μέσα στο λαό μας στο περίλαμπρο παρελθόν του, κι ας τα προσαρμόσουμε στις συνθήκες των ημερών μας! Αυτός είναι ο τρόπος ζωής που μας ταιριάζει και μας κάνει μοναδικούς και υπέροχους! Ας μην ομογενοποιηθούμε με τα βόρεια πρότυπα και γιατί δε μας ταιριάζουν, αλλά και γιατί θα αλλοιώσουν τη Φύση μας!

Τα πιο ερωτικά ποιήματα

Τα πιο ερωτικά ποιήματα

δε γράφτηκαν ποτέ
σε πολυτελή χαρτιά
με ακριβές πένες.

Τα πιο ερωτικά ποιήματα
δεν απαγγέλθηκαν ποτέ
σε ποιητικές βεγγέρες
από εκφωνητές με επιτηδευμένο ύφος.

Τα πιο ερωτικά ποιήματα

δεν τα διαβάσανε πολλοί
σε ποιητικές συλλογές
κατ’ επάγγελμα ποιητών.

Τα πιο ερωτικά ποιήματα 
ψιθυρίστηκαν σιγανά
σε γυναικεία αυτιά

και χάθηκαν για πάντα στον αέρα…

Για ποια Μεγάλη Νίκη ενάντια στο Ναζισμό μιλάμε;

71 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη "Μεγάλη Νίκη" ενάντια στο Ναζισμό και τον Φασισμό!
71 χρόνια από τότε που οι ταλαιπωρημένοι λαοί της Ευρώπης, αλλά και του κόσμου ολάκερου βροντοφώναζαν με δάκρυα συγκίνησης στα μάτια: "ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΝΑΖΙΣΜΟΣ - ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ"...
Όμως όλα δείχνουν πως το τέρας δεν έχει πεθάνει...
Η γερμανία, που αιματοκύλησε την ανθρωπότητα 2 τουλάχιστον φορές, που έκανε κτηνωδίες τις οποίες δεν μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους, που σκότωσε, που βίασε, που κατέστρεψε, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε στο βαθμό που θα της άξιζε, όχι μόνο δεν αποκατέστησε (τουλάχιστον υλικά και ηθικά) το κακό που έκανε στους ανθρώπους, αλλά αντίθετα, με τη βοήθεια των αντιπάλων της, τη χρηματοδότηση των αμερικανών, και την εκμετάλλευση του ιδρώτα των ίδιων της των θυμάτων, κατάφερε όχι μόνο να ορθοποδήσει, αλλά και να ευημερεί εις βάρος της δικής μας ευημερίας, διεκδικώντας μάλιστα ξεδιάντροπα και την πρωτοκαθεδρία στην Ευρώπη!
Τέτοιο θράσος από τους γερμανούς, τέτοια ολιγωρία και δουλικότητα από τους λαούς της Ευρώπης...
Οι υποτιθέμενοι "νικητές" του 1945, σέρνονται υποτακτικά πίσω από το άρμα της αλαζονείας των γερμανών, που καλοβλέπουν και πάλι το απάνθρωπο όραμά τους για τη δημιουργία του 4ου Ράιχ! Αλλά αυτή τη φορά, προσπαθούν να μας εξοντώσουν με χρηματοοικονομικό πόλεμο και όχι με όπλα, έναν πόλεμο όμως που είναι κι αυτός εξίσου καταστροφικός (αν όχι και περισσότερο), με τον συμβατικό ένοπλο πόλεμο...
Για ποια "Νίκη" επομένως μιλάμε, και τι καλούμαστε να εορτάσουμε σήμερα;
Το μόνο που μπορούμε και οφείλουμε να κάνουμε, είναι να παραδειγματιστούμε από το φιλελεύθερο φρόνημα, τη γενναιότητα και τον ηρωισμό των πατεράδων και των παππούδων μας, και να βροντοφωνάξουμε και πάλι ΟΧΙ στον ναζισμό και τον φασισμό, που με ύπουλο τρόπο προσπαθεί να επιβληθεί και πάλι!
Να αναλάβουμε τις ευθύνες μας απέναντι στη μνήμη των προγόνων μας και το μέλλον των παιδιών μας, και να μην υποταχτούμε στα υποχθόνια σχέδια των γερμανών!
Ο αγώνας για την ελευθερία δεν τέλειωσε, συνεχίζεται!!!

Μια δική μου ματιά στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση...

Το Σύστημα έκαψε ένα ένα τα χαρτιά του : Σοσιαλδημοκρατία με Παπανδρεου-Βενιζέλο, Δεξιά με τον Σαμαρά, Ανανεωτική Αριστερά με τον Κουβέλη, Αριστερά με τον Τσίπρα.

Το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή αποτελούν τις καβάντζες του, τις οποίες μέχρι τώρα χρησιμοποιεί απλά ως μπαμπούλες, αλλά άμα χρειαστεί, θα τους δώσει πιο ενεργό (κυβερνητικό) ρόλο για τη σωτηρία του.

Το ΚΚΕ άλλωστε, τον έχει ξαναπαίξει αυτόν τον ρόλο το 1989, αλλά και στη συνέχεια, δρώντας ως διασπαστικό στοιχείο, σε όποια αυθόρμητη προσπάθεια ανένταχτων πολιτών κι αν επιχειρήθηκε, χρησιμοποιόντας τις προσφιλείς του τακτικές, του "καπελώματος" ή του "αφορισμού και της κατασυκοφάντησης"....

Ταυτόχρονα, εισάγονται στο προσκήνιο νέες καρικατούρες, σαν τον Λεβέντη, που προαλείφονται για "τσόντα" σε μια νέα ενδεχόμενη "οικουμενική κυβερνhτική κουρελού" που πιθανόν σύντομα θα δούμε να εξυφαίνεται.

Για τον ίδιο σκοπό, το Σύστημα νεκρανασταίνει και άλλα θλιβερά καραγκιοζάκια που παρέλασαν από την πολιτική σκηνή της δύσμοιρης χώρας μας, και τα ΜΜΕ του Συστήματος ρίξαν όλα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω τους. Αναφέρομαι στο come back του Καρατζαφέρη, του Ψωμιάδη, του Πολύδωρα, του Νικολόπουλου, με ολίγον άρωμα και από βασιλιά!

Ταυτόχρονα μετασχηματιζονται αποτυχημένα σχήματα, όπως αυτό του Ποταμιού, με τον υπερπροβεβλημένο βουτυρομπεμπέ Θεοχάρη να παίρνει εντολή να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες, αφού το εγχείρημα με τον Θεοδωράκη δεν περπάτησε...

Και μέσα σ' αυτό σκηνικό αναρωτιέται κανείς: Υπάρχει ελπίδα;;;

Πάντως να είστε βέβαιοι ότι αν υπάρχει ελπίδα, δε θα έρθει από μακρυά, αλλά από εμάς τους ίδιους, αν αποφασίσουμε να τους στείλουμε όλους αυτούς στον γεροδιάολο!

