Ένα παραμύθι... από το μέλλον!

 

Συνηθως τα πραμύθια ξεκινούν με τη φράση "Μια φορά κι έναν καιρό..." και διηγούνται μια ιστορία που συνέβη στο παρελθόν που μπορεί να είναι αληθινή, μπορεί όμως να είναι και μυθοπλασία.

Εγώ όμως σήμερα βίωσα ένα φανταστικό ταξίδι στο μέλλον, που έμοιαζε με παραμύθι, βλέποντας μια φωτογραφία που τράβηξε ο "εξ αγχιστείας" συγχωριανός μου Nikiforos Lampiris , που δείχνει το οροπέδιο της Καλλιπεύκης γεμάτο με πρωινή ομίχλη, δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι η αρχαία λίμνη Ασκουρίς, που αποξηράνθηκε το 1911, με έναν μαγικό τρόπο είχε ξανασυσταθεί!

Αυτή η φωτογραφία έφερε στο μυαλό μου σαν όραμα, πιθανές εικόνες από το μέλλον, όταν επιτέλους κάτοικοι και αρχές θα καταφέρουν να πεισθούν ότι η ανασύσταση της λίμνης Ασκουρίδας θα είναι σωτήρια λύση, όχι μόνο για την επιβίωση του χωριού, που βρίσκεται σε δραματικά φθήνουσα πορεία, αλλά και για την αξιοποίηση των σημαντικών συγκριτικών πλεονεκτημάτων που έχει ο τόπος, προς όφελος ΟΛΩΝ των κατοίκων και όχι μόνο.

Μέσα στο ομιχλώδες τοπίο της φωτογραφίας, είδα να ξεχωρίζουν νεροβούβαλα που τα έφεραν οι ντόπιοι κτηνοτρόφοι από τη λίμνη Κερκίνη, όπου σήμερα εκτρέφονται με μεγάλη επιτυχία. Το κρέας τους, το γάλα τους και τα παράγωγα προϊόντα από αυτά, είδα να παρασκευάζονται σε πρότυπα συγχρονα σφαγεία και πιστοποιημένα εργαστήρια που κατασκευαστηκαν στην Καλλιπεύκη με ευρωπαϊκά προγράμματα και που απασχολούν πολλούς νέους της περιοχής. Τα προϊόντα αυτά μάλιστα, μαζί με τα εξαιρετικής ποιότητας αιγοπρόβεια προϊόντα της περιοχής, πωλούνται πανάκριβα στα καλύτερα ντελικατέσεν του εξωτερικού φέρνοντας πολύ χρήμα στους ντόπιους παραγωγούς!

Πιο πέρα, στις όχθες της ομιχλώδους λίμνης, είδα τουρίστες από τα πέρατα του κόσμου που τους αρέσει ο φυσιολατρικός τουρισμός, να καλπάζουν με τα άλογα που εκτρέφουν στα νεότευκτα ράντσα τους κάποιοι πρώην βοσκοί της Καλλιπευκης, που τώρα αναβαθμίστηκαν σε ιδιοκτήτες ράντζων, όπου εκτρέφουν άλογα για αναψυχή και θεραπευτική ιππασία! 

Στο κέντρο της λίμνης είδα κάτι ψαράδες που άπλωναν τα δίχτυα τους για να ψαρέψουν εξαιρετικής ποιότητας ψάρια, καραβίδες, πέστροφες, οξύριγχους, ψαρια απο το Βλαδιβοστόκ της Σιβηρίας, από τα οποία παράγεται το  χαβιάρι, άλλο ένα νέο προϊόν ΠΟΠ της περιοχής, εφάμιλλο  σε ποιότητα με το αυγοτάραχο Μεσολογγίου! Όλα αυτά τα αλιεύματα, αναπτύχθηκαν στη λίμνη μετά από μελέτες των επιστημόνων του Ιδρύματος Γουλανδρή, που έχει αναλάβει την διαμόρφωση της χλωρίδας και της πανίδας στον υδροβιότοπο της λίμνης. 

Και ολα αυτά τα προϊόντα μπορεί να τα γευτεί κάνεις στα γραφικά ταβερνάκια ή να τα βρεί στα ράφια των καταστημάτων της Καλλιπεύκης που άνοιξαν οι κάτοικοι για να εξυπηρετήσουν τον διαρκώς αυξανόμενο τουρισμό.

Ξαφνικά δίπλα από τους ψαράδες, πέρασε σχίζοντας τα γκριζοπράσινα νερά της λίμνης μία τετράκωπος λέμβος από την Ελληνική Εθνική Ομάδα Κωπηλασίας, που ήρθε για προετοιμασία στο υπερσύγχρονο προπονητικό κέντρο της Καλλιπεύκης, που φιλοξενεί πολλούς αθλητές από διάφορα αθλήματα για να προετοιμαστουν για την αγωνιστική τους σεζόν στο ιδανικό περιβάλλον της Καλλιπεύκης!

Τα ήρεμα νερά της λίμνης ρίγισαν από τον αέρα που εκτόπισε το ελικόπτερο που μόλις προσγειώθηκε στο ελικοδρόμιο της Καλλιπεύκης, για να παραλάβει ένα επείγον περιστατικό από το υπερσύγχρονο σανατόριο αποθεραπείας και οίκο ευγηρίας της Καλλιπεύκης που φιλοξενεί ασθενείς και ηλικιωμένους από όλη την Ευρώπη, προκειμένου να το μεταφέρει στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Λάρισας. 

Σε μια άλλη γωνιά της λίμνης, μια ομάδα τουριστών που βγήκε για περίπατο στο ειδικά διαμορφωμένο μονοπάτι - ποδηλατοδρόμιο που κατασκευάστηκε περιμετρικά της λίμνης, παρακολουθεί με τα κιάλια τους αργυροπελεκάνους που στάθμευσαν για λίγο στον υδροβιότοπο της λίμνης πριν συνεχίσουν το αποδημητικό τους ταξίδι στο Νότο.

Παρακάτω, στην οργανωμένη πλαζ, κάποια παιδιά πλατσουρίζουν στα ολοκάθαρα νερά της λίμνης, υπό την εποπτεία των μαμάδων τους που απολαμβάνουν τον καφέ τους κάτω από τις ομπρέλες, κάνοντας ηλιοθεραπεία ξαπλωμένες στις ξαπλώστρες. Λίγο πιο απόμερα, κάποιοι νεαροί προτιμούν να νοικιάσουν μία βάρκα ή ένα θαλάσσιο ποδήλατο για να κανουν μία ρομαντική βόλτα με την καλή τους...

Αυτά πρόλαβα να αναπολήσω από το μέλλον κοιτώντας τη φωτογραφία του Νικηφόρου, και θα μπορούσα να δω πολλά περισσότερα, αλλά αυτό το νοητό ταξίδι μου στο μέλλον το διέκοψε η φωνή του Θανάση, του καλοσυνάτου πλανόδιου μανάβη της Καλλιπεύκης, που ήρθε ως το κτήμα μου για να μου φέρει τα φρούτα και τα λαχανικά που του παρήγγειλα.

Αυτά που βίωσα ήταν τόσο ζωντανά, που είμαι σίγουρος ότι μπορούν να γίνουν και στην πράξη, αρκεί όσοι αγαπούν αυτόν τον τόπο να ομονοήσουν και να αποφασίσουν να δράσουν!

Δεν είναι άλλωστε πρώτη φορά, που ένα όραμα γίνεται πραγματικότητα, αρκεί να πιστέψουμε σ' αυτό και να αναλάβουμε δράση!

ΑΝΤΆΜΩΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΛΙΠΕΎΚΗ

 

Σ' ένα μικρό ορεινό χωριό χωμένο μέσα στο ιερό πράσινο του Ολύμπου, την ωραία Καλλιπεύκη, κάθε χρόνο οι κάτοικοί του και οι επισκέπτες του γιορτάζουν το Αντάμωμα των απανταχού Καλλιπευκιωτών.

Αντάμωμα...

Και μόνο η λέξη από μόνη της έχει μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση! 

Είναι η στιγμή που οι οικογένειες που τις χώριζε η ξενιτιά, ξανασμίγουν, έστω και για λίγο, ώσπου να τελειώσει το καλοκαίρι...

Η γιαγιά κι ο παππούς ριζωμένοι στον τόπο τους που δεν τον εγκατέλειψαν ποτέ παρά την φτώχια και τις κακουχίες, ανταμώνουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους που πήγαν στις μεγαλουπόλεις ή και στο εξωτερικό κυνηγώντας μια καλύτερη μοίρα...

Παιδικοί φίλοι και παλιοί συμμαθητές ανταμώνουν και θυμούνται τα παλιά...

Άνθρωποι διωγμένοι από τις αντίξοες συνθήκες, ανταμώνουν με όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν τις παιδικές τους μνήμες, τις εφηβικές τους ανησυχίες, τις νεανικές τους θύμησες... 

Να εδώ είναι το πατρικό μου στην αυλή του οποίου πρωτομπουσούλησα! 

Να και η πλατεία όπου έπαιζα κυνηγητό με τους φίλους μου...

Πιο πέρα είναι η βρύση, όπου για πρώτη φορά σκίρτησε η καρδιά μου από τον πρώτο μου εφηβικό έρωτα...

Αναμνήσεις γλυκές που αναβιώνουν μέσα από αυτό το Αντάμωμα!

Όμως το Αντάμωμα είναι και μια μεγάλη γιορτή, και γιορτή στην Ελλάδα δε νοείται χωρίς μουσική, φαγοπότι και χορό!

Από μέρες τώρα τα δραστήρια μέλη του Μορφωτικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου των Απανταχού Καλλιπευκιωτών, οργάνωσαν με μεράκι και πολύ δουλειά, όλες τις λεπτομέρειες.

Από νωρίς στήθηκαν τα τραπεζοκαθίσματα, και η ψησταριά πήρε φωτιά για να ψήσει λουκάνικα και σουβλάκια! 

Ο κόσμος άρχισε να προσέρχεται κατά παρέες και να καταλαμβάνει τραπέζια! Ντυμένοι με τα καλά τους ήρθαν να συναντήσουν μαζεμένους τους συγχωριανούς τους που είχαν καιρό να τους δουν. 

Σε λίγο, όλο το χωριό θα γίνει μιά παρέα πάνω στην πίστα του χορού! 

Μαζί και κάποιοι ξένοι, που κοιτάζουν με αμηχανία στην αρχή, τα τεκταινόμενα γύρω τους!

Το κλαρίνο αρχίζει να παίζει παραπονεμένα κι ο διαπεραστικός ήχος του αντιλαλεί στις γύρω ρεματιές και εξαπλώνεται στο οροπέδιο της αποξηραμένης λίμνης Ασκουρίδας. 

Πρώτα σηκώνονται τα καμάρια μας, τα παιδιά που παρακολουθούν μαθήματα χορού από το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παίδων που οργάνωσε πολύ επιτυχημένα ο Μ.Ε.Σ.Α.Κ. η "Πατωμένη" κι έδωσε δημιουργική διέξοδο στα καλοκαιρινά απογεύματα των παιδιών μας!

Ιδιαίτερα οι παππούδες και οι γιαγιάδες είχαν μια μοναδική ευκαιρία να καμαρώσουν τα εγγόνια τους σε παραδοσιακούς και μοντέρνους χορούς. Ένα παρατεταμένο χειροκρότημα ακούστηκε για τα φερέλπιδα νιάτα και τις άξιες δασκάλες τους!

Και ο χορός για όλους, ξεκίνησε! 

Το κλαρίνο και το λαούτο είχαν τον πρώτο λόγο! Ο λαϊκός ποιητής μέσα από τους στίχους θίγει όλα τα θέματα της καθημερινότητας που απασχολούν τους ανθρώπους της υπαίθρου! Τον έρωτα, το θάνατο, την ξενιτειά, την βουκολική ζωή, την ομορφιά της ελληνικής Φύσης! Οι νότες χτυπάνε τις ευαίσθητες χορδές του καθένα, μερακλώνει και σηκώνεται να γίνει ένα με τους συγχωριανούς του σε χορούς κυκλοτικούς που έλκουν την καταγωγή τους από το Χορό του αρχαίου θεάτρου! Οι καημοί και οι πίκρες, οι χαρές και τα χαμόγελα μετατρέπονται σε βήματα χορού και τα πόδια βροντοχτυπούν τη γη για να ακούσουν και όσοι απουσιάζουν "αεί παρόντες",  και να συμμετέχουν κι αυτοί νοητά στο γλέντι μας!

Ο κόσμος το ευχαριστήθηκε! 

Έσπασε η ρουτίνα της καθημερινότητας που όλους μας πιέζει ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια! Ξεφάντωσε, λαχάνιασε στο χορό, γέλασε με την ψυχη του, ταρακουνήθηκε το "είναι" του! 

Το έβλεπες στα χαρούμενα πρόσωπα τους, στο γέλιο τους, στις αγκαλιές τους! Αντάμωσαν τα σώματα και οι ψυχές πραγματικά! Τέτοιες εκδηλώσεις συσφίγγουν τους δεσμούς της κοινότητας και την ενδυναμώνουν για να αντέξει μέχρι το επόμενο αντάμωμα!

Κι αν δε μας σταματούσε η βροχή, που απρόσμενα έστειλαν οι θεοί του Ολύμπου, ακόμα θα χορεύαμε! 

Ας είναι καλά όσοι συμμετείχαν ενεργά στη διοργάνωση αυτής της μεγάλης γιορτής, τα μέλη και οι εθελοντές του ΜΕΣΑΚ, που έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, οι χορηγοί των δώρων της λαχειοφόρου, που ενίσχυσε τα οικονομικά του δραστήριου συλλόγου, τους μουσικούς και όλους όσους παραβρέθηκαν και στήριξαν με την παρουσία τους την προσπάθεια! 

Και του χρόνου να είμαστε καλά, να ξανά-ανταμώσουμε!

Η ανασύσταση της λίμνης Ασκουρίδας : Έργο πνοής για την Καλλιπεύκη και την ευρύτερη περιοχή

 

Ζούμε σε μια χώρα με τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης!

Δική μας ευθύνη είναι, αν αυτές τις δυνατότητες τις αξιοποιούμε στο βαθμό που θα μπορούσαμε, έτσι ώστε η ζωή μας να γίνει πιο άνετη ή αν τις αφήνουμε να πάνε χαμένες, οικτίροντας ταυτόχρονα την «κακή» μας τη μοίρα…

Δική μας ευθύνη είναι επίσης, αν ο τρόπος που επιλέγουμε να αξιοποιούμε τις δυνατότητες του τόπου μας, γίνεται με σεβασμό στο περιβάλλον, σεβασμό στην πολιτισμική μας κληρονομιά, (με ότι μπορεί να συμπεριλαμβάνει αυτή η έννοια και σε υλικό και σε ηθικό επίπεδο), και εν τέλει, με σεβασμό στον ίδιο τον άνθρωπο!

Η γυναίκα μου κατάγεται από ένα μικρό χωριό ψηλά στον Όλυμπο. Το γεγονός αυτό, ήταν η αφορμή για να έρθω σε επαφή για πρώτη φορά με την ωραία Καλλιπεύκη! 

Ανεβαίνοντας το βουνό τον Θεών, τον Όλυμπο, από την πλευρά του νομού Λαρίσης, μετά από το ιστορικό χωριό των Γόνων, ξεκινά ένας φιδωτός δρόμος ανάμεσα από ελιές και χαμηλή βλάστηση, που όσο ανεβαίνει πάνω στο μυθικό βουνό σου αποκαλύπτει μια υπέροχη θέα προς τον θεσσαλικό κάμπο. Πιο πάνω, μετά τη ζώνη με τους ελαιώνες, συναντάς ευτυχισμένες αγελάδες και χαρούμενα κατσικάκια να μασουλάνε αμέριμνα τα υπέροχα χόρτα του βουνού, το οποίο είναι κατάφυτο από χιλιάδες είδη βοτάνων, θεραπευτικά, φαρμακευτικά και αρωματικά φυτά, που κάνουν το γάλα και το κρέας των αμνοεριφίων και των βοοειδών που βόσκουν εκεί, μοναδικό σε ποιότητα και θρεπτική αξία! Και ξαφνικά, στα 1050 μέτρα υψόμετρο, ξανοίγεται μπροστά σου ένα οροπέδιο πολλών χιλιάδων στρεμμάτων, στο οποίο μέχρι το 1911, απλώνονταν η αρχαία λίμνη Ασκουρίς. Στην απέναντι άκρη αυτού του οροπεδίου, αχνοφαίνονται τα λιγοστά σπιτάκια της Καλλιπεύκης, μέσα στο καταπράσινο φόντο των κωνοφόρων δέντρων με τα οποία είναι κατάφυτες οι γύρω βουνοκορφές…

Οι ανάγκες σε καλλιεργήσιμη γη του ακμάζοντα, τότε, πληθυσμού του χωριού στις αρχές του 20ου αιώνα, σε συνδυασμό με το έντονο πρόβλημα της ελονοσίας, που η επιστήμη δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά εκείνη την εποχή, οδήγησε στην απόφαση να γίνει αποξήρανση της λίμνης. Έτσι, το πρόβλημα της ελονοσίας λύθηκε, δημιουργήθηκε κλήρος όπου οι κάτοικοι καλλιεργούσαν κυρίως πατάτες, φασόλια και δημητριακά για ζωοτροφές. Οι πατάτες και τα φασόλια της Καλλιπεύκης είναι ξακουστά για την ποιότητά τους, καθώς την καλλιέργειά τους ευνοούν οι εδαφικές και κλιματολογικές συνθήκες.

Όμως οι καιροί άλλαξαν! 

Η αποξήρανση της λίμνης φάνηκε ότι δεν στάθηκε αρκετή, για να κρατήσει τους κατοίκους στην περιοχή. Η φτώχια και η ανέχεια, οδήγησε πολλούς να πάρουν το δρόμο της ξενιτιάς. Άλλοι στον μακρινό Καναδά, τη Γερμανία και την Αυστραλία, κι άλλοι κατέβηκαν στον κάμπο, στους Γόνους, στον Αμπελώνα, στη Λάρισα, κι ακόμα παραπέρα… Το χωριό ερήμωσε. Οι ελάχιστες οικογένειες που απέμειναν πεισματικά στην όμορφη Καλλιπεύκη, διαρκώς μειώνονται, καθώς γηράσκουν, χωρίς να ανανεώνονται με νέα παιδιά, ενώ οι γέροι που κάθε χρόνο αναχωρούν για το Μεγάλο Ταξίδι, είναι πολλαπλάσιοι των παιδιών που γεννιούνται, εκ των οποίων σχεδόν όλα δε μένουν στο χωριό… Το σχολείο, που άλλοτε έσφυζε από ζωή, τώρα κινδυνεύει να κλείσει, καθώς δεν υπάρχουν πια παιδιά! 

Μόνο τα καλοκαίρια, που πολλοί από τους ξενιτεμένους έρχονται με λαχτάρα για λίγες μέρες να απολαύσουν τη δροσιά και τις άπειρες ομορφιές του χωριού και να δουν τους γηραιούς συγγενείς τους, το χωριό ξαναζωντανεύει! Το καλοκαίρι όμως περνάει γρήγορα, κι έτσι το χωριό ξαναμαραζώνει… Κι ως πότε θα υπάρχουν οι παππούδες που θα κρατούν τα σπίτια για να υποδεχτούν τα παιδιά και τα εγγόνια τις λίγες μέρες των διακοπών τους; Πόσα από αυτά τα παιδιά και τα εγγόνια, θα μπορέσουν να κρατήσουν κατοικήσιμα τα παλαιά, κατά κανόνα, σπίτια, όταν ο παππούς και η γιαγιά πεθάνουν;

Αν δεν συμβεί κάτι το καθοριστικό, κάτι που να ανατρέψει αυτή την κατάσταση του μαρασμού, η Καλλιπεύκη θα γίνει ακόμη ένα χωριό – φάντασμα, ακολουθώντας τη σκληρή μοίρα των ορεινών κτηνοτροφικών χωριών σε όλη την Ελλάδα…

Όμως η Καλλιπεύκη μπορεί και έχει τις δυνατότητες, όχι απλά να επιβιώσει, αλλά να απολαύσει μια τόσο μεγάλη ανάπτυξη, που θα προσελκύσει πίσω στις εστίες τους όλους όσους αναγκάστηκαν να τις εγκαταλείψουν, και να δημιουργηθούν συνθήκες για μια στέρεη, μακροχρόνια και ισορροπημένη ανάπτυξη κι ευημερία, που θα ωφελήσει πολλαπλά ΟΛΟΥΣ τους κατοίκους της, αλλά και την ευρύτερη περιοχή! Η φτωχική, παραμελημένη και παρακμάζουσα σημερινή Καλλιπεύκη, ΜΠΟΡΕΙ να γίνει πρότυπο αειφόρου ανάπτυξης για όλη την Ελλάδα, αλλά και πολύ ευρύτερα!

Το κλειδί αυτής της ελπίδας, κρύβεται στην ανασύσταση της λίμνης Ασκουρίδας! 

Με σημείο αναφοράς τη λίμνη και μια σειρά άλλων ήπιων παρεμβάσεων που θα εγγυηθούν μια ισόρροπη ανάπτυξη στην περιοχή, μπορούν να δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε η Καλλιπεύκη να γίνει το επίκεντρο πολλαπλής ανάπτυξης, που θα βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων, θα δημιουργηθούν πολλές νέες θέσεις εργασίας και ευκαιρίες επιχειρηματικής δραστηριότητας, που θα κάνουν τους νέους του χωριού που έφυγαν για να βρουν τις τύχες τους αλλού, να γυρίσουν και πάλι στον τόπο τους, αυτή τη φορά έχοντας στη διάθεσή τους πάρα πολλές ευκαιρίες και σαφώς καλύτερες συνθήκες διαβίωσης.

Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι το όραμα της ανασύστασης της λίμνης με όλα τα θετικά επακόλουθα, δεν είναι απλώς «ευσεβής πόθος» κάποιων ρομαντικών αιθεροβαμόνων, αλλά αποτελεί πρόταση σοβαρών επιστημονικών μελετών σημαντικών ερευνητικών θεσμών της χώρας μας όπως είναι το Ίδρυμα Γουλανδρή! Επιστήμονες του ιδρύματος μελέτησαν τις δυνατότητες επανασύστασης της λίμνης και κατέδειξαν τους τρόπους με τους οποίους αυτή μπορεί να γίνει εφικτή, καταστρώνοντας μάλιστα και εναλλακτικά σενάρια. Στο επίκεντρο του δικού τους ενδιαφέροντος ήταν οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις, καθώς η λίμνη θα γινόταν και ένας σημαντικός βιότοπος, θα λειτουργούσε σαν σταθμός μεταναστευτικών πτηνών και στις προθέσεις τους ήταν να στήσουν ερευνητικό κέντρο και παρατηρητήριο πτηνών στην περιοχή.

Βεβαίως και αρκετοί άλλοι ανεξάρτητοι επιστημονικοί ερευνητές, είτε σε επίπεδο ακαδημαϊκών εργασιών, είτε σε επίπεδο επαγγελματικών μελετών, καταλήγουν στο κοινό συμπέρασμα ότι η ανασύσταση της λίμνης Ασκουρίδας και τεχνικά, αλλά και οικονομικά είναι απολύτως εφικτή και ότι τα ωφελήματα που θα προκύψουν από αυτό το εγχείρημα θα είναι απείρως περισσότερα και απολύτως σημαντικότερα από τα ελάχιστα αρνητικά που μπορεί να υπάρξουν κυρίως από το «ξεβόλεμα» από την παρούσα κατάσταση ορισμένων (πολύ λίγων) κατοίκων, που εκμεταλλεύονται (και καλώς πράττουν) τα χωράφια της λίμνης, έχοντας συγκεντρώσει στον έλεγχό τους και πάρα πολλά χωράφια αυτών που έφυγαν από το χωριό ή των πολύ γηραιών που δεν μπορούν πλέον να τα καλλιεργήσουν μόνοι τους!

Όμως οι δυνατότητες που θα προκύψουν είναι τόσο πολλές, ώστε ακόμα κι αυτοί οι ελάχιστοι που φαινομενικά θα «ζημιωθούν» από τη δημιουργία της λίμνης, όχι μόνο θα αποζημιωθούν, αλλά θα έχουν πολλές ευκαιρίες να βελτιώσουν πολύ περισσότερο τα εισοδήματά τους, αλλά και την ποιότητα της ζωής τους, απ’ ότι είναι σήμερα!

Το κυριότερο από όλα τα ωφελήματα, είναι ότι θα υπάρξει μέλλον για το χωριό, θα εξασφαλιστεί η βιωσιμότητά του! 

Αν συνεχίσει έτσι η κατάσταση, το χωριό μέσα σε λίγα χρόνια νομοτελειακά θα σβήσει, θα πεθάνει, καθώς οι μόνιμοι κάτοικοί του μειώνονται συνεχώς δραματικά, ενώ δεν πραγματοποιούνται νέες γεννήσεις. Αν υπάρξουν νέες δουλειές και γίνουν υποδομές για καλύτερες συνθήκες ζωής, θα επιστρέψουν πολλοί νέοι πίσω με τις οικογένειές τους και το χωριό θα αρχίσει να αυξάνει τον μόνιμο πληθυσμό του, ενώ θα πέσει και ο μέσος ηλικιακός όρος, που σήμερα είναι πολύ υψηλός! Νέες προοπτικές άνθισης θα αρχίσουν για τον τόπο!

Θα προσπαθήσουμε να αναφέρουμε σ’ αυτό το κείμενο επιγραμματικά, ορισμένες από τις βασικότερες ωφέλειες που θα προκύψουν άμεσα από την διαδικασία ανασύστασης της λίμνης, αλλά και ορισμένες από τις βασικές επιχειρηματικές ευκαιρίες που θα μπορέσουν να υλοποιηθούν παράλληλα. 

- Η ανασύσταση της λίμνης που θα καταλάβει 4.500 στρέμματα και μέγιστο βάθος τα 10 μέτρα, θα γίνει ένας σημαντικός βιότοπος, πουλιών, ψαριών και φυτών, που θα αναβαθμίσει τη χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής.

- Ευεργετικές θα είναι οι επιπτώσεις και στο μικροκλίμα της περιοχής καθώς θα μαλακώσουν οι βαριοί χειμώνες λόγω του υδάτινου στοιχείου.

- Στην περιοχή θα στηθούν ερευνητικά κέντρα και εργαστήρια με επιστήμονες – ερευνητές που θα μελετούν τον υδροβιότοπο της λίμνης.

- Οι κάτοικοι θα έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν και με το επάγγελμα της αλιείας, καθώς η λίμνη θα εμπλουτιστεί με πολλά είδη ψαριών.