Παντελίσιους Κυκεώνας, ο αρχαιοελληνικός!

Αν ισχύει η Ιπποκράτειος ρήση: “Η τροφή σου να είναι το φάρμακό σου και το φάρμακό σου να είναι η τροφή σου”, τότε έχω την τιμή να σας παρουσιάσω το απόλυτο διατροφικό φάρμακο!
Το όνομά του είναι: «Λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκρανιολειψανοδριμυποτριμματοσιλφιολιπαρομελιτοκατακεχυμενοκιχλεπικοσσυφοφαττοπεριστεραλεκτρυονοπτοπιφαλλιδοκιγκλοπελειολαγωοσιραιοβαφητραγανοπτερυγών»! Ουφ! Το έγραψα! Οι φίλοι όμως το φωνάζουν και Κυκεώνα!
Αυτή η μακρόσυρτη ονομασία αναφέρεται στις "Εκκλησιάζουσες" του Αριστοφάνη στον στίχο 1169. Σήμερα, φιγουράρει στο ΒιΒλίο των Ρεκόρ "Guinness" ως η μεγαλύτερη λέξη στον κόσμο. Καλύτερα όμως να τη μαγειρεύεις, παρά να την προφέρεις αυτή την αρχαιοελληνική συνταγή, και ακόμη καλύτερα... να τη γεύεσαι!!!
Έψαξα στο ίντερνετ και σε άλλες πηγές για να βρω την αυθεντική συνταγή, αλλά μάλλον ακριβής τέτοια συνταγή δεν υπάρχει.... Οι κυκεώνες υπήρξαν φαγητά που αποτελούνταν από πολλές τροφές, ένα συνονθύλευμα δηλαδή συστατικών, στοιχείων και γεύσεων, που έρχονταν μεταξύ τους σε ισορροπία, μαγειρεύονταν σε μεγάλες ποσότητες για τα δημόσια γεύματα, τις θρησκευτικές εκδηλώσεις ή τις συναθροίσεις μετά από μάχες και σε μικρές μερίδες χόρταιναν γρήγορα και υγιεινά τους πάντες.
Έτσι αποφάσισα να φτιάξω τη δική μου εκδοχή της συνταγής του Κυκεώνα, στον οποίο πρόσθεσα την προσωνυμία Παντελίσιους, έτσι για να ξεχωρίζει η πατρότητά του!
Βλέποντας τα συστατικά του, καταλαβαίνετε αμέσως την διατροφική του αξία, χωρίς να χρειάζεται να είστε ειδικοί....
Με την πλούσια γευσιγνωστική μου εμπειρία, που χάρισε στον ουρανίσκο μου ανείπωτες ηδονές και αμέτρητες συγκινήσεις, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι και γευστικά είναι απλά υπέροχος!!!
Κι επειδή θα πρέπει να μοιραζόμαστε τα "μυστικά" που μας κάνουν πραγματικά καλό, σας αποκαλύπτω τον τρόπο που θα μπορέσετε κι εσείς να μαγειρέψετε αυτόν τον διατροφικό θησαυρό!

 

Κυκεώνας Παντελίσιους

 Υλικά (για 12 μερίδες)

- 3μέτρια Κρεμμύδια ξερά ψιλοκομμένα

- 5 σκελίδες Σκόρδο ψιλοκομμένο

- 2 καρότα μέτρια κομμένα κυβάκια

- 300 γρ. φακές

- 250 γρ. φαγόπυρο

- 150 γρ. φασόλια μαυρομάτικα

- 200 γρ. σιτάρι

- 230 γρ. μανιτάρια ολόκληρα (μία κονσέρβα)

- 70 γρ, Κάσιους

- 70 γρ. φουντούκια

- 50 γρ. φιστίκια αποφλοιωμένα, ανάλατα και άψητα

- 80 γρ. αμύγδαλα αποφλοιωμένα, άψητα κι ανάλατα

- 70 γρ σταφίδα σουλτανίνα

- 150 γρ. κολοκύθα πορτοκαλί κομμένη σε κυβάκια

- 1 πιπεριά κόκκινη κομμένη σε τετραγωνάκια

- 1 πιπεριά πράσινη κομμένη σε τετραγωνάκια

- 200 γρ. αρακά

- 200 γρ. καλαμπόκι

- 1 κούπα κρασί κόκκινο

- 1 ½ κούπα ελαιόλαδο

- 4 φύλλα δάφνη

- πιπέρι κόκκινο γλυκό

- μπούκοβο γλυκό

- αλάτι

- 9 ποτήρια νερό περίπου

 

Εκτέλεση
Σε μια μεγάλη κατσαρόλα ζεσταίνουμε το λάδι σε δυνατή φωτιά και ρίχνουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο. μόλις μαλακώσει το κρεμμύδι ρίχνουμε τα καρότα, τις φακές, το φαγόπυρο, τα φασόλια, το σιτάρι, τα κάσιους, τα φουντούκια, τα φιστίκια, τα αμύγδαλα, τα μανιτάρια, τη δάφνη και το νερό. Μόλις αρχίζει να βράζει, χαμηλώνουμε τη φωτά στο μέτριο και τα αφήνουμε να μαγειρευτούν για 40 λεπτά ανακατεύοντας ανά διαστήματα ώσπου να πιουν τα υγρά τους. Κατόπιν προσθέτουμε τις πιπεριές, τον αρακά, το καλαμπόκι, τις σταφίδες, το αλάτι, το κόκκινο πιπέρι, το μπούκοβο και το κρασί και τα αφήνουμε για άλλα 15 λεπτά περίπου.

Καλή σας όρεξη
Έρρωσθε και ευδαιμονείτε
 

Το μεγαλύτερο λεσβιακό show που είδαμε ποτέ!

 

Πολύ ωραίο το παγκόσμιο τηλεοπτικό σόου, που έστησε το παπαδαριό στη Λέσβο!

Μέχρι και κλήρωση δώρων είχε για τους δύσμοιρους πρόσφυγες! Όπως σε όλες τις αναλόγου επιπέδου πρωινάδικες, μεσημεριανάδικες ή ξενυχτάδικες εκπομπές, κληρώνονται δωροσυσκευές, τριήμερα διακοπών σε χλιδάτα ξενοδοχεία και σέτ καλλυντικών για την περιποίηση του σώματος, έτσι και στο διαχριστιανικό "σόου Αγάπης" της Λέσβου, 12 υπερτυχεροί πρόσφυγες που κληρώθηκαν, κέρδισαν από μία παροχή ασύλου από το Βατικανό, all inclusive, συμπεριλαμβανομένης και της αεροπορικής μεταφοράς με το χλιδάτο jet του Πάπα!

Το μεγαλύτερο δώρο που δόθηκε ποτέ σε τέτοιου είδους εκπομπή!

Η δε τηλεθέαση έσπασε κάθε προηγούμενο!