- Η περιοχή θα γίνει τουριστικός προορισμός, καθώς έχει το προνόμιο να απέχει μόνο 26 χιλιόμετρα από την εθνική οδό, στον κόμβο του Πλαταμώνα, ενώ οι εναλλακτικοί οδοί πρόσβασης στην Καλλιπεύκη από την Άνω Σκοτίνα, την Καρυά, την Κρανιά, τους Γόννους θα βελτιωθούν καθώς η κίνησή τους θα είναι πλέον αυξημένη λόγω του τουρισμού.

- Με τη δημιουργία της λίμνης και το υπέροχο δασικό περιβάλλον της περιοχής θα μπορούσαν να αναπτυχθούν πολλά είδη τουρισμού που θα εξασφαλίζουν κίνηση στο χωριό όλο το χρόνο και όχι μόνο το καλοκαίρι. 

-Στη λίμνη και πέριξ αυτής θα μπορούν να αναπτυχθούν διάφορες δραστηριότητες, που σημαίνουν θέσεις εργασίας για τους ντόπιους, όπως βαρκάδα, ψάρεμα, υδάτινα σπορ, ιππασία, τοξοβολία, ορεινή ποδηλασία, παραπέντε, κ.α.

- Το καταπληκτικό περιβάλλον σε συνδυασμό με το ηπιότερο κλίμα που θα δημιουργηθεί θα είναι ιδανικό για τη ανάπτυξη του ιαματικού τουρισμού, όπου θα μπορούν να δημιουργηθούν με ιδιωτικές αλλά και κρατικές επενδύσεις σε θεραπευτικά κέντρα ευεξίας, αποθεραπείας, κέντρα αποκατάστασης. Για την άμεση συγκοινωνία αυτών των ιατρικών κέντρων, εύκολα μπορεί να δημιουργηθεί ελικοδρόμιο που θα επικοινωνεί με το ελικοδρόμιο του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας ή όπου αλλού χρειαστεί. 

- Η περιοχή, για όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που προαναφέραμε, θα μπορέσει να αναπτύξει μορφές τουρισμού που η σεζόν τους δε θα περιορίζεται μόνο την θερινή περίοδο, αλλά θα λειτουργούν όλο τον χρόνο! Αναφερόμαστε στον αγροτουρισμό, τουρισμό υγιεινής ζωής, περιπατητικό και φυσιολατρικό τουρισμό, αλιευτικό και κυνηγετικό τουρισμό, γαστρονομικό τουρισμό, θρησκευτικό τουρισμό, ιαματικό τουρισμό και τουρισμό ευεξίας.

- Θα αυξηθεί η ζήτηση στα τοπικά αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα τα οποία είναι εξαιρετικής ποιότητας και θα μπορούσαν να πιστοποιηθούν ως προϊόντα Π.Ο.Π.. Επομένως οι κτηνοτροφικές και αγροτικές δραστηριότητες, όχι μόνο δε θα εξαφανιστούν όπως κάποιοι φοβούνται, αλλά λόγω της αυξημένης ζήτησης σε τοπικά παραδοσιακά προϊόντα, θα αναπτυχθούν ακόμη περισσότερο, πιο συστηματικά και με σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, που θα διασφαλίζουν την ποιότητά τους! Μπορούν επίσης να δημιουργηθούν και να λειτουργήσουν συνεταιριστικά από τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους της περιοχής, πρότυπα τυροκομεία, υψηλών προδιαγραφών εργαστήρια επεξεργασίας κρέατος, μονάδες τυποποίησης οσπρίων και μελισσοκομικών προϊόντων. Ο γεωργοκτηνοτροφικός τομέας της περιοχής, δε θα πρέπει να στοχεύει μόνο στην ποσοτική αύξησή του, αλλά κυρίως στην πιστοποιημένη ποιότητα και τυποποίηση των προϊόντων του, που θα γίνουν αναγνωρίσιμα παγκοσμίως. Υπάρχουν ιδέες και κυρίως ευρωπαϊκά κονδύλια για χρηματοδότηση, που μπορούν να αξιοποιηθούν και να αλλάξει πραγματικά εντυπωσιακά προς το καλύτερο τη δουλειά και τα εισοδήματα των αγροτών και των κτηνοτρόφων.

- Είναι γεγονός ότι αρκετές καλλιεργήσιμες εκτάσεις θα χαθούν από τη δημιουργία της λίμνης. Οι εκτάσεις αυτές, χρησιμοποιούνταν κυρίως για την παραγωγή ζωοτροφών, και αυτό αποτελεί πηγή ανησυχίας για τους κτηνοτρόφους της περιοχής. Όμως, οι ανάγκες αυτές μπορούν να καλυφθούν εύκολα από ζωοτροφές που θα έρχονται από τον κάμπο, ενώ οι εναπομείνασες εκτάσεις θα είναι πιο παραγωγικές, καθώς θα αρδεύονται από τη λίμνη. 

Είναι μια αναγκαία υποχώρηση που πρέπει να γίνει, με απείρως όμως πολυτιμότερα ανταλλάγματα!

- Το νέο οικιστικό σχέδιο που θα εφαρμοστεί με τη γενικότερη ανακατάταξη της περιοχής, θα ενισχύσει τον παραδοσιακό χαρακτήρα του χωριού, θα βελτιώσει την αισθητική του και τις όποιες σημερινές ασχήμιες της άναρχης δόμησης, θα δημιουργηθούν δρόμοι και υποδομές που θα διευκολύνουν σημαντικά τη διαβίωση των κατοίκων.

- Η αξία της γης θα πολλαπλασιαστεί. Σκεφτείτε άλλες περιοχές τις Ελλάδας, όπως π.χ. την Αράχωβα στον Παρνασό, τα χωριά γύρω από τη λίμνη Πλαστήρα, ακόμα και τον κοντινό μας Παλαιό Παντελεήμονα, πόσο άξιζαν τα οικόπεδα, τα κτήματα, τα σπίτια, πριν αναπτυχθούν τουριστικά, και πόσο ψηλά εκτοξεύτηκαν οι τιμές, μετά την τουριστική τους ανάπτυξη! 

- Η αναπτυξιακή πορεία που θα δρομολογηθεί με την ανασύσταση της λίμνης, θα τροφοδοτήσει πολλές ακόμα επιχειρηματικές ιδέες, που πλέον θα έχει νόημα να εφαρμοστούν στην περιοχή. Για παράδειγμα το περιβάλλον θα γίνει ιδανικό για την προετοιμασία διαφόρων ποδοσφαιρικών και άλλων αθλητικών ομάδων, που σήμερα ψάχνουν στα βουνά της Ελβετίας να βρουν κέντρα αθλητικής προετοιμασίας. Η λίμνη με τη μεγάλη έκτασή της θα μπορέσει να φιλοξενήσει ομάδες κωπηλασίας για την προετοιμασία τους. Ο ιδιωτικός τομέας θα βρει τεράστιο επενδυτικό ενδιαφέρον για να δημιουργήσει τις κατάλληλες εγκαταστάσεις και υποδομές. Και το ελληνικό δημόσιο θα μπορούσε να συμμετέχει σε τέτοια σχέδια.

- Σημαντικές προοπτικές ξανοίγονται και για το χώρο του πολιτισμού! Μουσεία Φυσικής Ιστορίας, περιπατητικά μονοπάτια, Μυθολογικό πάρκο για τους Θεούς του Ολύμπου, αναβαθμισμένα παραδοσιακά πανηγύρια, ιππικοί αγώνες, διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων σε πανελλήνιο και διεθνές επίπεδο θα μπορούσαν να διοργανωθούν εδώ, καθώς θα έχουν δημιουργηθεί οι κατάλληλες υποδομές. 

- Το σημαντικότερο όλων όμως, είναι ότι το χωριό θα πάψει να αργοπεθαίνει, θα αναγεννηθεί, θα αποκτήσει μέλλον! Θα δημιουργηθούν πολλές θέσεις εργασίας και πολύ καλύτερες συνθήκες διαβίωσης από τις σημερινές. Πολλοί νέοι που έφυγαν ή σκέφτονται να φύγουν από το χωριό, θα γυρίσουν πίσω, ενώ η μεγάλη ανάπτυξη του χωριού θα προσελκύσει και πολλούς άλλους που θα θελήσουν ζήσουν και να εργαστούν σ’ αυτόν τον υπέροχο τόπο!

Η Καλλιπεύκη θα μπορέσει να μεταμορφωθεί σε ένα αξιοβίωτο χωριό, που θα σφύζει από ζωή όλες τις εποχές του χρόνου!

     Για να έχουμε όμως το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, καλό θα ήταν ΟΛΟΙ οι κάτοικοι του χωριού να ομονοήσουν και να πάρουν ομόφωνες αποφάσεις που θα διευκολύνουν την υλοποίηση των έργων πνοής. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν προτάξουμε το κοινό συμφέρον του χωριού, που σε τελική ανάλυση είναι και το προσωπικό συμφέρον του καθένα! Γιατί αν πεθάνει το χωριό, κανένας δε θα βγει ωφελημένος!

Πρέπει λοιπόν να απαντηθούν όλες οι εύλογες απορίες, να διαλυθούν οι φυσιολογικοί και ανθρώπινοι φόβοι απέναντι σε κάτι καινούριο και να πειστούν όλοι ότι η ανασύσταση της λίμνης Ασκουρίδας θα είναι η σωτηρία του χωριού και των ανθρώπων του!

Για το λόγο αυτό θα πρέπει να γίνουν ακόμη περισσότερες συζητήσεις με ειδικούς που θα απαντήσουν υπεύθυνα στις όποιες ερωτήσεις. Να προσκληθούν για να μας μιλήσουν άνθρωποι που τόλμησαν παρόμοιες παρεμβάσεις στον τόπο τους και να μοιραστούμε τις εμπειρίες τους. Ένας από αυτούς θα μπορούσε να ήταν ο κ. Δημήτρης Τσουκαλάς, πρώην κοινοτάρχης της Ανάβρας Αλμυρού Μαγνησίας, ένα ορεινό χωριό με παρόμοια χαρακτηριστικά με την Καλλιπεύκη, που κατάφερε να γίνει πρότυπο ανάπτυξης όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την Ευρώπη. (Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να δει μια ομιλία του εδώ:  https://www.youtube.com/watch?v=yraCtUo9N6E ).

Επίσης θα μπορούσαν να διοργανωθούν εκδρομές, για να δούμε επιτόπου πως εξελίχθηκαν παρόμοια χωριά, π.χ. στην λίμνη Πλαστήρα, στην Ανάβρα Αλμυρού, στην Αράχωβα, αλλά και στο εξωτερικό, να συνομιλήσουμε με τους ντόπιους, να μοιραστούμε τις εμπειρίες τους, τα προβλήματα που αντιμετώπισαν και πως τα κατάφεραν. Όλα τα κοινωνικά θέματα μπορούν να λυθούν με διάλογο, επιχειρήματα και κοινή θέληση να προοδεύσει ο τόπος. Αυτή άλλωστε είναι και η πεμπτουσία της Δημοκρατίας, του πολιτεύματος που εμείς οι Έλληνες δημιουργήσαμε και που όποτε την εφαρμόσαμε σωστά, μεγαλουργήσαμε σε όλους τους τομείς!

Όταν ενώσουμε όλοι τις δυνάμεις μας σε ένα κοινό όραμα, τότε κανένα πρόβλημα δεν θα μπορέσει να γίνει ανυπέρβλητο εμπόδιο για να το κατακτήσουμε. Και η ανασύσταση της λίμνης Ασκουρίδας, είναι ένα μεγαλόπνοο όραμα που είναι εφικτό να το κάνουμε πράξη!

Ας το προσπαθήσουμε λοιπόν!

Η Γιορτή της Μητέρας

Τι μπορεί να πει κανείς για τη μάνα;

Τη γυναίκα που 9 μήνες σε κουβαλούσε στα σωθικά της κι αφουγκραζόσουν με το άγραφο ακόμα υποσυνείδητο σου τους κτύπους της καρδιάς της, την αγωνία της για σένα, τη χαρά της που σε ένιωθε να ζωηρεύεις μέσα της...

Πως να ξεχάσεις τη φροντίδα της, τη μυρουδιά και τη ζεστασιά της αγκαλιάς της, τη γεύση του μαμαδίστικου φαγητού, το βάλσαμο ψυχής που είχε το χάδι της όταν το αποζητούσες στα μαλλιά σου για να σε παρηγορήσει από τις απογοητεύσεις της ζωής σου...

Η μάνα είναι ότι πιο ιερό, ότι πιο σημαντικό έχει ο άνθρωπος στη ζωή του! Και η σχέση του μαζί της, είναι σχέση ζωής, γιατί σε αντίθεση με τα περισσότερα ζώα, που εγκαταλείπουν τη μητέρα τους όταν ενηλικιώνονται, ο άνθρωπος, και ειδικά ο Έλληνας, έχει ιδιαίτερη σχέση με τη μάνα του σε ολόκληρη τη ζωή του...

Η μάνα σου μαθαίνει τις πρώτες επίκτητες γνώσεις της ζωής. Ακόμα κι αν είναι αγράμματη, αυτή σου μαθαίνει τα πρώτα γράμματα, σε προτρέπει και σε στηρίζει υλικά και ψυχικά για να προχωρήσεις.

Η μάνα σε καθοδηγεί στην εξερεύνισή σου στον παράξενο κι αφιλόξενο κόσμο που ξανοίγεται έξω από την αγκαλιά της.

Η μάνα σε συμβουλεύει πως να αποφύγεις τις κακοτοπιές, κι αυτή θα σε υπερασπιστεί με αυταπάρνηση ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι θα σε έχουν εγκαταλείψει...

Είναι στοργική σαν ελαφίνα, αλλά μπορεί να γίνει και λέαινα για να σε προστατέψει!

Στη μάνα εμπιστεύεσαι τις αγωνίες σου και την αγκαλιά της μάνας νωτίζεις με τα δάκρυά σου ζητώντας παρηγοριά και κατανόηση...

Κι όταν είσαι οργισμένος, στη μάνα ξεσπάς, όπως το κύμα στο βράχο... άδικα πολλές φορές, και ίσως και πολύ σκληρά, (τα παιδιά είναι σκληρά πολλές φορές...), αλλά εκείνη, όσο κι αν πικραίνεται, όσο κι αν την πονέσεις, ποτέ δε σου κρατάει κακία...

Τι να πρωτοπείς λοιπόν, σε μιά μέρα για την μητέρα σου  και τον ρόλο της στη ζωή σου;

Καλύτερα να μη μιλάς, και με μικρές και μεγάλες πράξεις αγάπης να δείχνεις το ενδιαφέρον σου και τα συναισθήματά σου καθημερινά...

Πόσο μάλλον όταν έχεις μιά τόσο άξια, όμορφη και καλή μάνα, σαν τη δικιά μου! Χρόνια πολλά μαμά, να σε χαιρόμαστε γερή κι ευτυχισμένη!

21 χρόνια ορφάνιας...

Ήταν 29 του Απρίλη το 2001 η μέρα που πέρασε σε μια άλλη διάσταση ο πατέρας μου Αβραάμ Παντελίδης... Μια μέρα με λαμπερό ήλιο όπως και σήμερα, ένα πρώιμο καλοκαιράκι, όπως τόσο πολύ Του άρεσε...

Ένας άνθρωπος, ο ορισμός του λεβέντη! Σκληροτράχηλος βιοπαλαιστής, που δε φοβόταν τη δουλειά, άντρας δυνατός, με απίστευτες αντοχές, αλλά ταυτόχρονα και μερακλής, γλεντζές, χορευταράς, κιμπάρης! Άρχοντας με όλη τη σημασία της λέξης! Φιλόξενος, χουβαρντάς, μπεσαλής, τιμούσε φίλους και συγγενείς, γι αυτό τον αγαπούσαν πολύ όλοι! Απίστευτος χωρατατζής, το επίκεντρο της παρέας, που έκανε πλάκα, κυριολεκτικά μέχρι την τελευταία του στιγμή, κι ενώ έβγαινε από το σώμα του η ψυχή του!

Όμως ήταν και υπέροχος πατέρας... Έδινε τα πάντα στην οικογένειά του! "Αγόρι μου, εσύ ξέρεις καλύτερα από όλους τι θέλεις και τι μπορείς να κάνεις. Κι απ' ότι βλέπω, μπορείς να κάνεις πολλά! Προχώρα λοιπόν, και μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ και θα στηρίζω πάντα τις επιλογές σου!" Τι άλλο θέλει να ακούσει ένας έφηβος από τον πατέρα του για να πάρει κουράγιο και να παλέψει για να κατακτήσει τις επιλογές του; Κι αυτή του την υπόσχεση την τήρησε στο ακέραιο! Όχι μόνο με ανάθρεψε, με σπούδασε και με γαλούχησε με τις αρχές και τις αξίες που με διέπουν μέχρι σήμερα, αλλά η στήριξή του συνεχίζεται ακόμα και 21 χρόνια μετά τον θάνατό του, καθώς το γεγονός ότι επιβιώνουμε σ' αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που περνάμε, το οφείλουμε εν πολλοίς σ' Αυτόν!

Τέτοιοι άνθρωποι δεν πεθαίνουν ποτέ, και μένουν Αθάνατοι στη μνήμη όσων είχαν την τύχη να τους γνωρίσουν! Μόνη πικρία που έφυγε νωρίς, και δεν πρόλαβαν και τα εγγόνια του να γνωρίσουν αυτόν τον υπέροχο παππού τους! Υπόσχομαι όμως να τους μεταλαμπαδεύσω την αγάπη γι Αυτόν, μέσα από τις διηγήσεις μου!

Να είσαι καλά Πατέρα, στα Πεδία των Μακάρων όπου αναπαύεσαι...

Σε αγαπάμε για πάντα!

Μεγαλώσαμε...

 

Μεγαλώσαμε,

μα δεν ενδώσαμε!

Ειν' τα χρόνια μας,

τα γαλόνια μας!

 

Οι αμαρτίες μας,

ειν' εμπειρίες μας,

τις πληρώσαμε,

ξεχρεώσαμε!

 

Και τα πάθη μας

τα χορτάσαμε,

από έρωτα

δεν πεινάσαμε!

 

Τη ζωή μας

την τρυγήσαμε,

με το μέλι της

γλυκά μεθύσαμε!

 

Λάθη κάναμε,

μα δεν πεθάναμε!

Επιζήσαμε,

συνεχίσαμε!

 

Κάναμε όνειρα,

δεν κάτσαμε φρόνιμα,

διεκδικήσαμε

και κερδίσαμε!

 

Κι ότι χάσαμε

το κεράσαμε,

δεν το κλάψαμε,

το γιορτάσαμε!

 

Κι αν γεράσαμε,

δεν ξοφλήσαμε,

με τους κόπους μας,

κάπου φτάσαμε!

 

Τις ιδέες μας

δεν προδώσαμε,

τις παλέψαμε,

τις τιμήσαμε!

 

Στη νέα γενιά

παραδώσαμε,

ήθος κι όραμα,

που διασώσαμε!

 

Ατενίζουμε

και δακρύζουμε

για όσα χτίσαμε

για όσα αφήσαμε!

 

Κι όταν φύγουμε,

ε, δε θα σκάσουμε!

Αυτά που ζήσαμε

τ' απολαύσαμε!

Τσιγάρο σέρτικο

θα κεράσουμε

 το Χάρο, φίλο μας

θα τον πιάσουμε!

Στου Άδη την άβυσσο,

όταν φτάσουμε

μια χαρά κι εκεί

θα περάσουμε!

 

©Ν.Α.Π.

Είναι αργά για δάκρυα Κούλη...

 Με αφορμή το μαιευτήριο που υποσχεθηκε να χτισει ο Μητσοτάκης στη Μαριούπολη, μετά το τέλος του πολέμου, να θυμίσω ότι κι ο γνωστός Μαυρογιαλούρος, μαιευτήριο ειχε χτίσει!

Τι έκανε το ελληνικό κράτος όλα αυτά τα χρόνια για τον ελληνισμό της Ουκρανίας;

Η Μητέρα Ελλάδα ενήργησε ως κακιά μητριά στα παιδιά της, τα οποία έσπειρε στην περιοχή από τα πανάρχαια χρόνια, εμπλουτίστηκαν με άλλα παιδιά της που κατέφυγαν εκεί για να γλιτώσουν από το λεπίδι των Τούρκων, αλλά κι από το λεπίδι των ίδιων των Ελλήνων κατά τον εμφύλιο...

Ξέχασε η Μητέρα Ελλάδα ότι τα παιδιά της αυτά οργάνωσαν την απελευθέρωσή της στην Οδησσό, με την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας, και για να ικανοποιήσει τον Γάλλο "εραστή" της έστειλε στρατό το 1919 στην Κριμαία εναντίον του νεοσύστατου καθεστώτος, αδιαφορώντας για τις ολέθριες συνέπειες που θα ειχε αυτή η κίνηση στα παιδιά της που ζούσαν εκεί...

Αλλά και όλα τα επόμενα χρόνια τα θεωρούσε αποπαίδια, τα αποκήρυξε ως κομμουνιστισυμμορίτες, που χαλούσαν την εικόνα της στα σαλόνια της Δύσης, που διακήρυττε αυτάρεσκα ότι τάχα ανήκε! 

Τη Δύση όμως τη ρώτησε;

Γιατί η Δύση ανέκαθεν θεωρεί ότι η Ελλάς της ανήκει ως δουλικό προσωπικό, κι όχι ως ισότιμο μέλος της! Η φτωχή συγγενής που ήρθε από το χωριό και από οίκτο τη χρησιμοποιούνε σαν παραδουλεύτρα!

Και μετά έπεσε το καθεστώς της Σοβιετίας, και η Μητέρα Ελλάδα, αναγκάστηκε να υποδεχτεί με δυσφορία ορισμένα από τα παιδιά της ως "ρωσοπόντιους", όπως το '22 υποδέχτηκε τα τέκνα της της Μικρασίας ως "Τουρκόσπορους"! Αυτούς, που όπου πήγαν κι εγκαταστάθηκαν άγιασε ο τόπος από την εργατικότητά τους, την προκοπή τους, την κουλτούρα τους!

Θα φτιάξουμε τώρα από οίκτο κι από υποκριτικό "φιλότιμο", ένα μαιευτήριο!

Ένα μαιευτήριο (αν γίνει κι αυτό), για να εξοφλήσουμε το χρέος μας απέναντι στον Ελληνισμό της Ουκρανίας ως προς τι; 

Ως προς τα τόσα χρόνια που τους εχουμε εγκαταλελημένους στη μοίρα τους;

Ένα ψωρομαιευτήριο για να ανταποδώσουμε τι;

Τα εκατοντάδες σπουδαία ευργετήματα του Μαρασλή, του Βαρβάκη και τόσων άλλων ευεργετών που διέπρεψαν στην περιοχή;

Την ελευθερία μας που μας χάρισε η Φιλική Εταιρεία;

Λίγη ντροπή δε βλάπτει...

Η παρέμβασή μου για τον πόλεμο στην Ουκρανία, στην εκπομπή "Οξυγόνο 3" της ΕΡΤ3 την 18/03/2022.

 

Πώς να ξεχάσω;;;

Πως να ξεχάσω την φιλόξενη αγκαλιά του ουκρανικού λαού που για 9 χρόνια με καλοδέχτηκε, με σπούδασε, με έθρεψε, με γέμισε με πλούσιες εμπειρίες και αγάπη;

Πως να ξεχάσω τους Ουκρανούς συμφοιτητές μου, που πρόθυμα με βοηθούσαν ιδιαίτερα τον πρώτο χρόνο των σπουδών μου που δεν ήξερα ακόμα καλά τη γλώσσα, και μου έδιναν τις σημειώσεις τους, για να συμπληρώσω τις δικές μου, που δεν προλάβαινα στις διαλέξεις; 

Πως να ξεχάσω τη συμφοιτήτριά μου την Όλια, που μου έφερνε σούπα και γιατροσόφια από τη μαμά της, όταν αρρώστησα και ήμουν μόνος μου στο κρεββάτι του πόνου και ξενυχτούσε  στο προσκεφάλι μου για να με γιατροπορέψει;

Πως να ξεχάσω τη Μαρίνα και την Οξάνα που δούλευαν ως διοικητικό προσωπικό στο πανεπιστήμιό μου, και πάντα προσπαθούσαν με το χαμόγελο στα χείλη να με βοηθήσουν σε ότι πρόβλημα κι αν είχα εντός κι εκτός σχολής;

Πως να ξεχάσω τους αξιοσέβαστους καθηγητές μου που με τόση αγάπη και υπομονή με φώτισαν με τη γνώση τους;

Πως να ξεχάσω τον καθηγητή μου της φιλοσοφίας, τον αξιοσέβαστο κ. Ντίρντα, που με αγαπούσε ιδιαίτερα μόνο και μόνο γιατί ήμουν Έλληνας, απόγονος των μεγάλων φιλοσόφων;

Πως να ξεχάσω τον επιστημονικό υπεύθυνο της διδακτορικής μου διατριβής, τον διακεκριμένο επιστήμονα Αντών Σεργκέγιβιτς Φιλιπένκο, που αφιέρωσε άπειρο από τον πολύτιμο χρόνο του για να με βοηθησει να συγγράψω μία άριστη διατριβή;

Πως να ξεχάσω τους φιλέλληνες Σάσα Τεριάνικ και Νάντια, γονείς του συμφοιτητή μου Πάβελ, που αργότερα έγινε και υφυπουργός Δικαιοσύνης, που μου άνοιξαν πολλές φορές το φιλόξενο σπίτι τους για ότι χρειαζόμουν!

Πως να ξεχάσω την κυρία που καθάριζε και φρόντιζε το σπίτι μου, και με πρόσεχε σα να ήμουν παιδί της, γι αυτό ήθελε να τη φωνάζω μαμά-Λιούσα;

Πως να ξεχάσω τον Όλεγκ, την Βίκα, τον Πετρό Ιβάνοβιτς, τον Γκένα, την Όλγα, την Λιούντα, τον Σεργκέι, την Τάνια, την Ήρα, τη Νατάσσα,... κι ένα σωρό ακόμα φίλους και φίλες, που με τον τρόπο τους ομόρφυναν την ζωή μου στη χώρα τους...

Είμαι ολόψυχα στο πλευρό τους αυτές τις δύσκολες ώρες κι αν αποφασίσουν να έρθουν στην Ελλάδα για να σωθούν από τη μανία του πολέμου, να ξέρουν πως έχουν έναν δικό τους άνθρωπο που θα κάνει ότι μπορεί για να τους βοηθήσει!

Ανάλυση της κρίσης στην Ουκρανία, οι επιπτώσεις και οι προοπτικές της επόμενης μέρας

 

Αν και οι εξελίξεις ακόμη τρέχουν, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μία πρώτη ανάλυση της κατάστασης.