Εκατοντάδες τηλεοπτικά συνεργεία ήρθαν να μεταδώσουν σε όλο τον κόσμο πόσο "φιλεύσπλαχνοι" και "ψυχοπονιάρηδες" είναι ο ζάμπλουτος και πανίσχυρος Ποντίφικας, και οι ουκ ευκαταφρόνητοι ομόλογοί του δισεκατομμυριούχοι, ο Οικουμενικός Πατριάρχης και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος άμα λάχει να 'ούμ', (που θα έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυνν)!

Χαιρέτησαν με χαμόγελα τους πολεμοκαμμένους πρόσφυγες... Πέταξαν, με περισσή υποκρισία, στεφάνια στο Αιγαίο για όσους πνίγηκαν, νταχτάρισαν στον αέρα μωρά προσφυγόπουλα, (που κάνει και καλό εφέ στην τηλεόραση), χάιδεψαν κεφάλια, σήκωσαν μπουκάλια με νερό που έπεσαν από τα χέρια δυστυχισμένων μανάδων, έψαλαν τζάμπα ύμνους και διάβασαν ανέξοδες ευχές στον Πανάγαθο!

Ο Πάπας μάλιστα είπε και "Ευχαριστώ την Ελλάδα" στα ελληνικά, που μου θύμισε εκείνο το "Καλό Κουράγιο" του Όλι Ρεν, όταν αποφάσισε η Τρόικα να μας "σώσει"...

Να δείτε που μετά από τέτοιο αβαντάρισμα, θα πάρουμε και το Νόμπελ Ειρήνης, και θα καμαρώνουμε σαν γύφτικα σκεπάρνια...

Και βέβαια, όπως γίνεται πάντα μετά από κάθε τηλεοπτικό σόου, οι προβολείς σβήνουν, οι κάμερες φεύγουν και οι δύστυχοι πρόσφυγες, αλλά και οι ντόπιοι κάτοικοι του νησιού και της χώρας, θα συνεχίσουν να δυστυχούν, να πνίγονται στις σαπόβαρκες των δουλεμπόρων και να παλεύουν καθημερινά για μια άθλια επιβίωση, ενώ το παπαδαριό θα ζει μέσα στη χλιδή, την ισχύ και τον πλούτο...

Πόση ξετσιπωσιά και υποκρισία πια;;;

Η Κρίση με μια αισιόδοξη ματιά...

Μήπως τελικά η Κρίση δεν είναι Κόλαση, αλλά η επίπονη διαδρομή για να φτάσουμε στον "Παράδεισο";
Για σκεφτείτε λίγο:
- Με την Κρίση διαπιστώσαμε την ξευτίλα του πολιτικού μας συστήματος και αποκαλύφθηκε πόσο σάπιο και αντιδημοκρατικό είναι!

- Με την Κρίση ξεβρακώθηκαν όλοι οι "εθνοσωτήρες" και αποκαλύφθηκε ποιοί πραγματικά είναι και ποιές είναι οι αληθινές προθέσεις τους!

- Με την Κρίση αποκαλύφθηκαν ποιοί είναι οι πραγματικοί φίλοι μας και ποιοι οι εχθροί μας!

- Με την Κρίση, ξεθάφτηκαν οι αδυναμίες της οικονομίας μας, που είχαν σκεπαστεί κάτω από ένα παχύ στρώμα επίπλαστης ευημερίας, με το οποίο κάποιοι επίτηδες μας σκέπασαν για να μας τυφλώσουν!

- Με την Κρίση ανοίξανε τα μάτια μας και είδαμε στον καθρέφτη της ψυχής μας, χωρίς φτιασιδώματα, τον παραμορφωμένο μας εαυτό, που μπορεί αρχικά να μας σόκαρε, αλλά σιγά-σιγά ξεπερνούμε το πρώτο μούδιασμα και πλέον ξέρουμε τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε!

- Με την Κρίση, ανακαλύψαμε τον συνάνθρωπό μας που μάς έχει ανάγκη, και ενεργοποιήσαμε τα συναισθήματα αλληλεγγύης, συμπαράστασης και εθελοντική προσφοράς, που πάντα τα ενείχαμε, αλλά κείτονταν απενεργοποιημένα στα βάθη της συνείδησής μας!

- Με την Κρίση γίναμε πιο συνετοί, αρχίσαμε να εκτιμούμε τα αγαθά, να σεβόμαστε τον κόπο που απαιτείται για να αποκτηθούν, να αναζητούμε τρόπους δικής μας συμμετοχής στη δημιουργία τους!

- Με την Κρίση αποκαταστούμε σταδιακά την τραυματική σχέση μας με τη Μητέρα Γη, την οποία τόσο πληγώσαμε, και προσπαθούμε να βρούμε τρόπους για να επανασυνδεθούμε αρμονικά μαζί της!

- Με την Κρίση διαπιστώσαμε το πολιτισμικό μας έλλειμμα, την καλλιεργούμενη υποκουλτούρα, που για χρόνια διάβρωνε τις συνειδήσεις μας, στοχεύοντας να μας μεταλλάξει σε υπανθρώπους, χωρίς συναισθήματα, χωρίς αισθητική, χωρίς ανεξάρτητη και δημιουργική σκέψη!

- Με την Κρίση, διαφάνηκαν όλα τα κακώς κείμενα στους θεσμούς μας, στην οργάνωση της κοινωνίας μας, στις σχέσεις πολίτη και κράτους!

- Με την Κρίση αρχίσαμε να μιλάμε για πραγματική Δημοκρατία, να επανανακαλύπτουμε μία-μία τις Αρχές της και την ουσία της, να γεννιέται μέσα μας και να δυναμώνει το αίτημα να την ξαναποκτήσουμε!

Μήπως τελικά με την Κρίση, ίσως καταφέρουμε να ξαναγίνουμε πραγματικοί Έλληνες, με την πολιτισμική και πανανθρώπινη έννοια του όρου, δηλαδή να αποκτήσουμε και πάλι Ελληνική Παιδεία η οποία ενέχει τις τρεις βασικές ποιότητες του Έλληνα Ανθρώπου: την Φιλοσοφία, την Φιλοκαλλία και την Φιλοπατρία;;;

Σηκωθείτε από τους καναπέδες, αλλά να κάνετε τι;