Ως Έλληνες, που βιώσαμε (και βιώνουμε) στο πετσί μας την καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου από την Τουρκία στην Κύπρο, την κατασκευή ψευδοκράτους και την μοναχική αναγνώρισή του από αυτήν, είμαστε υποχρεωμένοι να καταδικάσουμε την παραβίαση των διεθνών συνθηκών από την Ρωσία, τη δημιουργία και αναγνώριση των λεγόμενων «Λαϊκών Δημοκρατιών» του Λουγκάνσκ και του Ντονιέτσκ, αλλά και της Κριμαίας που προσαρτήθηκε τα προηγούμενα χρόνια, και βεβαίως την εισβολή της Ρωσίας στο κυρίαρχο κράτος της Ουκρανίας. Είναι απαράδεκτο στον 21^ο αιώνα, σε πολιτισμένα υποτίθεται κράτη, οι διαφορές να λύνονται με πολέμους που θέτουν σε κίνδυνο τον άμαχο πληθυσμό!

Ακόμη ένας σημαντικότατος λόγος για τον οποίο θα πρέπει η Ελλάδα να είναι εναντίον του πολέμου στην περιοχή, είναι η ασφάλεια των εναπομεινάντων 120.000 ηρωικά επιβιωσάντων Ελλήνων, από ένα σύνολο πολλών εκατοντάδων χιλιάδων, που είναι ΟΙ ΜΟΝΟΙ αυτόχθονες κάτοικοι της περιοχής της νότιας Ουκρανίας και της Κριμαίας, την οποία εποίκησαν από την αρχαιότητα. Τη συνέχειά τους καταμαρτυρούν τα διάσπαρτα αρχαιολογικά μνημεία και τα ελληνικά τοπωνύμια (Οδησσός, Χερσώνα, Μελιτόπολη Σταυρούπολη, Σεβαστούπολη, Ευπατόρια, Συμφερούπολη, Θεοδοσία, Μαριούπολη, κ.α). Ρώσοι και Ουκρανοί εμφανίστηκαν στην περιοχή πολλούς-πολλούς αιώνες αργότερα. Αυτό το αναφέρω όχι για να θέσω θέμα ελληνικής κρατικής οντότητας στην περιοχή, αλλά για λόγους ιστορικής αλήθειας. Δυστυχώς αυτή την ευκαιρία την απωλέσαμε προ πολλού, με τις λανθασμένες επιλογές του Ελ. Βενιζέλου για αποστολή εκστρατευτικού σώματος εναντίον των Μπολσεβίκων, που είχε ως συνέπεια την άγρια δίωξη των Ελλήνων από την πλευρά των Σοβιετικών, αλλά αυτό είναι μία άλλη πονεμένη ιστορία…

Πολύ σωστά λοιπόν, ενώνουμε τη φωνή μας με την υπόλοιπη Διεθνή Κοινότητα, και απαιτούμε την άμεση αποκατάσταση της ειρήνης στην περιοχή και τον σεβασμό των διεθνών συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου. Ο αναθεωρητισμός του status quo που προσδιορίζουν οι διεθνείς συνθήκες θα μας οδηγήσει σε επικίνδυνες ατραπούς, με πολλαπλές επιπτώσεις στον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης και των γεωστρατηγικών ισορροπιών. Βεβαίως αυτά τα λέμε στη Ρωσία, αλλά για να τα ακούει και η Τουρκία, που πρώτη πριν τη Ρωσία έσυρε το χορό των αναθεωρήσεων στα ελληνοτουρκικά.

Πέρα όμως από αυτή την πάγια θέση που πρέπει να έχει η Ελλάδα, θα πρέπει να εξετάσουμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε η όλη κατάσταση, για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τα κίνητρα του Πούτιν, τη θέση των Ουκρανών και τις προσδοκίες των Αμερικάνων και των Ευρωπαίων.

Ουκρανοί και Ρώσοι ως συγγενικά σλαβικά, ομόδοξα φύλα, έχουν μια μακρά κοινή πορεία στο διάβα της ιστορίας. Από το πρώτο κράτος του Κίεβσκιι Ρους, όπου πρωτεύουσα ήταν το Κίεβο, μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, αυτής της μεγάλης κρατικής οντότητας, Ρώσοι και Ουκρανοί συνυπήρχαν και ανέπτυξαν ισχυρούς δεσμούς, παρόλες τις κόντρες που μπορεί να εμφανιστούν στο πλαίσιο αυτής, αλλά και κάθε άλλης συνύπαρξης. Το 22% του πληθυσμού της Ουκρανίας είναι ρωσικής καταγωγής, ενώ ταυτόχρονα πολλοί Ουκρανοί ζουν στη Ρωσία, καθώς επίσης υπάρχει κι ένας σημαντικός αριθμός μεικτών γάμων. Τίποτα δεν προμήνυε αυτό το λυσσαλέο μίσος που αναπτύχθηκε στη μετασοβιετική περίοδο μεταξύ των λαών, μίσος, που τροφοδοτήθηκε και από τους Ευρωπαίους και Αμερικάνους, που είδαν την Ουκρανία σαν ένα ιδανικό πεδίο μάχης, όπου θα μπορούσαν να τη χρησιμοποιήσουν για να πλήξουν την «μεγάλη ρωσική αρκούδα». Η εμπλοκή των Γερμανών ιδιαίτερα, στην περιοχή, κρατάει από παλιά. Η Γερμανία, στην περιοχή της Δυτικής Ουκρανίας είχε «παλιούς γνώριμους» από τον 1^ο, αλλά και τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ο Χίτλερ είχε συστήσει ταξιαρχίες των SS, με Ουκρανούς «καλοθελητές», οι απόγονοι των οποίων σήμερα είναι φανατισμένα εθνικιστικά και νεοφασιστικά στοιχεία. Οι Γερμανοί, με την προσφιλή τους μέθοδο χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα αυτά τα στοιχεία για τις δουλειές τους, όπως άλλωστε κάναν και στη χώρα μας (να θυμίσω τους απογόνους δωσίλογων όπως ο Χριστοφοράκος της Siemens και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ο υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης ΓΑΠ, και αρκετοί ακόμα που δε θα τους κατονομάσω εδώ και τώρα).

Οι Δυτικοί δελέασαν λοιπόν την Ουκρανία, τάζοντάς της να την μπάσουν στα «σαλόνια της Δύσης» εντάσσοντάς την στην Ε.Ε. αλλά και στο ΝΑΤΟ, υποσχόμενοι αμέριστη πολιτική, οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη. Παραμυθιάζοντας λοιπόν τον ουκρανικό λαό με το «European Dream» (κάτι αντίστοιχο του American Dream) που είναι ο καημός κάθε πρώην ανατολικοευρωπαίου, δεν ήθελαν και πολύ για να πεισθούν να αποσπαστούν από το άρμα της Ρωσίας του δεσποτικού Πούτιν, που ήταν ο βασικός κληρονόμος της πρώην ΕΣΣΔ, και να προσδεθούν στο άρμα των Αγγλοαμερικάνων και των Ευρωπαίων (διάβαζε Γερμανών κυρίως) που θέλουν να πλήξουν τη Ρωσία. Άρχισαν λοιπόν να κάνουν συζητήσεις για την πρόθεσή τους να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και επομένως να στηθούν ΝΑΤΟϊκές βάσεις στο «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας.
Οι Ρώσοι βεβαίως επ’ ουδενί δε θα δεχόντουσαν κάτι τέτοιο!
Και για να τελειώνουν μια και καλή με αυτόν τον μπελά, αποφάσισαν την ολοκληρωτική λύση: Την ολομέτωπη επίθεση στην Ουκρανία, και την επιβολή μιας φιλορωσικής κυβέρνησης τύπου Λουκασένκο της Λευκορωσίας ή κάποια άλλη παραλλαγή που θα είχε όμως σαν αποτέλεσμα τον πλήρη έλεγχο της Ουκρανίας από τη Ρωσία.

Δυστυχώς, αυτή είναι η αντίληψη της έννοιας της «δημοκρατίας» από τους μεγάλους και ισχυρούς, όλων των αποχρώσεων και όλων των γεωγραφικών προσανατολισμών, Ανατολής και Δύσης. Να είστε σίγουροι ότι την ίδια αντίδραση με τον Πούτιν θα είχαν και οι Αμερικάνοι, αν η Ρωσία προσέγγιζε π.χ. το Μεξικό για να εγκαταστήσουν εκεί ρωσικές στρατιωτικές βάσεις! Έχουμε βέβαια και την παλαιότερη εμπειρία της Κούβας, που λίγο έλειψε να οδηγήσει στο 3^ο Παγκόσμιο Πόλεμο με την αποτυχημένη εισβολή των Αμερικάνων στον Κόλπο των Χοίρων το 1961. Ίσως θα πρέπει σε κάποια στιγμή να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια της Δημοκρατίας από την αρχή, γιατί αυτό που αποκαλούμε σήμερα ως «Δημοκρατία», δεν έχει καμία σχέση με τις αρχές της πραγματικής Δημοκρατίας, έτσι όπως τις όρισαν οι Έλληνες.
Με βάση αυτές τις αρχές, κανένας, ούτε η Ρωσία, δεν έχει το δικαίωμα να επεμβαίνει στην αυτοδιάθεση ενός κυρίαρχου κράτους, και πολύ περισσότερο να εισβάλλει σ’ αυτό κατά παράβαση όλων των Διεθνών Συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου! Για αυτό και η επιθετικότητα της Ρωσίας ενάντια στην Ουκρανία είναι καταδικαστέα απερίφραστα, και η όποια βάσιμη ανησυχία της Ρωσίας για την ασφάλειά της χάνει το δίκιο της, εφόσον δεν εξάντλησε όλα τα διπλωματικά και άλλα, μη πολεμικά, περιθώρια!

Το κακό όμως έγινε! Ο Πούτιν, σαν πονηρή σουπιά, αφού θόλωσε τα νερά με την αναγνώριση των αυτοανακηρυχθέντων «Λαϊκών Δημοκρατιών» του Λουγκάνσκ και του Ντονιέτσκ, έκανε όλους να πιστεύουν ότι το πολύ να υποστήριζε στρατιωτικά τις νεοσύστατες «Δημοκρατίες» σε ενδεχόμενη επίθεση των ουκρανικών στρατευμάτων για την επιβολή της τάξης στην περιοχή. Όμως, τα σχέδια του Κρεμλίνου ήταν πολύ πιο μεγαλεπήβολα. Η απρόσμενη ολομέτωπη επίθεση προκάλεσε αρχικά… σοκ και δέος (κάπου ξανακούσατε αυτές τις λέξεις, θυμάστε; ), και ξεγύμνωσε τις κούφιες υποσχέσεις των Ευρωπαίων και των Αμερικάνων για εγγύηση της ασφάλειας της Ουκρανίας. Μπάιντεν, Τζόνσον και Ε.Ε. παρά το βαρύ λεξιλόγιο των δηλώσεών τους, δεν αντέδρασαν άμεσα και δραστικά όπως είχαν υποσχεθεί στον απελπισμένο πρόεδρο της Ουκρανίας Ζελένσκι, αλλά περιορίστηκαν σε προσευχές και ευχολόγια, ενώ τα όποια αντίμετρα άρχισαν να απειλούν ότι θα πάρουν εναντίον της Ρωσίας, ήταν μόνο οικονομικής και πολιτικής φύσεως, άτολμα, σε βάθος χρόνου και αμφιβόλου αποτελέσματος…

Δίκαια λοιπόν ο πρόεδρος της Ουκρανίας Ζελένσκι αλλά και ο Ουκρανικός λαός, δηλώνει απογοητευμένος και προδομένος από τους συμμάχους του!

Ο Πούτιν φάνηκε να κερδίζει τις εντυπώσεις με τον αιφνιδιασμό που έκανε, αλλά η ομολογουμένως απρόσμενη, ηρωική στάση του Ζελένσκι, που απέρριψε την πρόταση των συμμάχων του να εγκαταλείψει τη χώρα και δήλωσε ευθαρσώς ότι θα μείνει δίπλα στο λαό του μέχρι τέλους, καθώς επίσης και η ηρωικά σθεναρή αντίδραση του ουκρανικού λαού μετά το πρώτο σοκ που υπέστη, προκάλεσε κύματα συμπάθειας σε ολόκληρο τον κόσμο και έβγαλε τους ανθρώπους στο δρόμο να συμπαρίστανται στην αμυνόμενη Ουκρανία. Ο Πούτιν, αν και προσπάθησε να αποφύγει χτυπήματα στον άμαχο πληθυσμό που θα αμαύρωναν περισσότερο το προφίλ του, μπήκε στο στόχαστρο ακόμα και των ίδιων των συμπατριωτών του που θεωρούν άδικη αυτή την προσπάθεια καθυπόταξης της Ουκρανίας.

Τα γεγονότα τρέχουν και οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, ενώ οι πληροφορίες που έχουμε διαθέσιμες μπορεί να αποτελούν προϊόν προπαγάνδας και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, πράγμα που είναι πολύ σύνηθες σε τέτοιες καταστάσεις, οπότε θα πρέπει να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί!
Επομένως, έχοντας επίγνωση της ρευστότητας της κατάστασης η οποία μπορεί ανά πάσα στιγμή να αλλάζει πολικότητα, θα τολμήσουμε να κάνουμε ορισμένες υποθέσεις για τις οικονομικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις που θα έχει η τελική επικράτηση του σχεδιασμού του Πούτιν.
- Οικονομικά οι επιπτώσεις της όλης κρίσης θα είναι ολέθριες για όλους, αλλά κυρίως για τις ασθενέστερες χώρες που δεν έχουν θωρακισμένη την οικονομία τους με αυτάρκεια παραγωγής σε προϊόντα πρώτης ανάγκης και ενέργειας. Η σημαντική εξάρτηση της Ευρώπης από τους ενεργειακούς πόρους της Ρωσίας και τα δημητριακά της Ουκρανίας και της Ρωσίας που αποτελούν τον σιτοβολώνα της Ευρώπης, θα δυσκολέψουν πολύ την εφαρμογή των όποιων οικονομικών μέτρων αποφασίσει να πάρει η Ευρώπη εναντίον της Ρωσίας. Το τίμημα αυτών των μέτρων, ίσως να είναι βαρύτερο για τους ίδιους τους λαούς της Ευρώπης που θα τα επιβάλουν, παρά για την Ρωσία, η οποία όπως η ίδια δηλώνει έχει εναλλακτικούς δίαυλους, έτσι ώστε να απαλύνει σημαντικά τις επιπτώσεις αυτών των μέτρων. Και αυτό είναι εξαιρετικά πιθανό. Αναμένεται λοιπόν μια μακροχρόνια περίοδο εκτόξευσής των τιμών όλων των προϊόντων, συρρίκνωσης της ανάπτυξης και άρα ανόδου της ανεργίας. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τις ανοιχτές πληγές που έχει η παγκόσμια οικονομία από τις καταστροφές που προκάλεσε η πανδημία του Κορωνοϊού η οποία δεν έληξε ακόμα, και ιδιαίτερα για μας στην Ελλάδα, και οι ανεπούλωτες πληγές από την υπερδεκαετή οικονομική κρίση και τα μνημόνια που βιώσαμε, κάνουν το μέλλον μας να φαντάζει πολύ απαισιόδοξο…

Αντιθέτως η Ρωσία ήδη εκμεταλλεύεται ως χώρα – εξαγωγέας τις πολύ υψηλές τιμές του φυσικού αερίου και του πετρελαίου, κι έτσι έχει προεξοφήσει ήδη σημαντικό μέρος του όποιου κόστους της προκληθεί από τις πιθανές οικονομικές κυρώσεις των Δυτικών. Επομένως, το ερώτημα δεν είναι αν θα αντέξει η Ρωσία τις κυρώσεις της Δύσης, αλλά αν θα τις αντέξουμε εμείς οι ίδιοι που θα τις επιβάλλουμε!

- Στις γεωπολιτικές επιπτώσεις τώρα, φαίνεται να διαμορφώνεται ένα καινούριο και αβέβαιο τοπίο.
Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται η αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ασκήσει το ρόλο παγκόσμιας υπερδύναμης. Επιβεβαιώνεται επίσης η αδυναμία της να αντιδρά γρήγορα και αποτελεσματικά, ενώ για μία ακόμη φορά φαίνεται ο αποτυχημένος ηγεμονικός ρόλος της Γερμανίας που συμπαρασύρει όλες της χώρες της ΕΕ στα δικά της συμφέροντα, που δεν είναι ταυτόσημα με τα συμφέροντα των άλλων κρατών-μελών. Για άλλη μία φορά θα κληθούμε όλοι να πληρώσουμε τα σπασμένα της «Γερμανίδας νύφης». Προσπαθώ να χαριτολογήσω, γιατί η κατάσταση έχει γίνει πραγματικά αφόρητη…

Από την άλλη μεριά, έχουμε και μία νέα, απροβλέπτων διαστάσεων εξέλιξη σχετικά με τη Γερμανία, που εύχομαι να μην οδηγήσει στην επανάληψη του τραγικού σκηνικού που είχε ως αποτέλεσμα τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το γερμανικό Κοινοβούλιο βρήκε την αφορμή για να άρει την «αυτοτιμωρητική» απόφαση της μη δημιουργίας ισχυρού γερμανικού στρατού και την προσεκτική διάθεση των προϊόντων της πολεμικής βιομηχανίας της Γερμανίας σε τρίτες χώρες… Ας ελπίσουμε ότι αυτές οι αποφάσεις δε θα αναγεννήσουν το ναζιστικό γερμανικό τέρας, που τουλάχιστον σε μας τους Έλληνες, ποτέ δεν έδειξαν με πράξεις οι Γερμανοί ότι το αποποιήθηκαν. (Αναφέρομαι στην πεισματική άρνηση επιστροφής του Κατοχικού δανείου και της καταβολής των πολεμικών αποζημιώσεων για τις θηριωδίες που διέπραξαν στη χώρα μας, και άλλες μικρότερης σημασίας συμπεριφορές, που όμως δείχνουν ότι ποτέ δε μεταμέλησαν ειλικρινά).

 

Αν οι στρατιωτικοί στόχοι του Πούτιν στη Ουκρανία τελικά επιτευχθούν, τότε ο όψιμος Τσάρος θα αναθαρρήσει και ίσως προχωρήσει και σε άλλες παρόμοιες ενέργειες και σε άλλες όμορες χώρες, που μπορεί να θεωρήσει ως μελλοντική απειλή. Ήδη ακούστηκαν νύξεις για τη Φιλανδία, αλλά και τη Σουηδία, ενώ δεν είναι απίθανο το ίδιο να συμβεί και με τις χώρες της Βαλτικής και με την Πολωνία, με την οποία οι σχέσεις της είναι ιδιαίτερα τεταμένες. Μπαίνουμε λοιπόν σε μία νέα «Θερμοπολεμική» περίοδο, που μπροστά της ο Ψυχρός Πόλεμος της περιόδου της Σοβιετικής Ένωσης θα μοιάζει με παιδική χαρά.

 

Ο αναθεωρητισμός του Πούτιν, και η εγγραφή στα παλαιότερα των υποδημάτων του των Διεθνών Συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου, ίσως να δώσει θάρρος σε «μιμητές» του στη γειτονιά μας και τολμήσουν να πάνε παραπέρα τις ήδη πολύ προκλητικές κινήσεις που εδώ και πολλά χρόνια κάνουν. Αναφέρομαι στους Τούρκους, αν και ούτε τα μεγέθη Τουρκίας - Ρωσίας είναι ίδια, ούτε η θέση της Ελλάδος με το αξιόμαχο του στρατού της και τις διεθνείς της συμμαχίες την βάζουν στην ίδια θέση με την Ουκρανία. Είναι όμως ένα πιθανό σενάριο…

 

Τέλος, και θα σταματήσω εδώ προς το παρών με τις πιθανές επιπτώσεις, η όλη κατάσταση έτσι όπως διαμορφώνεται, οξύνει περισσότερο τις σχέσεις της Ρωσίας με τη Δύση, και ωθεί τη μεγαλύτερη προσέγγιση της Ρωσίας με την Κίνα. Λαμβάνοντας υπόψη και την θετική για τη Ρωσία στάση στον ΟΗΕ και της Ινδίας (και των Αραβικών Εμιράτων), στο μυαλό μου ήρθε μια εικόνα που δεν άκουσα να αναφέρεται από άλλους αναλυτές.
Αναφέρομαι στην ξεχασμένη συμμαχία των B.R.I.C.S. (Brazil, Russia, India, China, South Africa), μία δια-ηπειρωτική πολύπλευρη συμμαχία γιγάντων, που αν ενεργοποιηθεί και προχωρήσει, θα πρόκειται για τη μεγαλύτερη υπερδύναμη με διαφορά σε όλον τον πλανήτη, που θα αλλάξει τα πάντα όπως τα ξέραμε μέχρι σήμερα!

 

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφερθώ στο ρόλο που θα έπρεπε να παίξει η Ουκρανία σαν ανεξάρτητο κράτος με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στην περιοχή.

Το πρώτο έχει να κάνει με την γεφύρωση των εσωτερικών της χασμάτων, που με μία συνετή πολιτική θα μπορούσε να επιτευχθεί. Η Ουκρανία είναι ένα πολυπολιτισμικό κράτος με αρκετές εθνότητες στους κόλπους της (Ουκρανοί, Ρώσοι, Εβραίοι, Έλληνες, Τατάροι, κ.α.), που προέρχεται επίσης από ένα ακόμη πιο πολυπολιτισμικό κράτος (την πρώην ΕΣΣΔ) όπου όλοι οι λαοί συμβίωναν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα για πάρα πολλά χρόνια. Το γλωσσικό θέμα μεταξύ Ουκρανόφωνων και Ρωσόφωνων θα έπρεπε να είχε επιλυθεί χωρίς φανατισμούς και αντεγκλήσεις της μίας πλευράς προς την άλλη, γιατί απ’ ότι αποδεικνύεται η γλώσσα που μιλάει ο καθένας σε ένα τέτοιο κράτος δεν τον κάνει λιγότερο ή περισσότερο πατριώτη! Να υπενθυμίσω ότι και ο εβραϊκής καταγωγής πρόεδρος Ζελένσκι είναι από ρωσόφωνη οικογένεια!
Το δεύτερο έχει να κάνει με τον ρόλο που πρέπει να παίξει η Ουκρανία με βάση την ιστορική και γεωγραφική θέση που κατέχει στην περιοχή. Είναι δικαίωμα κάθε κυρίαρχου κράτους να επιλέγει το δρόμο που θέλει να ακολουθήσει και τους συμμάχους που θέλει να έχει. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι πάντα οι επιλογές των κρατών είναι και οι πιο σωστές!
Κατά την άποψή μου ο ρόλος που θα ταίριαζε καλύτερα στη Ουκρανία αλλά και προς όφελος της ευρύτερης ειρήνης στην περιοχή, δεν είναι, ούτε ο ρόλος του πειθήνιου «δορυφόρου» της Ρωσίας, αλλά ούτε και ο Δούρειος Ίππος της Δύσης στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας. Ο ρόλος που θα ταίριαζε στην Ουκρανία είναι συνενωτικός και όχι διαχωριστικός! Θα μπορούσε να είναι η Ουκρανία ένας δίαυλος επικοινωνίας και συνεννόησης μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, που θα οδηγούσε σε δυνατότητες κοινής συνεργασίας προς όφελος όλων!
Ας ελπίσουμε με κάποιον τρόπο να εξομαλυνθεί αυτή η άγρια κατάσταση που εξελίσσεται τώρα και πως θα καταστεί δυνατόν η Ουκρανία να αποτελέσει πεδίο συμφιλίωσης και συνεργασίας της Δύσης και της Ανατολής και όχι πεδίο πολέμου και καταστροφής!

2022

 

Γυρνάμε στα παλιά λοιπόν!

Το κοντέρ μηδένισε και φτάσαμε κιόλας στο 22! 

Θέλω να πιστεύω ότι θα είναι το 22 το καλό, σαν τα παλιά σέρτικα τσιγάρα της ελληνικής καπνοβιομηχανίας του Γεωργιάδη ( μην πάει ο νους σας στο κακό, όχι του Άδωνη), τα τσιγάρα που φούμαραν οι μερακλήδες, για να πνίξουν με τον πλούσιο αρωματικό καπνό τους τα ντέρτια τους...

Το άλλο το 22, το κακό, είναι το '22 της Μικρασιατικής Καταστροφής. Τότε που η Μεγάλη Ιδέα, που όσο την πιστεύαμε φτιάξαμε την Ελλάδα των 2 ηπείρων και των 5 θαλασσών, νικήθηκε από την αιώνια κατάρα του έθνους μας: τη διχόνοια! 

Ας ελπίσουμε ότι αυτό το 22 θα είναι και πάλι το καλό, και θα ορίσει την απαρχή της λύτρωσής μας από τις απανωτές κακοδαιμονίες που μας κατατρέχουν τόσα χρόνια...

Ξέρω, ξέρω αυτό ακούγεται σαν απραγματοποίητο όνειρο... 

Αλλά μήπως και η Μεγάλη Ιδέα δεν έμοιαζε το ίδιο, μέχρι που (σχεδόν) την πραγματοποιήσαμε; 

Αρκεί να μην νικήσει πάλι η κατάρα του έθνους μας, η διχόνοια, που ακόμα μας εμποδίζει να προκόψουμε...

Κοιτάμε μπροστά λοιπόν, με το κεφάλι ψηλά, γυρεύοντας αυτά που μας ενώνουν, κι όχι αυτά που μας χωρίζουν!

Αφήστε τα παιδιά να ονειρευτούν...

 Όχι! Οι απαντήσεις που δίνουν τα παιδιά: "να έχει ο μπαμπάς μου δουλειά", "δε θέλω τίποτα για μένα, ας πάει στα φτωχά παιδάκια", "να έχουμε ρεύμα στο σπίτι", "να μη βλέπω τους γονείς μου να κλαίνε κρυφά" κ.α. παρόμοιες, δεν είναι φυσιολογικές για την ερώτηση: "Τι θέλεις να σου φέρει ο Άη-Βασίλης"! Τέτοιες απαντήσεις σημαίνουν πως έχουμε αποτύχει σαν κοινωνία, σαν ανθρωπότητα, και στερήσαμε από τα παιδιά μας την ξεγνοιασιά της παιδικής τους ηλικίας. Τα παιδιά θα πρέπει να ζητάνε παιχνίδια για να πραγματώσουν την αχαλίνωτη φαντασία τους, κάστρα για να γίνουνε βασιλιάδες και πριγκίπισσες, σπαθιά για να κατακτήσουν τον κόσμο, κούκλες για να διοχετεύσουν την φροντίδα και την αγάπη τους, αυτοκινητάκια, τραινάκια, ποδήλατα, πατίνια για να ταξιδέψει το μυαλουδάκι τους... Έχουμε ψαλιδίσει πρόωρα τα όνειρά τους, τα έχουμε στριμώξει στα καλούπια της μιζέριας που εμείς δημιουργήσαμε και τα "ωριμάζουμε" πριν την ώρα τους, για να δουν την κόλαση που εμείς φτιάξαμε... Και με αυτή τη βεβιασμένα χαμένη αθωότητα των παιδιών μας, χάνεται και η ελπίδα να ζήσουν έστω και για λίγο την ψευδαίσθηση της ευτυχίας, που όμως είναι τόσο σημαντική για την ανάπτυξη του ψυχισμού τους... Αφήστε λοιπόν τα παιδιά να ονειροπολήσουν! Αφήστε τα να περιπλανηθούν στον μαγευτικό κόσμο των παραμυθιών... Μην τα προσγειώνετε ανώμαλα στον φρικτό κόσμο των μεγάλων... Θα έχουν μια ολόκληρη ζωή να παλαίψουν με τα τέρατα που εμείς δημιουργήσαμε! Μην δηλητηριάζετε από τώρα τις ψυχούλες τους...