Πολύ συχνά, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, ακούμε διάφορους τηλεοπτικούς και διαδικτυακούς «τελάληδες» και αυτόκλητους «αφυπνιστές συνειδήσεων», να μας προτρέπουν να «ξυπνήσουμε» και «να σηκωθούμε από τους καναπέδες».
Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά θα ήταν πιο χρήσιμο να μην σταματούσαν απλώς στην «αφύπνιση» ή στην «έγερση», αλλά να επικέντρωναν κυρίως στο τι πρέπει να κάνουμε μετά, αφού αφυπνιστούμε και εγερθούμε…
Συνήθως μας λένε να βγούμε στους δρόμους, να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε, να απαιτήσουμε, να διαδηλώσουμε, να απεργήσουμε, να καταψηφίσουμε κάποιους ή να υπερψηφίσουμε κάποιους άλλους…
Ε λοιπόν όλα αυτά είναι εξίσου παθητικές στάσεις, και δεν διαφέρουν πολύ από το μακάριο θρόνιασμά μας στους καναπέδες!
Είναι παθητικές στάσεις, γιατί ΔΕΝ δρούμε μόνοι μας, αλλά ζητούμε από κάποιους άλλους να δράσουν για μας! Αναζητούμε «Σωτήρες» που θα μας σώσουν και δεν απευθυνόμαστε με τον τρόπο που πρέπει στον έναν και μοναδικό Σωτήρα: τον ίδιο μας τον εαυτό!
Στο μυαλό μας έχουμε ταυτίσει τον ρόλο του Πολίτη, με αυτόν του απλού ψηφοφόρου, δηλαδή του τελικού επιλογέα προσώπων, που ήδη κάποιοι άλλοι έχουν επιλέξει να μπουν στα ψηφοδέλτια και που θα παίρνουν αποφάσεις για μας, χωρίς να μας ρωτάνε ποτέ!
Όμως ο πραγματικός ρόλος του πολίτη, δεν είναι καθόλου αυτός!
Ο πολίτης στην πραγματική δημοκρατία, δεν είναι απλός παθητικός δέκτης ή στην καλύτερη περίπτωση επικυρωτής αποφάσεων που άλλοι παίρνουν γι αυτόν!
Ο πολίτης είναι καθημερινά ενεργό στοιχείο της πολιτικής ζωής! Βιώνει τα προβλήματα της κοινωνίας, διαπιστώνει τις ατέλειές της, αναζητεί λύσεις, τις σχεδιάζει, τις οργανώνει και τις υλοποιεί! Είναι αυτουργός της ζωής του και όχι πεδίο εκτέλεσης αλλότριων αποφάσεων!
Στην πραγματική δημοκρατία, δεν υπάρχει ο πολίτης και το κράτος ως δύο διαφοροποιημένες και συχνότατα αλληλοσυγκρουόμενες έννοιες.
Στη δημοκρατία ο πολίτης ΕΙΝΑΙ το κράτος!
Δεν το υποκαθιστά, αλλά το στελεχώνει, το ορίζει, του δίδει εντολές και το ελέγχει ανά πάσα στιγμή, πόσο πιστά εκτελεί τις εντολές του!
Αυτό λοιπόν θα πρέπει να κάνουμε όλοι οι πολίτες!
Να συνειδητοποιήσουμε το ρόλο μας, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτόν, και να γίνουμε Ενεργοί Πολίτες!
Εμείς εδώ στη Λάρισα πειραματιστήκαμε πάνω σ’ αυτό, και δημιουργήσαμε το κίνημα των ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΛΑΡΙΣΑΣ, και πετύχαμε ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ αποτελέσματα! Αντί να γκρινιάζουμε, να μουρμουρίζουμε και να αναθεματίζουμε το κράτος και τις τοπικές αρχές ζητώντας να επέμβουν άλλοι για να διορθώσουν τα κακώς κείμενα που σε αφθονία υπάρχουν γύρω μας, αποφασίσαμε να επέμβουμε μόνοι μας! Εντοπίσαμε προβλήματα, σκεφτήκαμε λύσεις, τις σχεδιάσαμε, τις οργανώσαμε και τις υλοποιήσαμε με τις δικές μας δυνάμεις, χωρίς μάλιστα να ζητήσουμε χρηματοδοτήσεις, κρατικές επιχορηγήσεις και άλλα αδιαφανή στην προέλευση και στον τελικό σκοπό τους μέσα! Με τις δικές μας πενιχρές, αλλά όπως αποδείχθηκε, αν χρησιμοποιηθούν σωστά, ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΕΣ δυνάμεις, καταφέραμε να παρέμβουμε δυναμικά και αποτελεσματικά σε πολλές σφαίρες της κοινωνικής μας ζωής, την κοινωνική αλληλεγγύη, τον πολιτισμό, την εκπαίδευση, την οικολογία, την κοινωνική πρόνοια, την υγεία, την ποιοτική ψυχαγωγία, κ.α. Αν μπείτε στην ιστοσελίδα μας www.energw.gr και στην ομάδα μας στο facebook ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΛΑΡΙΣΑΣ, θα δείτε τις αρχές μας και όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων μας το οποίο διαρκώς εμπλουτίζεται και διευρύνεται!
Όμως δε φτάνει μόνο αυτό!
Δε θέλουμε να είμαστε απλώς μια εξαίρεση, δυναμικών και χρήσιμων πολιτών μεν, αλλά σταγόνα μέσα στη θάλασσα της αδιαφορίας και της αδράνειας…
Θέλουμε το επιτυχημένο πείραμά μας, να αγκαλιάσει ολόκληρη την κοινωνία, να ενεργοποιήσει τις εν υπνώσει δυνάμεις της, και να λειτουργήσουμε ως πρότυπο οργάνωσης για να χτίσουμε μια πραγματικά δημοκρατική κοινωνία, με ενεργούς πολίτες, και όχι υπάκουους υπηκόους!
Τότε θα έχει δικαιωθεί το εγχείρημά μας, και θα δούμε αυτό που σήμερα φαντάζει αδιανόητο, να είναι πραγματικότητα:  Μια πραγματικά δημοκρατική και προοδεύουσα Ελλάδα!

ΣΚΕΨΕΙΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΟΜΠΗΙΑΣ

Η Ελλάδα που ξέραμε πριν από την κρίση, σίγουρα δεν ήταν η Ελλάδα που άξιζε στην περίλαμπρη ιστορία της. 

Και τότε κάποιοι λέγαμε ότι τα πάντα πρέπει να αλλάξουν.... 

Και να που αλλάξανε! 

Αλλάξανε όμως προς το πολύ χειρότερο...

Σίγουρα και πριν την κρίση, κάναμε εγκληματικά λάθη, ατασθαλίες, δεν οργανώσαμε το κράτος μας, δεν αξιοποιήσαμε όπως έπρεπε τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές, δεν κάναμε τις πρέπουσες υποδομές, δεν...., δεν....

Όμως δεν αυτοκτονούσαμε!

Δεν μας είχε κοπεί το χαμόγελο!

Δεν είχαμε αυτό το ψυχοπλάκωμα που τείνει να γίνει μόνιμο υπόστρωμα στη διάθεσή μας...

Κάναμε όνειρα για το μέλλον, έστω κι αν ήταν άπιαστα...

Τώρα... απόλυτο σκοτάδι! 

Κανείς δε βλέπει καμία προοπτική... 

Κανένας πλέον δεν ελπίζει...

Αυτό χάσαμε... Την ελπίδα!!! 

Κάποιοι μας τάξανε πως έρχεται, αλλά μας εξαπάτησαν κι αυτοί...

Δε λέω να γυρίσουμε στα παλιά, αλλά χωρίς όραμα κι ελπίδα, δε θα μπορέσουμε να ζήσουμε!

Και μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά δε μας βλέπω να επιβιώνουμε! 

Ως κράτος, όχι ως έθνος... 

Το ελληνικό έθνος μπόρεσε να επιβιώσει και χωρίς ελληνικό κράτος, για αιώνες, και για χιλιετίες ακόμα... 

Επιβίωσε από κατακτητές Ρωμαίους, Βυζαντινούς, Οθωμανούς...

Δεν ξέρω, ίσως αυτός ο θάνατος του ελληνικού

 κράτους, μακροπρόθεσμα να είναι μία ευκαιρία για μια πραγματική αναγέννηση του ελληνικού πολιτισμού, σε πιο υγιείς βάσεις.... Ίσως...

Δε νομίζω όμως πως εμείς θα την προλάβουμε... 

Θα ζήσουμε από δω και πέρα την φθορά, την καταπίεση, τη σήψη, τη σκλαβιά...

Με πνιγμένους λυγμούς ψιθυρίζω τους στίχους του ποιητή, "...αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που χάνεις...".

Τα Χρυσά Αυγά και η "Δημοκρατική" ομελέτα!

Έχω τη γνώμη, ότι η Χρυσή Αυγή είναι άλλο ένα κόλπο του Συστήματος! Κατασκευάστηκε από το Σύστημα, για να στρέψουμε την οργή μας εκεί, και να τη γλιτώσουν οι υπόλοιποι κεκαλυμμένοι φασίστες! Γι αυτό όλοι την "απομονώνουν", όλοι την καταδικάζουν λεκτικά, την (ψευτο)ποινικοποιούν σαν εγκληματική οργάνωση, αλλά παρόλα αυτά δεν την κηρύττουν παράνομη και την αφήνουν να υπάρχει και να βασιλεύει στο κοινοβούλιο και να λαμβάνει νόμιμα μέρος στις εκλογές!
Άραγε γιατί;;;
Γιατί η ύπαρξη της απροκάλυπτα ναζιστικής και φασιστικής ΧΑ, αναγορεύει όοοοολους τους άλλους σε "δημοκρατικό τόξο"! Ποιους; Τους Σαμαράδες, τους Βενιζέλους, τους Παπανδρέηδες, τους Μητσοτακαίους, τους Βορίδηδες, τους Γεωργιάδηδες, τα κάθε είδους και συνομοταξίας σταλινικά απολιθώματα, και δε συμμαζεύεται...
Όλοι αυτοί είναι "Δημοκράτες", χάρη στην ύπαρξη της Χρυσής Αυγής!
Αλλά το πιο επικίνδυνο είναι άλλο...
Προσέξατε τι κασέτα βάλανε να παίζει το γραμμόφωνο της Χρυσής Αυγής:
"Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Λευτεριά από τους ξένους δανειστές, όχι στην αναγνώριση του απεχθούς χρέους, κτλ," ...
Ταυτόχρονα το "Δημοκρατικό τόξο" λέει ότι τα μνημόνια είναι ευλογία, οι γερμανοί είναι φίλοι μας, οι ξένοι μας πηδάνε για το καλό μας, το ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας μας είναι εξυγίανση, είμαστε άχρηστοι και τεμπέληδες γι αυτό καλά μας κάνουν οι ξένοι, κτλ...
Ξέρετε που αποσκοπούνε με αυτά;
Όποιος θα μιλάει για Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Αυτοδιάθεση, κτλ, θα θεωρείται φασίστας και (κρυφο)Χρυσαυγίτης, (εφόσον λέει τα ίδια που λένε και οι Χρυσαυγίτες), και όποιος υπερασπίζεται τα μνημόνια και την εθελοδουλία στους ξένους τοκογλύφους, να θεωρείται "ρεαλιστής", "πατριώτης" και "δημοκράτης"!
Το ίδιο έργο το ζήσαμε και μετά τον εμφύλιο, που όποιος απλός, κανονικός άνθρωπος, είτε αριστερός είτε δεξιός, μιλούσε για Ελευθερία, Δημοκρατία, Ισότητα, κτλ θεωρούνταν Κομμουνιστής ή κρυφοκομμουνιστής και διώκονταν βάναυσα! Άσχετα αν δεν είχε καμία σχέση με τον κομμουνισμό!
Παρόμοιες καταστάσεις θα ζήσουμε και τώρα, απλά αντί για κομμουνιστής, ο κάθε αγνός πατριώτης, θα "βαφτίζεται" ως φασίστας Χρυσαυγίτης! Να μου το θυμηθείτε!

Ζητείται Όραμα, επειγόντως!

Εάν ζούσε ο Καποδίστριας, θα κατέθετε την ακόλουθη πρόταση:
- Επειδή η Ελλάδα αποτελεί το λίκνο του πολιτισμού με τη σημαντικότερη προσφορά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, θα πρότεινε ώστε η Ελλάδα να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Πατρίδα του Πολιτισμού, να αποτελεί ουδέτερη προστατευμένη ζώνη υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, και να βοηθηθεί από όλες τις χώρες ώστε να μετατραπεί σε ένα απέραντο Πάρκο Πολιτισμού, Επιστημών, Καλών Τεχνών, Αθλητισμού, Φιλοσοφικού Στοχασμού, Οικολογίας και Εξευγενισμού της Ύπαρξης του Ανθρώπου. Να τελούνται μόνιμα εδώ οι Ολυμπιακοί Αγώνες, όμως με το ήθος και την αυθεντικότητα που είχαν στην αρχαιότητα. Να εξελιχθεί με την συνεισφορά όλων η Ελλάδα ως το Πάνθεον όλων των τεχνών και των επιστημών, ένα τέλειο εργαστήριο έρευνας και προαγωγής των ανθρώπινων θετικών δυνατοτήτων, ώστε να έρχονται από όλο τον κόσμο νέοι άνθρωποι και καλλιτέχνες για να σπουδάζουν, να δημιουργούν και να εμπνέονται, από τον τόπο όπου γεννήθηκαν τα πάντα!
Ο Καποδίστριας ήταν ο αρχιτέκτονας του Συντάγματος της Ελβετίας που είναι το δημοκρατικότερο του κόσμου, και εμπνευστής της Ελβετικής Ουδετερότητας ως παγκόσμιο τραπεζικό κέντρο...

Θα μου πείτε: Τι μας λες ρε Νικόλα τέτοιες ώρες...
Όμως αν κατρακυλήσαμε τόσο χαμηλά, οφείλεται στο ότι είχαμε παντελή απουσία ενός μεγαλόπνοου Οράματος, που να μας εμπνέει και να ενεργοποιεί αυτές τις αγαθές δυνάμεις που κουβαλάμε στο Είναι μας, και που όποτε καταφέραμε να ενεργοποιήσουμε, ...απλά μεγαλουργήσαμε!
Τώρα που πατώσαμε, τώρα που γκρεμίζεται αυτό το σαθρό οικοδόμημα που κάποιοι λάθρα χτίσανε και όλοι μας ασυγχώρητα ανεχτήκαμε ή και συνδράμαμε, τώρα ακριβώς είναι η ώρα να υιοθετήσουμε ένα Μεγάλο Όραμα για να αναγεννηθεί κάτι σπουδαίο από τις στάχτες μας και κάτι που να είναι αντάξιο της ιστορίας μας!

Οκ, να μείνουμε Ευρώπη! Όμως ποια Ευρώπη;

 

Έτσι για εισαγωγή, να σας θυμίσω δύο αριστουργήματα, ένα του κινηματογράφου και ένα της λογοτεχνίας: Το περίφημο θρίλερ του Άλφρεντ Χίτσκοκ «Ψυχώ», και το αριστουργηματικό μυθιστόρημα του  Όσκαρ Γουάιλντ, «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ». Στο πρώτο, ο σχιζοφρενής Νόρμαν Μπέητς, ιδιοκτήτης ενός απομονωμένου μοτέλ, έχει στην ντουλάπα του τη μούμια της πεθαμένης από χρόνια μητέρας του, αρνούμενος να δεχτεί ότι πέθανε, και διαπράττει μια σειρά από φόνους μεταμφιεσμένος σε κείνη… Στο δεύτερο, η συγκλονιστική ιστορία του ηδονοθήρα Ντόριαν, ο οποίος, συνεπαρμένος από το εξαιρετικά όμορφο πορτρέτο που του φιλοτεχνεί ο ζωγράφος Μπάζιλ  Χόλγορτ, πουλάει την ψυχή του στον διάβολο με αντάλλαγμα την αιώνια νεότητα και το αιώνιο κάλλος. Ο Ντόριαν θα παραδοθεί σε έναν ακόλαστο τρόπο ζωής, τον οποίο κρατά κρυφό από την υψηλή κοινωνία, στα μάτια της οποίας παραμένει ένας τζέντλεμαν. Σε αντίθεση με το άψογο παρουσιαστικό του, το πορτρέτο φέρει τα σημάδια της φθοράς του και αποτυπώνει όλη την ασχήμια των πράξεων του, που το κάνουν αποκρουστικό …. Κάπου ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο αριστουργήματα, νομίζω ότι βρίσκεται η Ευρώπη σήμερα και αυτοί που αγωνιούν μήπως και φύγουμε από αυτήν! Η σημερινή Ευρώπη δεν είναι η Ευρώπη που ήταν κάποτε… Δεν είναι η Ευρώπη της τεχνολογικής υπεροχής, που ξεχώριζε σε έναν κόσμο τεχνολογικά αναλφάβητο… Δεν είναι η Ευρώπη, η οποία χάρη στην άγρια εκμετάλλευση, το κυριολεκτικό ξεζούμισμα των αποικιών της ανά τον κόσμο, είχε καταφέρει να φτιάξει μια επίπλαστη ευημερία και μία ανάπτυξη που ηθικά δεν της ανήκε… Δεν είναι η Ευρώπη η οποία χάρη σ’ αυτήν την κλεμμένη ευημερία είχε αναπτύξει τον καλλιτεχνικό και αθλητικό πολιτισμό, την άρτια κοινωνική οργάνωση, το κράτους δικαίου (στο εσωτερικό της βέβαια μόνο, γιατί για τους «άλλους» είχε εφεύρει το σκληρό Αγγλικό Δίκαιο)…. Όσο κι αν δε μας αρέσει, η Ευρώπη αυτή είναι παρελθόν! Αυτή που προσπαθούν να τη διατηρήσουν ζωντανή,  όπως ο Νόρμαν Μπέητς τη μητέρα του στο «Ψυχώ», ματαιοπονούν! Η Ευρώπη της ευημερίας, του πολιτισμού, της δημοκρατίας, της κοινωνικής ευαισθησίας (στο εσωτερικό της μόνο βέβαια), ουσιαστικά δεν υπάρχει πια! Είναι μια γριά, κακάσχημη, ανήμπορη, σαν στο «Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ», που έχει ασχημύνει από τις αμαρτίες της, τις οποίες όμως δεν μπορεί να δει όταν γυαλίζεται στον καθρέφτη της, και νομίζει πως είναι ακόμα νέα, όμορφη και δυνατή παιδούλα… Η Ευρώπη και η πνευματική κόρη της η Αμερική, είναι ένα σαθρό κουφάρι που θα διαλυθεί και θα γίνει σκόνη μόλις έρθει σε επαφή με τον αέρα, κι ας δημιουργεί ακόμα την ψευδαίσθηση σε κάποιους, πως διατηρείται… Ο κόσμος όλος βρίσκεται σε ανακατάταξη!  Νέες δυνάμεις έχουν προκύψει, κι αυτές έχουν προοπτική να κυριαρχήσουν, και να παραγκωνίσουν τις μέχρι σήμερα κυρίαρχες δυνάμεις! Και η τραγική ειρωνεία είναι, πως αυτές οι νέες δυνάμεις, που θα τελειώσουν την ισχύ του παλιού κραταιού Δυτικού Κόσμου, είναι δικά του δημιουργήματα! Ή σωστότερα, είναι δημιουργήματα της απληστίας του. Η Ευρώπη και ο υπόλοιπος λεγόμενος Δυτικός Κόσμος, στην φρενίτιδα που προκαλεί ο νεοφιλελευθερισμός και η δίψα για όλο και περισσότερα παράλογα και αχαλίνωτα κέρδη, οδήγησαν στην παγκοσμιοποίηση της παραγωγής στην εγκατάσταση των παραγωγικών μονάδων σε περιφερειακές χώρες του «Τρίτου Κόσμου», γιατί είχαν φτηνό εργατικό δυναμικό, φτηνές πρώτες ύλες και ευνοϊκή φορολογική και περιβαλλοντική νομοθεσία, και άρα ελαχιστοποιούσε το κόστος παραγωγής και μεγιστοποιούσε τα κέρδη της… Αυτός όμως ήταν και ο λάκκος που ο ίδιος ο Δυτικός Κόσμος έσκαψε, και έπεσε ο ίδιος μέσα… Οι χώρες αυτές πήραν το know how από τις πολυεθνικές, έμαθαν τη δουλειά, έμαθαν να οργανώνονται, έγιναν σιγά- σιγά καλύτεροι από τους δασκάλους τους, και σύντομα όχι απλά θα τους ξεπεράσουν (αν δεν το έχουν κάνει ήδη), αλλά και θα κυριαρχήσουν σε όλο τον κόσμο! Θα πάρω ως παράδειγμα το συνασπισμό που έχουν σχηματίσει οι ισχυρότερες από αυτές τις Νέες Τεχνολογικά και Οικονομικά Ταχέως Αναπτυσσόμενες Χώρες , τον λεγόμενο B.R.I.C.S. (από τα αρχικά των χωρών Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική).  Για να μην σας κουράσω (άλλωστε ετοιμάζω σχετικό επιστημονικό άρθρο που θα δημοσιευτεί το φθινόπωρο σε γνωστό επιστημονικό περιοδικό), θα αναφέρω μόνο τρία στοιχεία για να αντιληφθείτε το μέγεθος και τη δυναμική αυτής της συμμαχίας:  οι B.R.I.C.S. έχουν το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 1/5 του Α.Ε.Π. του πλανήτη, ενώ η μέση ανάπυξή τους τρέχει με υπερδιπλάσιους ρυθμούς απ’ ότι στον Δυτικό Κόσμο! Τον ρόλο παγκόσμιας υπερδύναμης που προτίθενται να διαδραματίσουν, τον μαρτυρά και η πρόσφατη ίδρυση παγκόσμιας Αναπτυξιακής Τράπεζας, ως αντίπαλο δέος στο ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, αλλά και η πρόθεση για ίδρυση Οίκου Αξιολόγησης Πιστοληπτικής Ικανότητας, στον αντίποδα των τριών δυτικών «αμαρτωλών» οίκων (Moody’s, S&P και Fitch). Σ’ αυτό το περιβάλλον, η προσπάθεια για νεκρανάσταση της γηραιάς Ευρώπης που πεθαίνει, και η ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ προσκόλλησή της σε αυτήν μοιάζει με σχιζοφρένεια! Για μια χώρα σαν την Ελλάδα, με τα δυναμικά χαρακτηριστικά της οικονομίας, της που μπορεί να τα υποτιμούμε, αλλά που δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα, (τη γεωστρατηγική της θέση, το ενεργειακό, ορυκτό, αγροτικό, ναυτικό, πολιτισμικό, κτλ. πλούτο της), είναι αδιανόητο να μένει πεισματικά προσκολλημένη με το παλιό που αργοπεθαίνει και να μην ανοίγει τα φτερά της και στο καινούριο και πολλά υποσχόμενο, που θα δώσει νέες προοπτικές στην ανάπτυξή της! Ο προσανατολισμός προς το καινούριο δε σημαίνει βέβαια και πλήρη αποκόλληση από το παλιό, αντιθέτως αυτή η παραδοσιακή σχέση με την Ευρώπη μπορεί να αναγάγει την Ελλάδα ως γέφυρα, ως συνδετικό κρίκο, των δύο υπερδυνάμεων, με πολλαπλά οφέλη και μεγαλύτερη ασφάλεια για την ίδια τη χώρα μας… Οπότε, αυτό το πεισματικό και απόλυτο ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ μήπως θα πρέπει να το επανεξετάσουμε;

Οι κλαριντζήδες

 

Ευτύχησα να προλάβω να ζήσω λίγο από την εποχή όπου οι κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως οι γάμοι, δε γινόντουσαν τόσο τυποποιημένα, με γλέντια προκάτ, πνιγμένα στο "δήθεν", στο βωμό της εμπορευματοποίησης, της αμερικανιάς και του άχρωμου, άοσμου και άνοστου "εκσυγχρονισμού" των παραδόσεων...

Θυμάμαι τον γάμο της πρώτης μου ξαδέρφης της Ρήνας, στο χωριό μου το Θωμαΐ, τότε που σε όλα τα χωριά, τα γαμήλια γλέντια στηνόντουσαν στις αυλές των σπιτιών, μαγείρευαν σε μεγάλα καζάνια και χάλκινα ταψιά κρέας κοκκινιστό με πατάτες φούρνου, που ετοίμαζαν σε πρόχειρα μαγειρεία σε κάποια αποθήκη οι "εξειδικευμένες" γειτόνισσες. Οι καλεσμένοι καθόντουσαν σε πρόχειρους πάγκους από μαδέρια, τα τραπέζια ήταν δανεικά από συγγενείς και φίλους, ενώ τα κρασιά οι μπύρες και τα αναψυκτικά πάγωναν σε μεγάλα βαρέλια με κολώνες πάγου...
Ο χορός στήνονταν καταμεσής της αυλής, οι κλαριντζήδες έπαιζαν τα όργανά τους στο κέντρο του χορού, κι αυτός που έσερνε κάθε φορά το χορό, τους πετούσε τάλιρα και δεκάρικα σπανιότερα πενηντάρικα και κατοστάρικα στα πόδια τους, ή αν ήταν πολύ μερακλής τους κολλούσε κανένα φτυμένο χιλιάρικο στο κούτελο!
Η πιτσιρικαρία, μαζί τους κι εγώ, που τότε ήμουν δεν ήμουν 10 χρονών, μαλώναμε ποιος θα πρωτομαζέψει τα κέρματα και τα ελάχιστα χαρτονομίσματα που έριχναν οι πρωτοχορευτές στα πόδια των κλαριντζήδων, για να τους τα βάλουμε στις τσέπες των σακακιών τους, μιας κι αυτοί δεν ευκαιρούσαν να σκύψουν για να τα μαζέψουν! Αυτό ήταν το παιχνίδι μας και το κάναμε με ιδιαίτερο ζήλο όλο το βράδυ!
Στο τέλος της βραδιάς μαζευτήκαμε όλοι οι πιτσιρίκοι σ' ένα δωμάτιο του σπιτιού, κι όλοι άρχισαν να κάνουν ταμείο!

- Εμένα οι κλαριντζήδες μου δώσανε πέντε δεκάρικα, είπε ο ξάδερφός μου ο Γιώργος.
- Εμένα μου δώκανε ένα πενηντάρικο και έξι τάλιρα, είπε ο Τάκος...
- Εμένα μου δώσανε δυο εικοσάρικα και πέντε τάλιρα, είπε κάποιος άλλος!
- Για σταθείτε ρε παιδιά, πότε σας τα δώσανε κι εγώ δεν πήρα χαμπάρι; Κι εμένα γιατί δε μου δώσανε τίποτα, ρώτησα εγώ γεμάτος απορία.

Ο ξάδερφός μου ο Γιώργος, με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου έγειρε και μου είπε σιγανά στο αυτί:

- Ε μας τα δώσανε! Πως να μας τα δώσουνε; Να εκεί που τα μαζεύαμε, βάζαμε κι από κανένα κέρμα και στη δική μας τσέπη...

Έμεινα εμβρόντητος! Ένιωσα πολύ βλάκας εκείνη την ώρα, ένα συναίσθημα που δυστυχώς το ένιωσα πολλές φορές ακόμα στη ζωή μου...

Αυτή η ιστορία που σας διηγήθηκα είναι πέρα για πέρα αληθινή, και πολύ φοβάμαι ότι από τότε δεν έχω αλλάξει καθόλου...

Στα 45 μου, ακόμα περιμένω τους κλαριντζήδες να αναγνωρίσουν τη φιλότιμη προσπάθειά μου και να με ανταμείψουν με το χαρτζιλίκι που δικαιωματικά μου αξίζει, αλλά προς το παρόν ...δεν! Και μάλλον ούτε πρόκειται!

Βλάκας ή τίμιος;

Το ψυχιατρικό συμβούλιο που μελετά την περίπτωσή μου, δεν έχει αποφανθεί τελεσίδικα ακόμη...

 Δεν ξέρω αν αυτές οι δύο διαγνώσεις ποιοτικά διαφέρουν, εκείνο που ξέρω είναι ότι πρακτικά έχουν το ίδιο αποτέλεσμα: τζίφος!

 

Ο ελληνικός τρόπος ζωής...

Σ' έναν κόσμο που κάποιοι "δημόσιοι κατήγοροι" προσπαθούν να ενοχοποιήσουν κάθε τι που μας δίνει χαρά, κάποιος πρέπει να αναλάβει την υπεράσπιση της ζωής, της χαράς, της ανθρώπινης αδυναμίας! Θα προσπαθήσω εγώ λοιπόν...
Το να τολμάς να κάνεις "σπατάλες" κρέατος και υπερβολές σε μια περίοδο κρίσης και λιτότητας,
να γλεντάς και να χορεύεις σε μια εποχή που δύσκολα τα φέρνεις βόλτα,
να επιμένεις να χαμογελάς με έξω την καρδιά, ενώ μεθαύριο μπορεί και να να θρηνείς την "εθελούσια έξοδο από τη ζωή" κάποιου δικού σου ή ακόμα και του ίδιου σου του εαυτού, λόγω απελπισίας...
το λες και Εθνική Ασυναίσθητη Αντίσταση!
Αυτό είναι το μεγαλείο ενός λαού, που ξέρει να χαίρεται τη Ζωή κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, και που ακόμη και ο ίδιος πολλές φορές, μη μπορώντας να το εξηγήσει, το παρεξηγεί και αυτοκατακρίνεται!
Αυτός όμως ο πληθωρικός χαρακτήρας είναι που όχι μόνο μας σώζει, αλλά και κυριολεκτικά μας κάνει αήττητους, προς έκπληξη όποιων μας επιβουλεύονται, και τους οποίους κάνει να μιλούν για "Ελληνικό Θαύμα"!
Το πανελλήνιο γλέντι της ημέρας της Λαμπρής, είναι αφιερωμένο σε κάθε "άσπονδο φίλο" της Ελλάδας, μέσα και έξω από αυτήν, που δεν πρόκειται να μας καταλάβει ποτέ, και πολύ χειρότερα γι αυτόν, δεν πρόκειται ποτέ να ζήσει έστω και μια στιγμή σαν Έλληνας, δηλαδή σαν Άνθρωπος...

ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΩ ΤΟ ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΟ...

Χθες το βράδυ έζησα συγκλονιστικές στιγμές μέσα στο αρχαίο θέατρο της Λάρισας! Με την είσοδό μου στο μεγαλοπρεπές θέατρο με κυρίευσε ένα απίστευτο δέος και η έντονη συναίσθηση της ιερότητας του χώρου, μου προκάλεσε ταχυκαρδία...

Αισθάνθηκα αμέσως να επικοινωνώ με ότι συνέβη εδώ, σε όλες τις εποχές της δόξας του θεάτρου! Τα μάρμαρα αντανακλούσαν τα συναισθήματα των αρχαίων θεατών που καθίσανε σ' αυτές τις κερκίδες, τον οίστρο των υποκριτών επί της σκηνής, τον στοχασμό των ταγών του Κοινού των Θεσσαλών όταν συνεδρίαζαν για το μέλλον της Πόλης, την αγωνία των μονομάχων όταν το θέατρο λειτουργούσε ως αρένα κατά τα ρωμαϊκά έτη....

Αισθάνθηκα έναν απέραντο σεβασμό να με κυριεύει τόσο, ώστε ήθελα να γονατίσω ευλαβικά και να ασπαστώ αυτά τα μάρμαρα, που αποτελούν τα σύμβολα και τα τεκμήρια της μακραίωνης ιστορίας του μεγαλοπρεπούς πολιτισμού μας...

          Η δε παράσταση του Θεσσαλικού Θεάτρου, που έπαιξε αποσπάσματα από τα χορικά της τραγωδίας του Ευριπίδη "Ηλέκτρα", ήταν σ-υ-γ-κ-λ-ο-ν-ι-σ-τ-ι-κ-ή!!!

Η επιβλητική θέα των μαυροντυμένων γυναικών με τα περίτεχνα αυθεντικά κοστούμια από ιστορικές παραστάσεις, ο αρχέγονος ήχος των τυμπάνων που έδιναν τον ρυθμό, τα συγκλονιστικά λόγια του χορού... όλα προκαλούσαν μια πανδαισία συναισθημάτων μέσα μου, τα οποία μετασχηματίστηκαν σε δάκρυα συγκίνησης που άρχισαν να κυλούν από τα μάτια μου...

Τόση ήταν η συναισθηματική μου φόρτιση, που δε με ενόχλησε καν ο πολιτικάντικος και προπαγανδιστικός λόγος της Γ.Γ. του υπουργείου Πολιτισμού που ακολούθησε, και ήχησε τόσο φτηνός και αταίριαστος με την ιερότητα του χώρου, ώστε κατέδειξε για άλλη μια φορά το πόσο ανάξιοι και απαίδευτοι άνθρωποι μας κυβερνούν!

Αντίθετα, πολύ ενδιαφέρουσα ήταν η ομιλία του τιμώμενου αρχαιολόγου που έφερε στο φως το θέατρο, του Αθανασίου Τζαφάλια, που μας έδωσε σημαντικές πληροφορίες για την ανασκαφική πορεία του μνημείου.

          Ικανοποίηση μου προκάλεσε και η αναγνώριση και βράβευση του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Λάρισας κατά τη δεκαετία του 1980 στο πρόσωπο του προέδρου του Ιωάννη Θεούλη, που πάλεψε με τη γραφειοκρατία και τα κατεστημένα μικροσυμφέροντα για την επίτευξη της ανασκαφής και ανάδειξης του αρχαίου Θεάτρου.

          Σπουδαία κίνηση ήταν και η αναγνώριση και βράβευση του αρχιτέκτονα Ελευθέριου Αμμανίτη, που σταμάτησε αμέσως τις οικοδομικές εργασίες ανέγερσης κτηρίου στην περιοχή, όταν κατά την εκσκαφή των θεμελίων, έπεσε πάνω σε αρχαίο μάρμαρο, σε αντίθεση με άλλους ασυνείδητους συναδέλφους του, που χρησιμοποιούσαν με βάρβαρο τρόπο τα μάρμαρα ως μπάζα για την θεμελίωση πολυκατοικιών... Ίσως θα έπρεπε να ανακοινωθούν και τα ονόματα αυτών των ιερόσυλων, ώστε να καταδικαστούν στη συνείδηση των συμπολιτών τους, για το έγκλημα κατά του πολιτισμού που διαπράξανε!

      Μ' αυτά τα ανάμεικτα και έντονα συναισθήματα τελείωσε η πρώτη μου άμεση επαφή με το αρχαίο θέατρο της Λάρισας, που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στην καρδιά μου!