ΖΗΣΕ!!!

Γιατί βαρυγκομάς με της ζωής τις δυσκολίες;

Γιατί αισθάνεσαι φτασμένος επειδή απέκτησες χρήμα και δόξα;

Γιατί νομίζεις ότι είσαι σοφός, επειδή ο τοίχος σου γέμισε με πτυχία;

Στη ζωή αυτή δεν ήρθες για να βολευτείς! 

Αν ήταν έτσι, τότε ας έμενες στη βολή της απέραντης λήθης όπου βρισκόσουν πριν αντικρίσεις το φως της ημέρας καθώς ξεμυτούσες από τη μήτρα!

Εδώ ήρθες για να πονέσεις, να κλάψεις, να τυραννηθείς, να ιδρώσεις, να ματώσεις, να θυμώσεις, να αγανακτήσεις αλλά και ταυτόχρονα να φχαριστηθείς, να γελάσεις, να ηδονιστείς, να δημιουργήσεις, να απολαύσεις, να καμαρώσεις, να χορτάσεις...

Με άλλα λόγια, εδώ ήρθες να ΖΗΣΕΙΣ!

Ε ζήσε λοιπόν τη ζωή σου σε όλη της την τραγικότητα και σε όλο της το μεγαλείο, και μη την σπαταλάς σε καυχησιές και κλάψες! 

Ζ-Η-Σ-Ε !!!

Αποχαιρετισμός στο Μίκη

Ο Μίκης Θεοδωράκης δεν πέθανε!

Άνθρωποι σαν τον Μίκη Θεοδωράκη, δεν πεθαίνουν ποτέ!

Ούτε πέρασε σήμερα στην αθανασία....

Στην αθανασία έχει περάσει προ πολλού, με τους αγώνες του για την ελευθερία από κάθε σκλαβιά, ξένη ή ντόπια!

Στην αθανασία έχει περάσει με το απίστευτο σε όγκο και ποιότητα μουσικό έργο του!

Στην αθανασία πέρασε με τις ρηξικέλευθες ιδέες του, που μπορεί να μη συμφωνούσες μαζί του σε όλα, αλλά ήταν σίγουρα πολύ πιο μπροστά από την μίζερη εποχή του!

Στην αθανασία θα περάσει ως Αυθεντικός Έλληνας, με όλη την πολιτισμική σημασία που εμπεριέχει ο όρος Έλληνας: Ήταν αγωνιστής μέχρι τέλους, ήταν βαθιά καλλιτεχνική φύση, ήταν αυθόρμητος και πληθωρικός, ήταν γενναίος πολεμιστής σε όλα τα πεδία μαχών της ζωής, ήταν ενεργός πολίτης που πάντα ενδιαφέρονταν για τα κοινά μέχρι τα στερνά του, ήταν πατριώτης, αλλά και κοσμοπολίτης, εθνικός, αλλά και παγκόσμιος...

Με μία λέξη ήταν ΕΛΛΗΝΑΣ!

Αισθάνομαι μεγάλη τιμή και ιδιαίτερα τυχερός, που μου δόθηκε η ευκαιρία να τον γνωρίσω από κοντά, το 2011, στο ξενοδοχείο Ηλέκτρα Παλλάς στην Θεσσαλονίκη, στη συνάντηση των συντονιστών των Σπιθών, και να συνομιλήσω μαζί του και κυρίως να ακούσω ή μάλλον κυριολεκτικά να ρουφήξω τις αφηγήσεις για τη ζωή του, που αποτελούν τη ζωντανή ιστορία του τόπου μας.

Ήταν τότε που συντάχτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη στην Σπίθα, την προσπάθεια του Μίκη να συνενώσει όλους τους Έλληνες, ενάντια στους νέους ύπουλους κατακτητές, που φορώντας την προβιά του φίλου και σύμμαχου, υποδούλωσαν την Ελλάδα και το λαό μας με τα μνημόνια. Τότε, που ΚΑΝΕΝΑΣ από όλους αυτούς που θα τους δείτε σήμερα στα κανάλια να χύνουν ποτάμια από κροκοδείλια δάκρυα και θα εκφωνήσουν με τρεμάμενα λόγια πομφόλυγες και φληναφήματα, και που ΚΑΝΕΝΑΣ τους δεν τόλμησε να συμπαραταχθεί στον αγώνα του, που ήταν αγώνας ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας όλου του έθνους, και που αντιθέτως, αμέσως ή με χρονοκαθυστέριση, προσκυνήσαν τελικά τους νεοαποικιοκράτες... Τουλάχιστον ας σωπάσουν αυτή την ύστατη στιγμή από ντροπή, αν τους έμεινε καθόλου τσίπα...

Στον Μίκη λοιπόν δεν πρέπουν δάκρυα, αλλά χαμόγελα και τραγούδια, γιατί ο Μίκης μεταβαίνει στα Πεδία των Μακάρων πλήροις ημερών και έργων!

Όποια ειλικρινά δάκρυα ανέβουν στα μάτια μας, σ' εμάς που μοιραστήκαμε μαζί του κοινά οράματα, θα είναι δάκρυα όχι γι' Αυτόν, αλλά δάκρυα βωβού θρήνου για τη μοίρα του λαού μας, που χάνει τον τελευταίο ίσως στυλοβάτη του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, χωρίς δυστυχώς να διαφαίνεται ότι υπάρχει ισάξιος αντικαταστάτης του...

Καλό πέρασμα Μίκη μας...

Δρ. Νίκος Α. Παντελίδης

Συντονιστής της Σπίθας Λάρισας

Βεγγέρα στην Καλλιπεύκη

 Καλλιπεύκη Ολύμπου, προχωρημένο απόγευμα Παρασκευής μετά από την καθιερωμένη μεσημεριανή σιέστα. 

Φτιάχνω καφέ κι ανοίγω την τηλεόραση μηχανικά, από συνήθεια...

Παντού μαυρίλα. 

Καμμένα δέντρα, καμμένα σπίτια καμμένες ζωές...

Οι δημοσιογράφοι, σαν πολεμικοί ανταποκριτές χώνουν αδιάκριτα και ξεδιάντροπα το μικρόφωνο στα μούτρα των απελπισμένων πυρόπληκτων, για να πουλήσουν τα δάκρυα και την αγωνία τους για μερικές μονάδες τηλεθέασης...

Κάνω ζάπινγκ. 

Τίποτα καλύτερο... Μασκοφόροι πολιτικοί ορκίζονται αφοσίωση στα οφίτσια που ανέλαβαν από τον νέο ανασχηματισμό... Λόγια, λόγια, λόγια! Τους μάθαμε πια! 

Πιο κάτω διαφημίσεις, ατέλειωτες διαφημίσεις! Οι σύγχρονες Σειρήνες που μας ξεμυαλίζουν, κι ως άλλες Κίρκες μας μετατρέπουν σε υπερκαταναλωτικά γουρούνια... 

Κλικ στο τηλεκοντρόλ και πέφτω σε πολλοστή επανάληψη χαζοχαρούμενου σήριαλ...

Απελπίστηκα... 

Σβήνω το χαζοκούτι. 

Πιάνω το κινητό. 

Με το πρώτο κλικ στο facebook, βγαίνει μπροστά μου η υπενθύμιση από τον Μορφωτικό Σύλλογο Καλλιπεύκης, ότι απόψε το βράδυ έχει στο χώρο της αυλής του σχολείου μουσικοθεατρική παράσταση με τον πολύ ιδιαίτερο τίτλο, για ένα κτηνοτροφικό χωριουδάκι χαμένο κάπου στα 1054 μέτρα του ορεινού όγκου του Ολύμπου, "Ερωτοτρόπια"...

Αποφασίζουμε με τη γυναίκα μου να πάμε, χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες...

Στην αυλή του σχολείου μαζεύεται σιγά-σιγά ο κόσμος. Η βραδιά είναι γλυκιά... Η δρόσος του  βουνού των θεών μας κάνει να φορέσουμε τις ζακέτες μας. Η άψογη διοργάνωση της βραδιάς από τη μεριά του συλλόγου, διαθέτει και πρόχειρο μπαρ! Προμηθευόμαστε μπύρες από μια χαμογελαστή εθελόντρια, και καθόμαστε σε σχολικά καρεκλάκια, που μου θύμισαν τα παιδικά μου χρόνια. 

Ησυχία, η παράσταση αρχίζει, και μαζί της αρχίζουν μια σειρά από ευχάριστες εκπλήξεις! 

Μιά καταπληκτική ορχήστρα από νέους που κατάγονται από το χωριό χάιδεψε τα αυτιά μας, με δύο υπέροχες φωνές, τόσο η γυναικεία όσο και η ανδρική, πού με άφησαν κατάπληκτο! Το ρεπερτόριο είχε πολύ ψαγμένα έντεχνα τραγούδια, που δεν θα ακούσεις να παίζονται συχνά από τα δημοφιλή ραδιόφωνα... Η πρώτη εντύπωση κερδίθηκε!

Κάτι ωραίο γίνεται εδώ! Ακολούθησε μια εναλλαγή θεατρικών σκέτς, μουσικών κομματιών, αφηγμάτων και χορού, από ταλαντούχα παιδιά του χωριού που έβλεπες στις κινήσεις τους, στις φωνές τους, στις εκφράσεις τους, το πάθος της αγάπης αυτού που κάνουν, που δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτα τις ερμηνείες φτασμένων ηθοποιών! 

Ζήσαμε μαζί τους όλο το φάσμα των συναισθημάτων του έρωτα, την αγωνία, την εγκαρτέριση, τη χαρά, την ηδονή, τη διάβρωση από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, την μετουσίωση σε συντροφική αγάπη, αλλά και την απόρριψη και τον πόνο του χωρισμού, έτσι ώστε να δικαιολογείται πλήρως ο τίτλος "Ερωτοτρόπια". Η σκηνοθεσία της παράστασης κατάφερε με τις εναλλαγές μουσικής και θεατρικής δράσης να κρατήσει ακμαίο το ενδιαφέρον του κοινού σε όλο το δίωρο της παράστασης και να απολαύσουμε όλοι μια υπέροχη βραδιά! 

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους συντελεστές της παράστασης και τους εμπνευσμένους και ακούραστους εθελοντές του Μ.Ε.Σ.Α.Κ. Καλλιπεύκης για τη σπουδαία δουλειά που κάνουν, για να κρατήσουν ζωντανό και πολιτισμικά ενεργό το χωριό τους. Αποτελούν φάρο ελπίδας μέσα στα αποκαΐδια της αλλοτρίωσης του ξένου προς τον ελληνικό, τρόπου ζωής που υιοθετήσαμε!

Δεν υπάρχουνε θεοί…

 

 

Ναι, δεν υπάρχουνε οι Έλληνες θεοί,
αν δεν θωρείς τις μορφές τους καθώς αγναντεύεις τις κορφές του Ολύμπου!

Ναι, δεν υπάρχει ο Νεφεληγερέτης Δίας,
αν δε νιώθεις τη δύναμή του στη βροντή του κεραυνού και το βλέμμα του στη λάμψη της αστραπής!

Ναι, δεν υπάρχει η Πανομφαία Ήρα,

αν δεν σε τυλίγει η αύρα της κάθε φορά που αγκαλιάζεις τη σύντροφο της ζωής σου!

 

Ναι, δεν υπάρχει ο Ενοσίγαιος Ποσειδώνας,

αν δε διακρίνεις τα γένια του στους αφρούς της αγριεμένης θάλασσας!

 

Ναι, δεν υπάρχει η Γλαυκώπις Αθηνά,

αν δεν τη βλέπεις να σου χαμογελά κάθε φορά που κατακτάς μια καινούρια γνώση!

 

Ναι, δεν υπάρχει ο Μουσηγέτης Απόλλωνας,

αν δεν ακούς τη γλυκόχορδη λύρα του μέσα στην πανδαισία χρωμάτων του δειλινού!

 

Ναι, δεν υπάρχει η Καλλίπυγος Αφροδίτη,

αν δεν έχεις γευτεί τον πραγματικό έρωτα σε όλο του το μεγαλείο!

 

Ναι, δεν υπάρχει ο Κερδώος Ερμής,

αν δεν τον βλέπεις να φτερουγίζει πάνω από τους πάγκους της πολύβουης αγοράς!

 

Ναι, δεν υπάρχει η Αγλαόκαρπος Δήμητρα,

αν δεν αισθάνεσαι την ενέργειά της στο βλαστάρι που τρυπά το χώμα για να βγει στο φως!

 

Ναι, δεν υπάρχει ο Τειχεσιπλήτας Άρης,

αν δεν χτυπούν δυνατά οι φλέβες σου, όταν σε καλεί η πατρίδα να την υπερασπιστείς!

 

Ναι, δεν υπάρχει η Αγροτέρα Άρτεμις,

αν δεν διακρίνεις τη θωριά της να κρύβεται ανάμεσα στα πανύψηλα δέντρα του δάσους!

 

Ναι, δεν υπάρχει ο Κλυτοτέχνης Ήφαιστος,

αν δεν γροικάς το σφυρί και το αμόνι του σε κάθε περίτεχνο κομψοτέχνημα των θνητών!

 

Ναι, δεν υπάρχει η Αείπυρος Εστία,

αν δε νιώθεις τη θαλπωρή της ζεστασιάς να σε πλημμυρίζει κάθε φορά που γυρνάς στο σπίτι σου!

 

Ναι, δεν υπάρχει ούτε ο Διόνυσος, ούτε οι Νύμφες, ούτε οι Μούσες, ούτε οι Χάριτες, ούτε όλες οι θεότητες της Ελληνικής Φύσης,

αν η καρδιά σου δε χτυπά ελληνικά και δεν έχεις αγαπήσει βαθιά τούτον τον ιερό τόπο που λέγεται Ελλάς, που πάει να πει, η Χώρα του Φωτός!

 

Ύμνος εις την Ελευθερία 200 χρόνια μετά

Σήμερα είναι η Παγκόσμια μέρα της Ποίησης και έχω την τιμή να σας παρουσιάσω το καινούριο μου ποίημα που μόλις έγραψα, με αφορμή τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821.Θα ήθελα να σας ζητήσω συγνώμη για το θράσος μου, καθώς η ιδέα αυτού του ποιήματός μου είναι να αποτελέσει μια συνέχεια του Ύμνου εις την Ελευθερίαν του μέγιστου Διονυσίου Σολωμού, συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε ο εθνικός μας ποιητής και συνεχίζοντας την αφήγηση των γεγονότων για 200 χρόνια μετά, διατηρώντας τον ίδιο ρυθμό στο στίχο. Γι αυτό και το ποίημά μου ονομάζεται: "Ύμνος εις την Ελευθερία 200 χρόνια μετά".
Παρακαλώ, κρίνετέ με με επιείκεια και συγχωρέστε το θράσος μου...








Ύμνος εις την Ελευθερία
200 χρόνια μετά
1.
Πέρασαν 200 χρόνοι
από κείνη τη στιγμή,
που οι παίδες των Ελλήνων
σφίξαν όλοι την πυγμή,
2.
κι αποφάσισαν πως θέλουν
να ‘ναι λεύτεροι στη γη
δίχως μπέηδες κι αγάδες
να τ'ς ορίζουν τη ζωή.
3.
Αλλά φευ! Ευθύς αμέσως
μόλις διώξαν την τουρκιά,
τους εβρήκε στο κεφάλι
άλλη μία συμφορά.
4.
Ονομάζεται διχόνοια
κι είναι τόσο τρομερή,
που θερίζει τον λαό μας
σαν του Τούρκου το σπαθί.
5.
Κι αν τον Τούρκο τον γνωρίζεις,
τον λογίζεις για εχθρό,
πως ν’ αντέξεις να σκοτώνει
αδερφός τον αδερφό;
6.
Κωλλέτηδες, Μαυροκορδάτοι, 
κοτζαμπάσηδες, δεσπότες,
της τουρκιάς οι οσφυοκάμπτες,
κήρυξαν τους ήρωες, προδότες!
7.
Το μυρίστηκαν κι οι ξένοι
και σκεφτήκαν πονηρά,
πως θα μας διαφεντέψουν
ρίχνοντας λάδι στη φωτιά.
8.
Τον σπουδαίο Κυβερνήτη
που είχε οράματα πολλά,
δυστυχώς τον εσκοτώσαν
ανθελληνικά σκυλιά.
9.
Κι έτσι όπως τα καταφέραν,
με τον δόλο οδηγό,
στην Ελλάδα μας θρονιάσαν
βασιλέα Βαυαρό.
10.
Και αντί η Δημοκρατία
στη γενέτειρά της να ‘ρθει
φέρανε την τυραννία
του Όθωνα οι υποτακτικοί.
11.
Ω Ελλάδα προικισμένη
με το κλέος των προγόνων
πώς κατάντησες παιχνίδι
αναξίων επιγόνων;
12.
Μα θα ήταν αδικία
όλους να τους τσουβαλιάσεις
και το στάρι με την ήρα
στα σκουπίδια να πετάξεις.
13.
Όπως το αγνό το μέλι
στην κορφή βρωμιές ξεβράζει
έτσι κι ο έρμος ο λαός μας
σκάρτους κυβερνήτες βάζει.
14.
Μα ο λαός δεν είναι σκάρτος,
η μεγάλη πλειοψηφία
είν' ανθρώποι προκομένοι
με φιλότιμο κι ανδρεία.
15.
Και παρά τις δυσκολίες,
και των ξένων τις παγίδες
καταφέραν να προκόψουν
και να θρέψουν τις ελπίδες.
16.
Η Ελλάδα μεγαλώνει
και ανοίγει τα φτερά της
για να πάρει πάλι πίσω
τα εδάφη τα δικά της.
17.
Όμως πάλι η κατάρα
της διχόνοιας και των ξένων
εμποδίζουν το λαό μας
να καλπάσει προς το μέλλον.
18.
Τη Μεγάλη την Ιδέα
που πιστέψανε πολλοί
την μετάτρεψαν οι αχρείοι
σε εθνική καταστροφή.
19.
Πόντος και Καππαδοκία
και παράλια ιωνικά,
πατρογονικές πατρίδες
παραδόθηκαν στη φωτιά.
20.
Τον λαό μας τον πλακώνει

φτώχεια, προσφυγιά, λιμός
μα απ’ όλα πιο βαρύς
ο εθνικός μας διχασμός.
21.
Αχ Ελλάδα φτωχομάνα
τα παιδιά σου κατατρεγμένα,
στην αγκάλη σου κουρνιάσαν να τραφούν,
απ’ τα στήθη σου τα μαραμένα.
22.
Με πείσμα και πολλή δουλειά

ο λαός μας δεν το βάζει κάτω,
ορθώθηκε για άλλη μια φορά

και με μισοαδιασμένο πιάτο!
23.
Όμως το μαύρο του το ριζικό,
που να ησυχάσει δεν του δίνει,
έριξε τον λαό ξανά
στου πόλεμου τη δίνη.
24.
Οι μεγάλες οι δυνάμεις,
που τον κόσμο κυβερνάνε,
δεν τα βρήκαν μεταξύ τους
και πάνω στους λαούς ξεσπάνε.
25.
Ιταλοί φασίστες ήρθαν
την Ελλάδα να πατήσουν
μα το φρόνιμα των Ελλήνων
δίχως να υπολογίσουν.
26.
Κι έτσι μια φορά ακόμα
έγραψε η Ιστορία
άλλη μια χρυσή σελίδα
για των Ελλήνων την ανδρεία.
27.
Όμως πριν χαρούν τη νίκη
και πριν να την πανηγυρίσουν
Γερμανοί μπήκαν στη χώρα
ότι βρήκαν να γκρεμίσουν.
28.
Λυσσασμένοι από το μίσος
που οι Έλληνες τους ντροπιάσαν,
διαλύσανε τα πάντα,
κλέψαν, σκότωσαν, βιάσαν.
29.
Μα ο ηρωικός λαός μας
αντιστάθηκε γενναία
και δεν άφησε σε ησυχία
τον βάρβαρο τον εισβολέα.
30.
Με λόγια μεγαλόστομα
οι Σύμμαχοι μας φλομώσανε,
αλλά στην πράξη τα οφειλόμενα,
ποτέ δε αποδώσανε.
31.
Ερήμην των λαών
Άγγλοι, Ρώσοι, Αμερικάνοι
μοιράσανε τον κόσμο
όπως αυτούς τους κάνει.
32.
Και στην Ελλάδα σπείρανε
το μίσος, τη διχόνοια
κι αδελφοκτόνο πόλεμο
για άλλα πέντε χρόνια.
33.
Κι έτσι η Ελλάς αν και νικήτρια,
βγήκε τελικά χαμένη,
κι από τους ηττημένους πιότερο
φτωχή και διαλυμένη.
34.
Ακολούθησαν χρόνια δύσκολα,
να στυλωθεί στα πόδια
για να γιατρέψει τις πληγές
από τα φίλια βόλια.
35.
Τα παιδιά της αναγκάστηκαν
να φύγουν μετανάστες
και η χώρα στο έλεος έμεινε
από ξένους μεταπράτες.
36.
Παρ’ όλα αυτά κατάφερε
πάλι να ορθοποδήσει
και να σταθεί αξιοπρεπώς
σ’ Ανατολή και Δύση.
37.
Οι ξένοι όμως δεν την άφηναν
να αποχτήσει ανεξαρτησία,
τα πάντα τα δοκίμασαν
ως και τη δικτατορία!
38.
Άμοιρε ελληνικέ λαέ
πόσο είσαι αδικημένος!
Αν κι είσαι πάντα νικητής,
πάντα είσαι ο χαμένος!
39.
Στο γύψο χρόνους επτά
μας βάλαν οι συνταγματαρχαίοι
που οι στολές τους στην ούγια γράφανε
made in U.S.A.
40.
Και σαν επιτέλους ήρθε η στιγμή
για να απαλλαγούμε
χάσαμε την Κύπρο την μισή
κι ακόμα τη θρηνούμε!
41.
Μας φέραν τον Καραμανλή
σαν ήρωα απ’ τη Γαλλία
εκεί όπου πήγε να κρυφτεί
για μια επταετία.
42.
«Η Κύπρος κείτεται μακράν»
είπε σουφρώνοντας τα φρύδια,
αυτός που μας τον φέρανε
για Εθνάρχη με… γονίδια!
43.
Μα οι καιροί αλλάξανε
κι η Ευρώπη ενωμένη
την Ελλαδίτσα ζήτησε
να έχει ερωμένη!
44.
Για μια μακρά περίοδο
ζούσαμε σ’ ουτοπία
νομίζαμε πως έχουμε
λεφτά κι ανεξαρτησία.
45.
Και πάνω που νομίσαμε
πως παν τα βάσανά μας
μας θύμισαν για τα καλά
ποιοι είν’ τ’ αφεντικά μας.
46.
Την πάθαμε σαν αγράμματοι
που καθόλου δεν τους κόβει
κι εκεί που μας χρωστούσανε
μας πήραν και το βόδι!
47.
Μας κάναν να πιστέψουμε
πως είμαστε χρεωμένοι
πως είμαστε τεμπέληδες
άξεστοι και καημένοι.
48.
Εμείς που με τον πολιτισμό
τους βγάλαμε απ’ το σκότος,
τώρα δεν μας χρειάζονται
τους είμαστε άχρηστο κόστος.
49.
Λιμπίστηκαν τα πλούτη μας
που είναι σ’ αφθονία,
χρυσός, ενέργεια, ορυκτά,
φύση και γεωγραφία.
50.
Μας φόρεσαν Μνημόνια
οι ντόπιοι τους συνεργάτες
πάντα εδώ θα αφθονούν
Πηλιογούσες κι Εφιάλτες.
51.
Μας δέσαν χειροπόδαρα,
μας κάναν αποικία,
χάσαμε δικαιώματα
και ανεξαρτησία.
52.
200 χρόνοι πέρασαν
κι ακόμα διεκδικούμε
τη λευτεριά και το ψωμί
κι ανθρώπινα να ζούμε!

Λόγια ...καραντινάτα!

Ένα τσιπουράκι ρε παιδιά! Ένα τσιπουράκι, τι ζητάω; 

Κι όχι για το τσίπουρο.... Ούτε για το μεζέ... 

Αυτά τα έχω και στο σπίτι μου άμα γουστάρω...

Την ατμόσφαιρα πεθύμησα ρε γαμώτο!

Την καλή παρέα, τις μυρωδιές, το μπουζουκάκι που εστιάζει το αυτί μου να παίζει, χαμένο μέσα στην οχλαγωγία του μαγαζιού!

Το ημισόβαρο, ημικουμπωμένο ύφος στην αρχή, που όσο αδειάζουν τα καραφάκια γίνεται όλο και πιο αλέγρο, πιο τολμηρό, πιο παιχνιδιάρικο και προς το τέλος μοιάζει με σωστή εξομολόγηση... 

Ώσπου μαζί με τη λυπητερή, να έρθει και το γλυκάκι, (καζάν ντιπί ή γιαoύρτι με γλυκό καρότο συνήθως), για να ισορροπήσει το ph+ του στόματος, αλλα και να κατακαθίσει η θολούρα του νου...

Αυτές οι μικρές- μεγάλες μαγικές στιγμές μου λείπουν στην κλεισούρα της καραντίνας! 

Αυτές οι φαινομενικά ασήμαντες, αλλά ουσιαστικά ζωογόνες μυσταγωγίες ρουτίνας, όπου στο ίδιο τραπέζι πίνουν μαζί σου και ο θεός της σύνεσης Απόλλωνας και ο θεός του γλεντιού Διόνυσος, που είναι συνυφασμένες με την ψυχή και την ταυτότητα του Έλληνα, και που δεν τις αλλάζω με τίποτα στον κόσμο!

Δε με φοβίζει τόσο η απώλεια της ζωής, όσο η αλλοτρίωση της ψυχής, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράλογο...